Wladca Pierscieni / Tajne Forum Fantasy

-Zostawcie to - niespodziewanie us³yszeli znajomy g³os.
Do jaskini wszed³ Imraldis.
- Jak to.. to pomo¿e Keirze - rzek³a zdziwiona Nimrodel.
- Nie pomo¿e, prêdzej zabije, zostawcie ten kamieñ tu, i nie wracajcie ju¿ nigdy, s± tu jeszcze inne rzeczy, niebezpieczne je¿eli niew³asciwie sie ich u¿yje, wyrzuæcie kamieñ i id¼cie st±d - powiedzia³ z powag± elf.
- Ale jak to, przecie¿ to Silmarill - rzek³ zdziwiony Aurechiel.
Imraldis ¶ciagnal kaptur i westchn±³.
-Wy wszyscy nic nie iwecie, jestescie naiwni - powiediza³ szeptem. Nie wiecie ¿e z kazdym dobrem, i dzie w parze rownie potezne zlo.
Keria siegnela do torby i spojrza³a na Silmarilla. By³ piekny, swiecil sie w blasku pochodni.
- Skoro musze - rzek³a szeptem, po czym rzuci³a go za siebie i szybkim krokiem wyszla z pomieszczenia.
Aurechiel chwile sie wachal, jednak po chwili podazyl za nia. Imlardis po chwili rowniez ywszedl, i stanal przed wejsciem.
-Nikt juz tu nie wejdzie - szepnal, po czym wyciagnal miecz, powiedizal kilka niezrozumialych dla kogokolwiek s³ow i rzucil nim w skaly nad otworem. Po chwili rozlegl sie straszliwy huk, i masa skal spadla, zasypuyjac na zawsze wrota do leza martwego smoka.

Wy sie wszyscy nie znacie!! :twisted:

Tom Bombadil byl mrocznym s³ugom Morgotha, który pod przykrywka dobrego staruszka, dosypywal trucizny do jedzenia Froda, i szpiegowa³ i w ogule

Taaaaa, jak to spiewa³ Freddie Mercury, "It's a kind of magic"

Pewnie, a gdzies wysoko siedza kosmici, obserwuja to i sie boja

Taaaa, takie zaciszne miejsce dla zb³±kanych duszyczek....

by³oby extra, ale tym jest na serio duuuuuuuzo roboty, wiec ktokolwiek by to robil, szybko to nie ruszy.....

-Mogê, ale nie jest mi to zbytnio potrzebne - odezwa³ siê niespodziewanie g³os. Wy te¿ tego nie wykorzystacie.
G³owy wszystkich zaskoczonych towarzyszy odwróci³y siê w stronê rufy, gdzie oparty o barierkê, z naci±gnietym kapturem na g³owê, sta³ nieznajomy. Beren szybko wyciagn±³ miecz.
- Czego tu chcesz - zapyta³ wyra¼nie pe³nym nienawi¶ci glosem.
Wêdrowiec odsun±³ siê od barierki i zsun±³ kaptur.
- Po co od razu ta wrogo¶æ - rzek³ z u¶miechem. Spokojnie, ja nie jestem wrogiem...
- Nie? - niemal krzykn±³ Beren. A Kaira?! Ona umiera, i to z Twojej winy.
Elf przesta³ siê u¶miechaæ.
- Przeze mnie? - warkn±³. Co ty mo¿esz wiedzieæ, co? Jeste¶ zwyk³ym, nierozumiej±cym wielko¶ci i powagi dziej±cych siê wydarzeñ pionkiem w grze. Jeste¶ nikim w dziejach ¶wiata. Nie ,masz pojêcia, co stanie siê, je¿eli Kaira urodzi to dziecko, dziecko Boga. Nie masz pojêcia o zniszczeniach, o ofiarach, o tym co mo¿e siê staæ. Nic nie wiesz. Nic nie wiesz o mnie, a ¶miesz mnie os±dzaæ. Nie wiesz nic - doda³ pó³szeptem.

No w sumie... No to dobra, ci±gniemy GPRK, a potem jak bedzie sie nam chcialo, to zrobimy cos w realiach wiedzmina, bo one sa naprawde zarabiste. A kto Sagi nie czyta³, grzesznikiem jest i potêpion bêdzie

Nieznajomy elf nie wiedzia³ co ma mysleæ o krz±taninie i wyra¼nym niepokoju na statku, który obserwowa³ z bezpieczniej odleg³o¶ci.
- Co im siê sta³o - szepn±³ cicho. Najgorsze jest to, ¿e my¶l±, ¿e jestem wrogiem, ale truydno, takie moje przekleñstwo. Mam przynajmniej to po co tu przyszed³em - doda³ z u¶miechem dotykaj±c zdobyczy w kieszeni. Poczekamy, zobaczymy....

