Wladca Pierscieni / Tajne Forum Fantasy

[Teluumen]

- Niech to cholera wezmie! Do juz druga para butów w tym tygodniu! Cholera jasna!

Podroznik zatrzymal sie na jednej z wiekszych ulic Samary. Kamienie tworzace posadzke dawno wygladzily sie przez deszcz i ludzkie buty stepajace po nich juz prawie 40 lat. Ulica wydawala sie mroczna, pomimo palacych sie dookola latarni.

- Eh... nie przypuszczalem ze te ludzkie miasta sa tak malo goscinne dla przybyszy. Nawet dobrej karczmy tu nie ma! Co to za miasto.. Niech to szlag...

Tetent kopyt nagle przywiodl podroznika do czystego myslenia. Zza rogu wylonila sie kareta. Nie byla to byle jaka kareta. Woznica wygladal na starego i zgrzbialego meszczyzne po 70-tce. sama zas kareta byla jeszcze bardziej czarna nizli czer pobliskich uliczek. Posiadala dziwaczne rzezbienia na bokach.. a zamiast lamp przy bokach powozu byly lekko dymice sie kadzidla. Teluumen, bo tak mial na imie ten majacy niewiele z ludzmi przybysz schowal sie za nastepnym zaukiem. Kareta przejechala jakies 3 kroki od niego. Prawdopodobnie woznica go nie zauwazyl. zatrzymala sie natomiast jakies 40 metrow dalej. konie sapaly jakby biegly od wielu godzin. Z karety wysiadly jakies postacie spowite w mrok. Teluumen widzial tylko ich plecy... Weszli do pobliskiej karczmy "Pod Czerwonym Ksiê¿ycem"...

[Teluumen]

"Czerwony Ksiê¿yc" nie cieszyl sie w samarze wielka chwala tylko dlatego ze wpuszczano tam tylko osoby z gornych polek lancucha pokarmowego. Dwoje ludzi weszlo tam bez najmniejszych problemow. Widocznie mieli swoja pozycje w miescie. Tylko najciekawe kim oni sa. Teluumen podszedl do karety i przystanal obok woznicy. nareszcie mogl sie dokladniej przyjrzec jego zgarbialemu nosowi, podpuchnietych i metnych oczach i bardzo ciekawemu naszyjnikowi.

- Witam starcze! Jestem tu nowo przybylym, pochodze z polnocnego zachodu od Hentan. I zwa mnie... - Tu podroznik zawachal sie chwile - ... Marsel Proust (dla nie wtajemniczonych: napisal "W Poszukiwaniu Straconego Czasu").

Starzec nawet nie drgnal. Jakby byl martwy a jego oczy przytrzymywaly zapalki. Teluumen zdziwiony troche sytuacja dotknal starca bo moze faktycznie zyie uplynelo niego przed momentem. Byl cieply i miekki wiec raczej wszystko bylo w porzadku. Tylko poprostu nie chce rozmawiac, albo nie moze rozmawiac. Starzec popatrzyl sie znaczaco na Teluumena swoimi zawianymi bielmem oczyma pamietajacymi czasy osadnikow Irimy. Podniosl reke do gardla i pomachal nia na znak negacji. Faktycznie nie mogl mowic. Dopiero w tym momencie podroznik zauwazyl na jego szyju porzadna blizna przechodzaca wzdloz krtani.

- Oj, przepraszam w takim razie za to ze przeszkadzam. Chcialem sie tylko dowiedziec gdzie tu mozna spedzic spokojnie noc, ale jesli tak... - Starzec tylko wzroczyl ramionami i odprowadzil Teluumena wzrokiem.

- Teraz badz tu madry i znajdz sobie lokum... Choc na jedna noc... Ach ci ludzie. Od dziesiecioleci wciaz tacy sami.
Droga poprowadzila teluumena dalej w strone portu. Jednak huk dobywajacy sie zza jego plecow kazal mu sie odwrocic mimo iz bardzo nie chcial sie mieszac w sprawy tych nieudacznikow o krotkich uszach. Z karczmy wyskoczyla jakas para i nie zastanawiajac sie dlugo podbiegla do karety. Kobieta wyjela jakis dziwny metalowy przedmiot i poprostu drastycznie splunela w woznice stuga ognia. On zwalil sie uderzony podmuchem czy czymkolwiek co w niego uderzylo i trzasnal rozplatana glowa o ziemie. Meszczyzna wsiadl do karety a kobieta na miejsce woznicy i pierwsze za co sie zabrala to uspokajanie roszalalych koni. jednak nie byly one na tyle uprzejme jak sie moglo wydawac. Ruszyly prostym galopem prosto w strone Teluumena ktoy z niedowierzaniem w oczach patrzyl na te wydarzenia. Konie zblizaly sie w nieslychanym tepie. Jeszcze kilka krokow i... Uderzenie ktore poczol przybysz nie wstrzasnelo go tam mocno jak powinno zwarzajac na to ze konie byly dwa plus kareta ciezka w swej budowie. Przelecial przez cwierc ulicy i potoczyl sie prosto na jeden z ceglanych domkow. Konie wraz z kareta i tajemnicza kobieta odjechaly w strone portu. Zas Teluumen oszolomiony sytuacja jedyne co widzial w tej chwili to blyski gwiazd i czyjesc przepiekne lica nad jego glowa.

