 Główna: Władca Pierścieni, Hobbit, Zwiastuny Katalog: Strony fantasy Polecane: Opowieści z Narnii, Wiersze miłosne, NLP |
Wladca Pierscieni / Tajne Forum Fantasy
Witam Cie na Twoim Forum. Tak, to je odroznia od wielu innych. Zapytaj ktoregos z uzytkownikow jak tu jest. Tutaj kazdy sie liczy. Mysle, ze to juz tradycja tego forum - niezwykla atmosfera - ktora tworzycie Wy. I za to Wam dziekuje.
|
FAQ
Search
Memberlist
Usergroups
Statistics
Register
Log in
Album| Search found 1 match |
| Author | Message |
|---|---|
 Topic: bez tytułu wiersz-opowiadanie |
|
| Duch Replies: 0 Views: 886 |
 Forum: Tworczosc wlasna / Opowiadania Posted: Fri Dec 22, 2006 12:41 pm Subject: bez tytułu wiersz-opowiadanie |
| Moje pierwsze "coś" tutaj. Jako nowy witam wszystkich.
Godzina późna, słońce zachodzi Czuje wyraźnie, to już nadchodzi Owa godzina wkrótce nastanie Gdy księżyc w pełni na niebie stanie Wszystko się zmieni życie przez chwile znów bólem wypełni Nie chcę przeżywać tego ponownie Modlę się by, choć raz było łagodnie Umysł zniewolony Do nieposłuszeństwa niezdolny Księżyc na niebie przeklęty Zaklęty Światłem magicznym oświetla mnie całego Zaraz zmieni w potwora bezwzględnego Nie chcę. Nie chcę! Nie mam już siły! Przyszłe zdarzenia mnie już wyprzedziły Ból z nóg mnie zwalił Na kolana do ziemi przywalił Zaczyna się znowu przemiana nieunikniona Taką karę ponosi istota zarażona Znów kogoś zabiję Nie chcę! Głośno wołam! Lecz sprzeciwić się nie zdołam… Na całym ciele czuję ognia znak W ustach goryczy smak Pazury rosną Ciało się zmienia, rozrasta Sierść ze skóry wyrasta Umysł głupieje Wolna wola maleje Ból ogromny Strach potworny Serce szybszym bije tonem. Przemiana zakończona Znów ktoś wpadnie w wilkołacze szpona Wszystko się zmieniło Oblicze bestii odkryło Ciało i umysł klątwa spowiła Złe instynkty wyzwoliła Nie ma już bólu Nie ma już strachu W sercu ponownie żądza morderstwa Za wszystkie oszczerstwa. Węszę zapach przyszłej ofiary Która pozna moje zamiary Czuję gdzie jest Zaczynam w jej stronę biec Przez wody i lasy Nie zbaczając z trasy Przy świetle księżyca Co innych zachwyca Nie ma dla niej żadnego ratunku Nie zobaczy nawet, z którego kierunku… Czaję za drzewem pod osłoną ciemności Widzę ofiarę, nie będzie litości! Przy ognisku wojownik stoi wysoki Wyraz swej twarzy zostawia złowrogi Przy pasie miecz szeroki Na butach ostrogi Stoi spokojnie Całkiem pokornie Powoli okrążam, podchodzę od tyłu Nieraz załatwiałem tak przeciwników tylu Powoli, po cichu zmierzam ku niemu Nagle staję… Spoglądam na niego, coś się dzieje w mym sumieniu Cień wątpliwości, Kawałek człowieczeństwa, dawnej wrażliwości Biją się myśli w mej głowie Dosyć! On już zaraz nigdy nic nie powie Już pazurami mam zadać cięcie wielkie Lecz nagle zdziwienie niezmierne Wojownik odskoczył, odbiegł, mieczem pomachał żebym mu nim głowy nie połamał Podążam ku niemu, w oczach mam złość Biedak zaraz dostanie w kość Jestem tuż przy nim, uderzam go łapą Mężczyzna upada, twarz jego przepełniona obawą Widzę ją wyraźnie w świetle ognia Jakby za dnia Koniec zabawy Spoglądam mu w oczy, widzę w nich strach Pora już kończyć, mówię w myślach Już trzymam woja za gardło potężną reką, ramieniem Podnoszę w górę i… ach... czuję ugodzenie Odrzucam miernotę Upadam na ziemię Na kolanach klęczę Cicho jęczę. Z piersi mej miecz wystaje wbity Z rany strumień krwi sączy się obfity Zimno czuję na całym swym ciele Jak jegoż wiele Opadam na plecy… Krótka chwila. Znów jestem w ludzkiej postaci Więc każda klątwa kiedyś moc traci… Gwiazdy na niebie Świecą obok siebie Wiatr zimny wieje Ledwo dostrzegam, co się dzieje. Wojownik nade mną pochylony, spogląda mi w oczy Czuję, że coś mi je mroczy Mówi coś do mnie, lecz nie rozumiem Radości opisać nie umiem Jestem wolny, wreszcie wolny Do szczęścia zdolny Już nic nie czuję - „Dziękuje” – mówię po cichu - „Dziękuję…” Czy usłyszał? Nie wiem Umieram wolny… |
|