Wladca Pierscieni / Tajne Forum Fantasy

[Ara:)]

Ulubiony wiersz... Ka¿dy z nas ma chyba taki ...

Lubiê wiersze z 'W³adcy...': Pie¶ni o Boromirze, Gandalfie no i wiersz o Aragornie

----------------------------------------------------------

O szyby deszcz dzwoni,deszcz dzwoni jesienny
pluszcze jednaki,miarowy, niezmienny,
d¼d¼u krople padaj± i t³uk± w me okno...
Jêk szklany... p³acz szklany.. a szyby w mgle mokn±
I ¶wiat³a szarego blask s±czy siê senny...
o szyby deszcz dzwoni,deszcz dzwoni jesienny...

Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze
Na pró¼no czeka³y na s³oñca oblicze...
W dal posz³y przez chmurn± pustyniê piaszczyst±,
W dal ciemn±, bezkresn±, w dal szar± i mglist±...
Odziane w ³achmany szat czarnej ¿a³oby
Szukaj± ustronia na ciche swe groby,
A smutek cieñ k³adzie na licu ich m³odem
Powolnym i d³ugim w¶ród d¿dzu koroodem
W dal id± na smutek i ¿ycie tu³acze,
A z oczu mi lec± ³zy...Rozpacz tak p³acze...

O szyby deszcz dzwoni,deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki,miarowy, niezmienny,
d¼d¼u krople padaj± i t³uk± w me okno...
Jêk szklany... p³acz szklany.. a szyby w mgle mokn±
I ¶wiat³a szarego blask s±czy siê senny...
o szyby deszcz dzwoni,deszcz dzwoni jesienny...

Kto¶ mnie opu¶ci³ ten chmurny dzieñ s³oty...
Kto? Nie wiem ... kto¶ odszed³ i jestem samotny...
Kto¶ umar³..kto?Pró¼no w pamiêci swej grzebiê...
Kto¶ drogi... wszak by³em na jakim¶ pogrzebie...
Tak szczê¶cie przyj¶æ chcia³o,lecz mroków siê zlêk³o,
Gdy pozna³,¿e we mnie skrê roztliæ chce pró¿no...
Zmar³ nêdzarz ,nim ludzie go wsparli ja³u¼n±...
Gdzieñ po¿ar spopieli³ zagrode wie¶niacz±...
Spali³y siê dzieci... Jak ludzie w kr±g p³acz±...

O szyby deszcz dzwoni,deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki,miarowy, niezmienny,
d¼d¼u krople padaj± i t³uk± w me okno...
Jêk szklany... p³acz szklany.. a szyby w mgle mokn±
I ¶wiat³a szarego blask s±czy siê senny...
o szyby deszcz dzwoni,deszcz dzwoni jesienny...

Przez oród mój szatan szed³ smutny ¶miertelnie
I zmieni³ go w straszn±, okropn± pustelniê
Z ponurym, na piersi zwieszonym szed³ czo³em
I kwiaty kwitn±ce przysypa³ popio³em,
Trawniki zarzuci³ bry³ami kamienia
I posia³ sza³ trwogi i ¶mieræ przera¿enia...
A¿ stwo¿on swym dzie³em, brzemieniem o³owiu
By w piersi ³kaj±ce przyt³umiæ rozpacze
I smutków potwornych p³omiennne ³zy p³acze...

O szyby deszcz dzwoni,deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki,miarowy, niezmienny,
d¼d¼u krople padaj± i t³uk± w me okno...
Jêk szklany... p³acz szklany.. a szyby w mgle mokn±
I ¶wiat³a szarego blask s±czy siê senny...
o szyby deszcz dzwoni,deszcz dzwoni jesienny...

[Ozz]

Kurcze, troche sie zastanawia³em, bo to jest strasznie prywatny wiersz, ale go dam. Ten jest wyjatkowo moim ulubionym, to jest mój w³asny. Jest prywatny, bo... Sami zobaczycie jak przeczytacie.