Ok, czyli zrobimy tak, skonczymy takta przygode, ty przeczytasz Wiedzmina, i zrobimy nowap rzygode, k??:)

Ok, robimy drug± przygodê, co wy na to??:) Tym razem proponuje ¶wiat wied¼mina, w czasach tu¿ przed wojn± z Nilfgaardem. Co wy na to?? Jesli nie ma sprzeciwów, to let's start!! Mówice tylko jeszcze czy chcecie, a potem sie zacznie.

Elf bieg³ lasem. Nie ¶mia³ siê ju¿, nie mia³ na to najmniejszej ochoty. Po chwili dotar³ do miejsca, gdzie zmierza³. Wokó³ wej¶cia do jaskini unosi³ siê ju¿ ochydny zapach ¶mierci. Wêdrowiec wszed³ do ¶rodka, przeszed³ przez tunel i dotar³ do ¶cierwa smoka.
- Tak, ale¿ to mi³y widok - powiedzia³ z u¶miechem, swoim normalnym g³osem.
Wêdrowiec podszed³ do cuchn±cego pyska bestii, i wyci±gn±³ miecz. Nieznajomy wykona³ kilka szybkich, mocnych ciêæ, i jeden z k³ów bestii spad³ na ziemiê. Elf z zadowoleniem podniós³ z±b i wsadzi³ go do jednej z kieszeni p³aszcza, po czym wybieg³ z pomieszczenia, i pod±rzy³ znow do lasu.

(Mówiê wam, jak lubicie fantasy, szukacie czego¶ nowego do przeczytania, to przeczytajcie moje opowiadanie! I nie zapomnijcie zrecenzowaæ:))

Gdy Gil-Galad i Beren odeszli, wêdrowiec u¶miechn±³ siê lekko. Zszed³ ze statku i wyszepta³ kilka s³ów. Na miejsu ³odzi, niespodziewanie, pojawi³ siê tylko wrak statku.
- Iluzja zadzia³a³a idealnie - szepn±³ cicho z wyra¼nym zadowoleniem.
Elf zacz±³ powoli i¶æ wybrze¿em, rozgl±daj±c siê bacznie, czy nikt za nim nie idzie. Nagle wojownik z krzykiem z³apa³ siê za g³owê.
- Nie... - warkn±³ w¶ciekle. Nie rób tego...
Wêdrowiec przetoczy³ siê po ziemi, oszo³omiony przez falê bólu. Po chwili mêki, nieznajomy uspokoi³ siê i przyklêkn±³. Po chwili jednak znów wsta³ i zacz±³ siê ¶miaæ.
- G³upcy - rzek³, ale nie swoim naturalnym g³osem. G³upcy...
Elf znów za¶mia³ siê przera¼liwie i wbieg³ do lasu.

-Nie wazne, id¼cie st±d - rzek³ spokojnym g³osem. Cieszcie siê, ¿e akurat by³em w pobli¿u i wam pomog³em z tym smokiem.
Wojownicy stali przez chwile w miejscu, nie wiedz±c co zrobiæ.
-Czego tu szuka³e¶ w takim razie - zapyta³ Beren.
Elf u¶miechn±³ siê ³obuzersko.
-To te¿ nie wasza sprawa - rzek³ spokojnie.

Nieznajomy wolnym krokiem, z kapturem zaci±gniêtym na twarz ruszy³ w stronê dru¿yny.
-Trzymajcie sie blisko i uwa¿ajcie na ka¿dy jego ruch - szpen±³ Gil-Galad cicho.
Tajemniczy elf podszed³ do Berena i wyci±gn±³ do niego rêkê. Wojownik sta³ przez chwile bez ruchu, po czym zrozumia³ o co chodzi i poda³ nieznajomemu miecz. Wêdrowiec u¶miechn±³ siê, schowa³ broñ, i zacz±³ biec w stronê wyj¶cia.
-Czekaj - krzyknê³a Eyon. Jak siê...
Jednak nieznajomy zaraz przy wyj¶ciu skrêci³w lewo, resztsa dru¿yny straci³a go z oczu,
- ...nazywasz - dokoñczy³a szeptem elfka.
-Nie traæmy czasu, chod¼my - zaproponowa³ Gil-Galad, po czym zmierzy³ do wyj¶cia. Reszta pod±¿y³a za nim.