- Uwazaj elfie w ludzkim swiecie... -

[Teluumen]

- Jeszcze raz dziekuje... - Rzek³ podroznik zamykajac drweniane grube drzwi.
- Czuj sie tu jak u siebie, a tak poza tym to nam na imie Leila. - Dziewczyna smukla i wyjatkowo urodziwa zrzucila z siebie czarny plasz i odslonila skorzana kurtke i spodnie. A w nie powtykane jakies druty na przemiennie z malymi nozami.
- Piekne imie, mnie zwal Teluumen.... Tylko o ile moge miec pytanie to czemu ty i to wszystko co stalo sie przed chwila...? - Teluumen troche zdezorientowany cala zaistniala sytuacja oparl sie o stojaca obok drzwi szafe.
- Wiesz.. Elfie.. Z poczatku wydawales sie dla mnie latwym kaskiem do wzbogacenia sie. Choc potem.. Cos mnie naszlo i wygladales juz inaczej. Dokladniej rzecz biorac jak pierdola posrodku miasta pelnego obcych. Niestety.. Obudzil sie we mnie instynkt macierzynski. - Podroznikowi bez owijania w bawelne opadla szczeka. - Mozesz tu zostac dopuki nie oswoisz sie z tym miejscem. A ten medalion ktory trzymasz w rece nalezy do rodu Neuerów. - Teluumen przypomnial sobie ze zabrlam naszyjnik zamordowanemu starcowi.

- Dziwna jestes... Nie taka jak reszta tych ludzi... -
- Bo moze nie jestem jedna z nich? -

[Galad]

-Czego to chcesz? - sputal sie nie milym glosem wartownik
Czarodziej zdziwil sie czemu tak go witaja. To nie jesy juz te samo miasto co kiedys - pomyslal sobie.
-Przybylem tu aby odpoczac po wedrowce.
Wartownik popatrzyl sie przez maly otwor w bramie na czarodzieja.
Po krotkim namysle wpuscil go do miasta. Pszybysz krecil sie po miescie jakby nie wiedzial gdzie mial isc - jednak dobrze wiedzial.....

Kilka godzin pozniej w domu panstwa Noren uslyszano pukanie do dzwi. Zaraz po tym sluzba poszla otworzyc dzwi do domu.
-kim pan jest i czego pan tu chce? - spytala sie sluzba przybysza
-Witam chce sie widziec z Norenem.
-...z Panem Norenem - wydusila sluzba - nie stety Pan jest zajety i nie ma teraz czasu.
Przybysz pokiwal glowa.
-Prosze mu powiedziec ze to pilne
-Przykro mi jednak Pan Noren naprawde nie ma czasu
Wedrowiec popatrzyl sie na sluzbe swoimi niebieskimi oczami
Sluzba zdziwila sie.
-...kim pan jest..... pamietam pana ......nie!!.....Tylko nie ty!
-Tak to ja - zasmial sie Wedrowiec i wyciagnal reke do sluzby.
Zaraz potem kobieta lezala na ziemi a z glowy leciala jej krew.....

[Teluumen]

- Nie wiem czy warto tobie opowiadac historie mego zycia skoro to Ty tutaj jestes wiekszym ewenementem. W gruncie rzeczy moge powiedziec ze nie wychowywalam sie tutaj i dlatego mam inne podejscie do ludzi i nieznajomych. A ze los mnie pokaral pewnego dnia musialam spasc az tutaj by choc w czesci zachowac godne zycie. - Dziewczyna zachowywala sie tak swobodnie w otoczemu Teluumena iz zadawac by sie moglo ze minelo juz wiele dni odkad sie poznali. Jednak od wydazen z kareta minelo tylko kilka godzin.

- Napijeszsie czego? -
- Z checia, choc nie chce nadwrezac Twojej goscinnosci -
- Jesli ja proponuje to napewno nie bedziez tej goscinnosci nadwrezal, to jak? Czegos mocniejszego moze?
- Moze byc... Naprawde dziekuje -
- Ach zamknij sie juz z tym dziekuje, wy elfy jestescie takie ze zanim sie dla was cos zrobi z dobroci serca trzeba pomyslec czy warto sie skazywac pozniej na takie wychwalanie i podziekowania. Oszczedz mi tego, blagam. Nie lubie byc chwalona taka juz jestem...-
- Jak sobie zyczycz o pani-
- Zarty sobie robisz prawda? Leila mam na imie! Pania byla ale 20 lat temu i nie chce do tego wracac.-
Teluumen stwierdzil ze w tym momencie nie warto sie juz odzywac, chyba ze zostanie o to poproszony. Gdy tymczasem...