Ka¿de s³owo, ka¿dy wzrok, czy skinienie
Ka¿dy d¼wiêk, ka¿da chwila, czy ka¿de wspomnienie
Gdy my¶lê o tym co by³o, o przesz³o¶ci
O tym co minê³o, co ju¿ nie zago¶ci

O tym co mówi³a¶, o Twoim u¶miechu
Szczê¶ciu, czy niesczêsciu, rado¶ci, czy pechu
O najmniejszym smutku, uronionej ³zie
Zawsze o Tobie my¶la³em, nie jest wa¿ne gdzie

Nie jest wa¿nie gdzie jeste¶, zawsze liczysz siê ty
Tobie mog³bym po¶wiêciæ wszystkie swoje dni
Móg³bym, lecz nie mogê, trudno takie ¿ycie
Czasem kochamy, lecz samotnie spêdzamy swoje ¿ycie

Zostaje nadzieja, ona przy ¿yciu trzyma
Tylko g³upiec kiedykolwiek o niej zapomina
Ci±gle my¶lê, marzê, czasem o niej ¶niê
I pomimo tego, ¿e ona wie
Nawet nie wspomina...

A taki czyji¶, to W. Szymborskiej - ¿ycie na poczekaniu

¿ycie na poczekaniu.
Przedstawienie bez próby.
Cia³o bez przymiarki.
G³owa bez namys³u.

Nie znam roli, któr± gram.
Wiem tylko, ¿e jest moja, niewymienna.

O czym jest sztuka,
zgadywaæ muszê wprost na scenie.

Kiepsko przygotowana do zaszczytu ¿ycia,
narzucone mi tempo akcji znoszê z trudem.
Improwizujê, choæ brzydzê siê improwizacj±.
Potykam siê co krok o nieznajomo¶æ rzeczy.
Mój sposób bycia zatr±ca za¶ciankiem.
Moje instynkty to amatorszczyzna.
Trema, t³umacz±c mnie, tym bardziej upokarza.
Okoliczno¶ci ³agodz±ce odczuwam jako okrutne.

Nie do cofniêcia s³owa i odruchy,
nie doliczone gwiazdy,
charakter jak p³aszcz w biegu dopinany –
oto ¿a³osne skutki tej nag³o¶ci.

Gdyby choæ jedn± ¶rodê przeæwiczyæ zawczasu,
albo choæ jeden czwartek raz jeszcze powtórzyæ!
A tu ju¿ pi±tek nadchodzi z nie znanym mi scenariuszem.
Czy to w porz±dku – pytam
(z chrypk± w g³osie,
bo nawet mi nie dano odchrz±kn±æ za kulisami).

Z³udna jest my¶l, ¿e to tylko pobie¿ny egzamin
sk³adany w prowizorycznym pomieszczeniu. Nie.
Stojê w¶ród dekoracji i widzê, jak s± solidne.
Uderza mnie precyzja wszelkich rekwizytów.
Aparatura obrotowa dzia³a od d³u¿szej ju¿ chwili.
Pozapalane zosta³y najdalsze nawet mg³awice.
Och, nie mam w±tpliwo¶ci, ze to premiera.
I cokolwiek uczyniê,
zamieni siê na zawsze w to, co uczyni³am.

[Agatin-K]

Ja prawdê mowiac nie przpadam za iwerszami, chyba ze je sobie przerobiê. Np. lubiê wiersze z WP, lubiê kawa³ki niketórych wierszy które przeczytam... A oto jedna z moich rzeróbek traktujaca o mnie:
"Nie ka¿de srebro jasno b³yszczy
nie ka¿dy b³adzi, kto wêdruje
nie ka¿da si³ê smutek zniszczy
gdy spokoj lodem serce skuje
Niebo przeszyje b³yskawica
blêkitnym ogniem miecz zaplonie
nawróci isê z³a Upiorzyca
wygnana si±dzie znow na tronie"
Lubiê te¿ wierszowane zaklecia i uroki, a bardzo podobaj± mi isê rymowane teksty niektórych piosenek...