Smok powoli podniós³ siê, jednak Ellifane wci±¿ sta³ na jego ³bie, uda³u mu siê tam ustaæ, smok nie wykonywa³ gwa³townych ruchów. Smok ca³y czas ¶mia³ siê szyderczo. Z przera¿eniem, reszta towarzyszy spojrza³a na kompana. Jego twarz ukazywa³a potworny gniem, i z³o. Wêdrowiec wyszarpn±³ swój miecz z pochwy, i podniós³ go nad g³owê. Broñ p³onê³a czerwonym ¶wiat³em, jakby by³a ¿adna krwi. Z ca³ej si³y jak± posiada³, z g³o¶nym, wrêcz nienaturalnym krzykiem, elf wbi³ swoj± broñ g³êboko w ³eb bestii, praktycznie a¿ do rêkoje¶ci. ¦miech smoka przerwa³ bulgot krwi w jego gardle. Bestia pad³a na ziemiê, i poraz kolejny ju¿ znieruchomia³a. Jednak na twarzy nieznajomego ci±gle widnia³ chêæ zabijania. Popatrzy³ na resztê dru¿yny przera¿aj±cym wzrokiem.
- Co¶ z nim nie tak - szepn±³ Beren.
Elf wyci±gn±³ swój miecz i podniós³ go, stoj±c w pozycji gotowej do ataku. Nagle wêdrowiec pad³ na kolana, upu¶ci³ miecz i pad³ na kolana trzymaj±c siê za g³owê. Po chili wojownik nagle zerwa³ siê, i pobieg³ w stronê przeciwn± do towarzyszy, i znikn±³ w mroku. Reszta grupy sta³a zdziwiona, nie wiedz±c co zrobiæ. Wzrok Gil-Galada powêdrowa³ do le¿±cego ostrza.

-Dzieki - rzuci³ cicho, po czym z ledwo s³yszalnym jêkniêciem bólu wsta³, i wolnym krokiem ruszy³ w stronê smoka. Reszta grupa sta³a patrz±c ze zdziwieniem na to, ¿e po tak dotkliwej ranie, nieznajomy mo¿e chodziæ.
Podszed³ on do ¶cierwa bestii, cuchn±cego ju¿ coraz bardziej, po czym zmierzy³ do g³owy, mijaj±c roztopione od potê¿nego ognia kawa³ki ska³. Wêdrowiec doszed³ do le¿±cego na boku ³ba i chwyci³ za rêkoje¶æ. G³o¶ny krzyk bólu wydoby³ siê z gard³a wojownika, gdy ten dotkn±³ gor±cej rêkoje¶æi, jednak mimo to nieznajomy szybkim, silnym ruchem rêki wyci±gn±³ ostrze, które zap³onê³o w blasku pochodni, i krwi, upiornym, czerwonym ¶wiat³em. Wojownik wolnym ruchem d³oni, jakby z ulg±, ¿e niebezpieczeñstwo ju¿ siê skoñczy³o ¶ci±gna³ kaptur, pokazuj±c w³osy o do¶æ dziwnej, br±zowej, przeplecionej zielonym kolorem barwie, oraz lekko szpiczaste uszy, jednak nie wygl±daj±ce na ca³kiem elfie. Wêdrowiec w³o¿y³ sw± broñ do pochwy i odwróci³ siê w stronê swych nowych towarzyszy, ukazuj±c rozlegl± bliznê, przebiegj±c± od prawej brwi, a¿ do po³owy policzka, i popatrzy³ n nich pytaj±cym wzrokiem.

Nieznajomy powoli podniós³ siê z ziemi. Nagle, niespodziewanie, gdy podniós³ g³owê, dziwna postaæ odepchnê³a Berena, i rzuci³a siê w lewo. Beren unikn±³ ostatniego, rozpaczliwego zioniêcia ogniem, jednak jego towarzysz dosta³ z parz±cej strugi w nogê. Wêdrowiec szybko, pomimo piecz±cego go okropnego bólu zdusi³ ogieñ, po czym ledwo s³yszalnie wyszepta³ jak±¶ inkantacje, po czym z jego r±k wystrzeli³a smuga niebieskiego ¶wiat³a, zapewne czaru lecz±cego - jak pomy¶la³ Beren, jednak rana by³a na tyle rozleg³a, ¿e zaklêcie niewiele pomog³o. W tym momencie, smok rykn±³ dono¶nie, po czym pad³ na ziemie i znieruchomia³.

Z tymi 31 postami to wcale nie jest dziwne. Na forum o takiej gierce Morrowind, mialem ponad 500 postów i na serio w sumie postów wszystkich jak juz konczylem tam "dzialalnosc", by³o ok. 30.000(to nie pomy³ka!!) i bylo je latwo nabijac, wiec to po prostu zalezy gdzie!

Gdy smok pad³ na ziemie, dwaj wojownicy nie czekali. Beren momentalnie doskoczy³ do gard³a szamocz±cej siê bestii, natomiast nieznajomy sojusznik szybkim sprintem dobieg³ do jego g³owy i uniós³ swoje zakrwawione ostrze nad g³owê, po czym wbi³ je z impetem w lewe oko bestii. Smok dziko zion±³ ogniem i z ogromnym impetem zacz±³ siê rzucaæ na wszystkie strony. Zakapturzony zosta³ uderzony przez dzik± bestiê i polecia³ na odleg³± ¶cianê, i odbijaj±c siê od niej z ³oskotem spad³ na ziemiê, pozostawiaj±c smoka z wbity mieczem w oko.