[Nimrodel]

- Znowu...- rzek³a Nimrodel otrzepuj±c trzewiki z b³ota. Mia³a dzisiaj wielkiego pecha.. Koñ zwichn±³ nogê, w karczmie nie by³o wolnych miejsc.. pozosta³± jej tylko tu³±czka..
Sz³a go¶cincem rownomiernym krokiem i podspiewywa³a z cicha..
Nagle z oddali us³ysza³a zgrzt kó³ i r¿enie koni..
- KAreta.-pomy¶la³a.. Poimy¶la³a tez ze bedzie to dla niej ratunek..lub zguba. Szybko ruszy³a w stronê odg³osu... ryzykowa³a wiele.. a broni nie mia³a wcale oprócz krótkiego no¿a..
Kareta podjecha³a i zatrzyma³a siê obok niej gdy tylko zamacha³a d³oni±.
-Podróznicy!...gdzie jedziecie? nie pomoglibyscie mi dostac siê gdzies...gdzie mozna zjesc i przenocowac?
zapad³a cisza.. nimrodel nie widzia³a twarzy...

[Teluumen]

Nastal ranek. Poranna bryza budzila jeszcze tych co chodzili otepiali po nocnych zabawach. MIasto wygladalo zupelnie inaczej nizli wieczorem. Nareszcie mozna bylo zobaczych piekno i zdobienia okolicznych budynkow administracji. Domy przecietnych ludzi glownie zbudowane z kamienia i drewna przedstawialy swoja monumentalnosc i dbalosc o dobre wykonanie. Nawet w oddali mozna bylo uslyszec swiergot ptakow chowajacych sie w zaroslach pozostalych po wycietym tu 40 lat temu lesie. Mozna rzec ze az chcialo sie wstawac do takiego zycia. Teluumen otworzyl swe oczy. Lezal na lozku na jakim juz nie przebywal od wielu, wielu lat. Dawniej spotkal sie z cywilizacja ludzi ale na szczescie na maly okres czasu. Teraz zostal on do tego wrecz zmuszony. Pokoik byl maly ale za to dobrze urzadzony. Stala tam duza szafa z pieknym lustrem, obok niej drewniana skrzynia jak z opowiesci o piratach. Dalej male biurko z jakimis papierami (najprawdopodobniej jakies listy podatkowe) no i to wysmienicie przygotowane lozko. Podroznik nie zastanawial sie dlugo. Doszedl do wniosku ze wystarczajaco otrzezwial po wczorajszym ze warto sie uniesc. W oddali pokoju kuchennego slychac bylo czyjes krzatanie sie. Nagle cisza i trzasniecie lekkie drzwiami frontowymi, gdyz tylko one wydawaly taki charakterystycny zgrzyt. Teluumen wyszedl z pokoika do duzego pokoju w ktorym byla i kuchnia i miejsca do rozmowy. Na stole obok kuchni pierwsze co zobaczyl to grzanki i cieple mleko a obok nich karteczka. "...Mam nadzieje ze nie bedziesz wybrzydzal, poszlam na targowisko..." Coz, mozna powiedziec, niech sie dzieje co chce. Po chwili nie bylo juz widac zadnego okruszka na talerzu ani kropli w porcelanowym! kubku. Swiat za oknami zdawal sie byc mily i zachecajacy do jego odkrywania, lecz wczoraj zabrany naszyjnik meczyl podroznika tak, ze widzial tylko jedno rozwiazanie. Znalezc Neuera i porozmawiac z nim o tym co sie stalo przez "Czerwonym Ksiezycem", albo wrecz odwiedziec sam klub. Teluumen zobaczyl obok kuchni kaflowej miedziany klucz. Wyszedl zamykajac po sobie drzwi i ruszyl w stroe targowiska co chwle pytajac sie kogos o droge. Nie zapomnial zalozyc kaptura gdyz doskonale wiedziel ze ludzie patrzyli by sie na niego jak na dziwolaga. Ludzie mimo swojego zaawansowania sa jeszcze jednak malo tolerancyjna nacja.