[Keira]

Teraz juz zasypiam, wiersze moze rzuce jutro, a na razie kilka s³ow. Bardzo ceniê Baczyñskiego...szczególnie "Elegia o ch³opcu polskim", niektóre wiersze Staffa (Aragornko ten deszcze jest jego chyba??), Szymborkiej (np. "Nic dwa razy" albo "Przyczynek do statystyki"). Jednak moim naj poeta jest Ga³czynski. Ten humor :wink:

[nagg]

A to ja juz nie bede calego wkleja, zeby was nie meczyc, ale moj ulubiony to Reduta Odona, Mickiewicza (Jesli ktos chce przeczytac, to w google.com wpisac Reduta Ordona, i juz )

Gdzie¿ jest król, co na rzezie t³umy te wyprawia?
Czy dzieli ich odwagê, czy pier¶ sam nadstawia?
Nie, on siedzi o piêæset mil na swej stolicy,
Król wielki, samow³adnik ¶wiata po³owicy.
Zmarszczy³ brwi, - i tysi±ce kibitek wnet leci;
Podpisa³, - tysi±c matek op³akuje dzieci;
Skin±³, - padaj± knuty od Niemna do Chiwy.
Mocarzu jak Bóg silny, jak szatan z³o¶liwy,
Gdy Turków za Ba³kanem twoje strasz± spi¿e,
Gdy poselstwo paryskie twoje stopy li¿e;
Warszawa jedna twojej mocy siê ur±ga,
Podnosi na ciê rêkê, i koronê ¶ci±ga,
Koronê Kazimierzów, Chrobrych z twojej g³owy,
Bo¶ j± ukrad³ i skrwawi³ synu Wasilowy !

...

Wszystko jako sen znik³o. - Tylko czarna bry³a
Ziemi niekszta³tnej le¿y - rozjemcza mogi³a.
Tam i ci co bronili, i ci co siê wdarli,
Pierwszy raz pokój szczery i wieczny zawarli;
Choæby cesarz Moskalom kaza³ wstaæ, ju¿ dusza
Moskiewska, tam raz pierwszy cesarza nie s³usza.
Tam zagrzebane tylu set cia³a, imiona:
Dusze gdzie? - nie wiem; lecz wiem gdzie dusza Ordona.
On bêdzie Patron szañców! - Bo dzie³o zniszczenia
W dobrej sprawie jest ¶wiête, jak dzie³o tworzenia;
Bóg wyrzek³ s³owo s t a ñ s i ê, Bóg i z g i ñ wyrzecze.
Kiedy od ludzi wiara i wolno¶æ uciecze,
Kiedy ziemiê despotyzm i duma szalona
Oblej±, jak Moskale redutê Ordona-
Karz±c plemiê zwyciêzców zbrodniami zatrute,
Bóg wysadzi tê ziemiê, jak on sw± redutê.

[1832]

Mickiewicz rzadzi! Wogole, ja mam fiola na punkcie patriotycznych wierszy Te do mnie przemawiaja.

nagg

[Ara:)]

Jesienny deszcz jest oczywi¶cie Staffa
No i z zabawnych wierszy lubiê Ga³czyñskiego ('Strasna zaba', 'Dlaczego ogórek nie ¶piewa ?'). Niektóre txt piosenek te¿ s± fajne (np. Red Hotsów)

[Keira]

"Ogórek" jest ¶wietny... :wink: :wink:
Jeden z piêkniejszych tekstów Baczyñskiego...

"Znów wêdrujemy"
Znów wêdrujemy ciep³ym krajem,
malachitow± ³±k± morza.
Ptaki powrotne umieraj±
w¶ród pomarañczy na rozdro¿ach.
Na fioletowoszarych ³±kach
niebo rozpina p³ynno¶æ arkad.
Pejza¿ w powieki miêkko wsi±ka,
zakrzep³a sól na nagich wargach.
A wieczorami w pr±dach zatok
noc li¿e morze s³odk± grzyw±.
Jak miêkkie gruszki brzmieje lato
wiatrem sparzone jak pokrzyw±.
Przed fontannami per³owymi
noc winogrona gwiazd rozdaje.
Znów wêdrujemy ciep³± ziemi±,
znów wêdrujemy ciep³ym krajem.

[nagg]

[Keira]

No w³a¶nie na koncercie Grzesia s³yszalam ten utwór i sie zakocha³am w tym tekscie Jego utwory nadaj± róznym wierszom piêknej oprawy, odm³adzaj± je. Poezja ¶peiowana jest cudowna.

W. Szymborska "Atlantyda" (te¿ Turnau ¶piewa)
istnieli albo nie istnieli
na wyspie albo nie na wyspie
ocean albo nie ocean
po³kn±³ ich albo nie
czy by³o komu kochaæ kogo
czy by³o komu walczyæ z kim
dzia³o siê wszystko albo nic
tam albo nie tam
przypuszczalni
w±tpliwi
nieupamiêtnieni
nie wyjêci z powietrza
z ognia wody z ziemi
nie zawarci w kamieniu
ani w kropli deszczu
nie mog±cy na serio pozowaæ do przestróg
miast siedem sta³o
czy na pewno?
staæ wiecznie chcia³o
gdzie dowody?
nie wymy¶lili prochu
nie
proch wymy¶lili
tak
meteor spad³
- to nie meteor
wulkan wybuchn±³
- to nie wulkan
kto¶ wo³a³ co¶
niczego nikt
na tej plus minus atlantydzie

[Nienor]

hehe..Nagg dziêki tobie przyponia³a mi siê moja matura ustna z polskiego Analizowa³am "W malinowym chru¶niaku". Ale nie by³o ¼le bo Le¶miana akurat lubiê

A generalnie to poezji nie czytujê, to kompletnie nie moja dzia³ka, wiêc znam tylko wiersze, które przerabiali¶my w szkole. Do moich ulubionych nal꿱 "Rzygaj±ce pos±gi" i "But w butonierce" Jasieñskiego, "Karuzela z Madonnami" Bia³oszewskiego, ogólnie Tuwima...


RZYGAJ¡CE POS¡GI
Pani Sztuce

Na klawiszach usiad³y pokrzywione bemole,
Przera¼liwie siê nudz± i ziewaj± Uaaaa...
Rozebrana Gioconda stoi w majtkach na stole
I napiera siê g³o¶no cacao-choix.

Za oknami prze¶wieca ¿ó³tych alej jesienno¶æ,
Jak wêdrowne pochody biczuj±cych siê sekt,
Tylko bia³e pos±gi, strojne w swoj± kamienno¶æ,
Stoj± zawsze "na miejscu", niewzruszenie correct.

Pani dzisiaj, doprawdy, jest klasycznie... niedba³a...
Pani, która tak zimno gra sercami w cerceau,
Taka sztywna i dumna... tak cudownie umia³a
Nawet pu¶ciæ siê z szykiem po 3 szk³ach curacao.

I przedziwne, jak Pani nie przestaje byæ w tonie,
Bêd±c zreszt± obecnie najzupe³niej moderne. -
Co ¶rody i pi±tki w Pani bia³ym salonie
Swoje wiersze czytaj± Iwaszkiewicz i Stern.

A ja - wróg zasadniczy urzêdowych kuluar,
Gdzie siê my¶li, i kocha, i rozprawia, i je,
Mam otwarty wieczorem popielaty buduar
Platonicznie podziwiaæ Pani d?©shabill?©...

Ale teraz, jednak¿e, niech siê Pani oszali, —
Nawet lokaj drewniany ju¿ o¶miela siê ¶mieæ...
Dzi¶ bêdziemy po parku na wy¶cigi biegali
I na ³awki padali, zadyszani na ¶mieræ.

A, wpatruj±c siê w gwiazdy ca³uj±ce siê z nami,
W pewnym dzikim momencie po dziesi±tym Clic?´t,
Zobaczymy raptownie ¶wiat do góry nogami,
Jak na filmie odwrotnym firmy Path?© & Co

I zatañcz± nonsensy po ulicach, jak ongi,
Jednej nocy pijanej od szampana i warg.
Kiedy w krzakach widzia³em RZYGAJ¡CE POS¡GI
Przez dwunastu lokajów niesiony przez park

[Hobbitka]

Ja to nie zabardzo znam jakiekolwiek wiersze ale jeden mi siê bardzo podoba (tak do koñca to nie jest chyba wiersz) i ka¿dy go zna. Wiem, ¿e s± ró¿ne wersje ale ja mam prze³o¿enie ³oziñskiego i innego na pamiêæ nie znam
,, Trzy Pier¶cienie elfowym w³adcom szlachetnego miana,
Siedem krzatów monarchom w kamiennych sal koronie,
Dziewiêæ ludzkim istotom, którym ¶mieræ pisana,
Jeden dla W³adcy Ciemno¶ci, co trwa na mrocznym tronie
W Mordorze, moc którego zwyciê¿y, nie chciana.
Ten Jedyny, by rz±dziæ wszystkimi, ten Jedyny, by wszystkie odnale¼æ,
Ten Jedyny, by zebraæ je wszystkie i w ciemno¶ci zespoliæ wiêzami
W Mordorze, moc którego zwyciê¿y, nie chciana. ''

[Esk]

Ja mam jeden Ga³czyñskiego, d³ugi, ale fantastyczny

"Ballada o mrówkojadzie"

W³odzimierzowi (i Loni) S³obodnikowi

¿y³ - by³ pewien mrówkojad,
raz dojad³, raz nie dojad³,

gdy chory, to siê leczy³,
¿arl mrówki - si³± rzeczy,

s³owem, ¿y³, jak wypada
¿yæ ¿yciem mrówkojada.

Lubi³ te¿ wie¶, bek owiec,
un peu peeselowiec,

lecz nie zanadto, czyli
tak gra³, ¿eby tañczyli;

(ostro¿nie, proszê pana,
z gr± na dwóch fortepianach!)

("¬le skoñczysz, mrówkojadzie!"
mawia³a ciocia w gadzie.

"Ja ciê ostrzegam, Heniu".)

A Henio w sprawie meniu:
- Do jasnej karbidówki,
ci±gle mrówki i mrówki!

Czy mnie siê nie nale¿y
jaki pomidor ¶wie¿y

albo z chrzanem parówki,
tylko mrówki i mrówki?

Bo wci±¿ mrówkojadwisia
mówi³a: mrówki dzisiaj.

Wiêc go zdenerwowa³o.
poszed³ do miasta z pa³±;

patrzy: siê lampa ¶wieci,
siedz±, jedz± poeci,

golonka z wielkim chrzanem,
piwo pod fortepianem;

wiêc mrówkojad pokorny
wszed³, powiedzia³: good morning.

To¿ to by³ szlagier! super!
Prezes a¿ rozla³ zupê

i krzykn±³: - Mammo moja,
autentyczny mrówkojad!

To s± w³a¶nie te szczyty:
znakomity prymityw.

Tu ka¿dy mowê palnie,
wznosz± go kulturalnie,

czytaj± mu w "Kamenie",
"Przekrój" i "Odrodzenie"

i "¦wierszczyka" i "S³onko"
i czêstuj± golonk±.

Lecz - rzecz nieprzyzwoita -
zgwa³ci³ go sodomita,

a w nos mu wieszcz Pacholczyk
wbi³ kalambur jak kolczyk.

Mrówkojad z festiwalu
wyszed³ prawie bez ¿alu.

A czul±c, ¿e niebawem
umrze nad pewnym stawem,

stworzy³, nim spadla klamka,
taki nagrobek w ramkach:

[Tutaj le¿y Mrówkojad
jad jad jad a¿ siê dojad
zgubi³a gogolonka
przechodniu zdejmka pelusz*]

Patrz: idzie "Pch³a-szachrajka",
na grób niesie dwa jajka
i p³acze;

za ni± "Kaczka-dziwaczka"
tak¿e p³acze jak p³aczka,
tylko inaczej.

Tu pewien krytyk rzek³by:
Plagiat. ¦ci±gniête z Brzechwy.
Przepraszam, czy za te parê "kawa³ków"
mam zaraz panu napisaæ "Ksiêgi Narodu
i Pielgrzymstwa"?

*W poezji mrówkojadów "kapelusz" i "golonka" rymuj± siê
bez zarzutu. Vide traktat tego¿ aut. w jêz. ang. pt.
"All about mroovcoyads".

Konstanty Ildefons Ga³czyñski

[Keira]

Ga³czyñski rulezzz...

Dla odmiany co¶ Tuwima (z dedykacj± dla Esk i Nienor )

Do prostego cz³owieka [jakie¿ to aktualne...]

Gdy znów do murów klajstrem ¶wie¿ym
Przylepiaæ zaczn± obwieszczenia,
Gdy "do ludno¶ci", "do ¿o³nierzy"
Na alarm czarny druk uderzy
I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne k³amstwo ich uwierzy,
¿e trzeba i¶æ i z armat waliæ,
Mordowaæ, grabiæ, truæ i paliæ;
Gdy zaczn± na tysiêczn± mod³ê
Ojczyznê szarpaæ deklinacj±
I ³udziæ kolorowym god³em,
I judziæ "historyczn± racj±",
O piêdzi, chwale i rubie¿y,
O ojcach, dziadach i sztandarach,
O bohaterach i ofiarach;
Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
Pob³ogos³awiæ twój karabin,
Bo mu sam Pan Bóg szepn±³ z nieba,
¿e za ojczyznê - biæ siê trzeba;
Kiedy roz¶cierwi siê, rozchami
Wrzask liter pierwszych stron dzienników,
A stado dzikich bab - kwiatami
Obrzucaæ zacznie "¿o³nierzyków". -
- O, przyjacielu nieuczony,
Mój bli¼ni z tej czy innej ziemi!
Wiedz, ¿e na trwogê bij± w dzwony
Króle z pannami brzuchatemi;
Wiedz, ¿e to bujda, granda zwyk³a,
Gdy ci wo³aj±: "Broñ na ramiê!",
¿e im gdzie¶ nafta z ziemi sik³a
I obrodzi³a dolarami;
¿e co¶ im w bankach nie sztymuje,
¿e gdzie¶ zwêszyli kasy pe³ne
Lub upatrzy³y t³uste szuje
C³o jakie¶ grubsze na bawe³nê.
R¿nij karabinem w bruk ulicy!
Twoja jest krew, a ich jest nafta!
I od stolicy do stolicy
Zawo³aj broni±c swej krwawicy:
"Bujaæ - to my, panowie szlachta!"

[Mati_00]

a ja zapodam tu swoim wierszem....nie chce mi sie szukac odpowiedniego tematu..... nazywa sie wiersz "Jak pieknie byloby..."

Le¿e na ³ó¿ku i my¶le o Tobie i o tym,
jak pieknie byloby razem chodzic po Gorzowie.

Jak pieknie byloby patrzec w twe oczy,
wtedy nawet i sen mnie nie zmorzy.

Jak pieknie byloby sluchac Twego g³osu,
ktory piekniejszy od slowika spiewu poprostu.

Jak pieknie byloby wplataæ kwiaty w Twe w³osy,
które l¶ni± pieknie jak rosa w porannej s³oñca zorzy.

Jak pieknie byloby widziec zawsze Twoj usmiech,
ktoremu nie dorownuje rzadna z uciech.

Jak pieknie byloby miec Cie zawsze obok,
i lezec na wzgorzu i patrzec na chmury oblok.

Jak pieknie byloby spotykac Cie codziennie,
bym mogl Ci mowic jak wygladasz pieknie.

Jak pieknie byloby moc czas zatrzymac na chwile,
i powiedziec Ci slow czulych kilka, lecz czasu zatrzymac nie moge.....

[Tamaya]

Mam wiele ulubionych wierszy, zw³aszcza ballad nie licz±c tych z WP. O to pierwszy z nich:

Adam Asnyk - Do m³odych

Szukajcie prawdy jasnego p³omienia!
Szukajcie nowych, nie odkrytych dróg...
Za ka¿dym krokiem w tajniki stworzenia
Coraz siê dusza ludzka rozprzestrzenia,
I wiêkszym staje siê Bóg!
Choæ otrz±¶niecie kwiaty barwnych mitów,
Choæ rozproszycie legendowy mrok,
Choæ mg³ê urojeñ zedrzecie z b³êkitów,
Ludziom niebiañskich nie zbraknie zachwytów,
Lecz dalej siêgnie ich wzrok!
Ka¿da epoka ma swe w³asne cele
I zapomina o wczorajszych snach...
Nie¶cie wiêc wiedzy pochodniê na czele
I nowy udzia³ bierzcie w wieków dziele,
Przysz³o¶ci podno¶cie gmach!
Ale nie depczcie przysz³o¶ci o³tarzy,
Choæ macie sami doskonalsze wznie¶æ;
Na nich siê jeszcze ¶wiêty ogieñ ¿arzy
I mi³o¶æ ludzka stoi tam na stra¿y,
I wy winni¶cie im cze¶æ!
Ze ¶wiatem, który w ciemno¶æ ju¿ zachodzi
Wraz z ca³± têcz± idealnych snów,
Prawdziwa m±dro¶æ niechaj was pogodzi -
I wasze gwiazdy, o zdobywcy m³odzi,
W ciemno¶ciach pogasn± znów!

[Keira]

Zacznê od herezji Kocham szko³ê Przesada oczywiscie, ale naprawdê to bardzo lubiê LO W koñcu mozna siê rozkoszowaæ literatur±. SP i gimnazjum ani w po³owie nie zauroczy³y mnie poezj± tak jak lekcje polskiego w liceum. I na jednej z lekcji w tym roku poruszy³ mnie wiersz....

W³adys³aw Broniewski - "Ballady i romanse"

"S³uchaj dzieweczko! Ona nie s³ucha...
To dzieñ bia³y, to miasteczko..."
Nie ma miasteczka, nie ma ¿ywego ducha,
po gruzach biega naga, ruda Ryfka,
trzynastoletnie dziecko.

Przeje¿d¿ali grubi Niemcy w grubym tanku.
(Uciekaj, uciekaj Rafka !)
"Mama pod gruzami, tata w Majdanku..."
Roze¶mia³a siê, zakrêci³a i znik³a.

I przeje¿d¿a³ znajomy, dobry ³yk z Lubartowa:
"Masz, Rafka, bu³kê, ¿eby¶ by³a zdrowa..."
Wziê³a, ugryz³a, za¶wieci³a zêbami:
"Ja zaniosê tacie i mamie".

Przeje¿d¿a³ ch³op, rzuci³ grosik,
przeje¿d¿a³a baba, te¿ da³a cosik,
przeje¿d¿a³o du¿o, du¿o luda,
ka¿dy siê dziwi³, ¿e go³a i ruda.

I przeje¿d¿a³ bolej±cy Pan Jezus,
Ssani go wiedli na mêki,
postawili ich oboje pod miedz±,
potem wziêli karabiny do rêki.

"S³uchaj, Jezu, s³uchaj, Rafka, sie Juden,
za koronê cierniow±, za te w³osy rude,
za to, ¿e¶cie nadzy, za to, ¿e¶my winni,
oboje¶cie umrzeæ powinni".

I ozwa³o siê Alleluja w Galilei
i oboje anieleli po kolei,
potem salwa rozleg³a siê g³ucha...
"S³uchaj dzieweczko! Ona nie s³ucha..."

[Tamaya]

[Esk]