[Galad]

...Przybysz wszedl do gospody. Od razu skierowal sie w strone barmana
-dajcie mi jakies sniadanie i pokj.
-Jak sobie najjasniejszy pan zyczy - odrzekl barman
Uprzejmy facet -pomyslal wedrowiec
Kilka minut pozniej Rel - bo tak nazywal sie wlasciciel gospody zaprowadzil przybysza do pokoju.
Wedrowiec dostal klucze do pokoju - Byl on maly ale dosyc przytulny. Nie wyroznial sie wykonczeniem. Wedrowiec juz zamykal dzwi jednak wtedy odezwal sie glos Rena
-zje pan w pokoju czy na dole
-Zejde na dól - odrzekl przypysz
-Dobrze juz zaraz przygotuje na pana przyjscie. - i odszedl
Wedrowiec zdjal czarne szaty. i usiadl na krzesle. Popatrzyl sie przez okno.
Nie zauwazyl nikogo ciekawego - jedynie nedzne ludzkie kreatury - pomyslal
Po paru minutach zszedl na parter gospody. Sniadanie juz na niego czekalo. Wedrowiec zabral soie do jedzenia.
- ....slyszeliscie o tym co sie stalo wczoraj w nocy? - zapytal czyis glos
-tak podobno wszyscy Norenowi ...nie zyja - odparl drugi
Moglo sie zdawac ze przybylego wedrowcy nie interesue ta sprawa jednak z checia sluchal co o tym mowili udzie.
-Ja tam nie zaluje Norena - parszywy typ dla mnie - odparl trzeci czlowiek siedzacy przy stoliku w rogu.
-moze i tak jednak to straszliwa zbrodnia.......
Wedrowiec skonczyl jesc posilek i wstal od stolu. Podszedl do Rela
-Pobede tu pare dni, potem zaplace za wszystko - i wyszedl z malej gospody na ulice Samary....

[Teluumen]

Pomimo poranka tlumy ludzi chodzily ulicami miasta. h\Chyba tylko dlatego ze przed godzina przybyl trasport w porcie. Teluumen przesiskal sie bocznymi uliczkami w poszukiwaniu targowiska, a przede wszystkim Leili. Powoli na dworzu robil sie skwar. Jedyna ulg mozna bylo upartywac w morskim wietrze czasem przechadzajacym sie po szerszych ulicach. Wreszcie pordoznik wyszedl na otwrty plac. Przerazil go troche ogrom ludzi sprzedajacych, kupujacych i co najgorsze krzyczacych przez caly czas. Tu chyba mozna by zakonczyc nasze podsumowywania co do ludzi i ich obyczajow. Nalge Teluumen poczol czyis delikatny dotyk na swoim ramieniu.

- Hej niedolego, nie chcialo Ci sie czekac? - Mimo iz slowa nie mialy wiele wspolnego z uprzejmoscia to jednak wydawaly sie cieple i sympatyczne.
- Witaj, no mozna tak poweidziec ze nie moglem sie doczekac spotkania z Toba. - Leila zrobila dziwna mine jakby dostala obuchem w tyl glowy.
- Teluumen? Przesadzasz chyba. Ja latwo nawiazuje kontakty ale ze az tak? - Usmiechnela sie w tym momencie - Ale to niczego nie przekresla, a teraz bierz sie za te siaty. - Dwie siaty jedzenia wazyly chyba wiecej niz wszystkie rzeczy jakie elf zabral ze soba na poczatku swojej podrozy.
- Ale Leila, mam do Ciebie jeszzce jedna prosbe...-
- Nom? -
- Ten starzec.. Ciagle mi chodzi po glowie,,,-
- Widac juz nie musi... Neuerowie juz nie chodza po tym padole. -
- Jak to? Co sie stalo? -
- Staz miejska jeszcze niewiele wie, ale wychodzi na to ze wczorajszego wieczoru wszedl jakis facet i wymordowal wszystkich za jednym podejsciem... -
- A kim wlasciwie sa, a wlasciwie byli, Ci Neuerowie? -
- Ciekawe ze pytasz dopiero teraz dziarski podrozniku. Otoz prowadzili kopalnie zelaza 30 mil stad. Podobno byly tam jakies spory o to kto bedzie czerpal faktyczne zyski z tego, sam rod czy miasto. Ale Neuer wynajal porzadnych urzednikow by sie zajeli sprawa. Mieli jeszcze jakies udzialy w porcie. Wiec ogolnie rzecz biorac byla to wartosciowa rodzina w Samarze. Szczerze, to swojego czasu mialam wsrod nich kilku dobrych zajomych. -
- A kto mogl to zrobic? -
- Oj, glupi elfiku... Powiedz mi czemu Cie to interesuje? Przyszedles tu by zbawiac swiat przed ludzka zaraza? Jesli tak to radze wracac w swoje spokojne strony. Nie wiem, kiedys zacietym wrogiem byl burmistrz, ale marl juz jakies 3 lata temu. Wiec malo prawdopodobne jest by on czy ktos z jago kregow byl zaanagarzowany... Poczekaj chwile - Leila przystanela na chwile przy drzwiach pewnego domu z napisem "Medyk", ale nie to bylo wazne. Wypatrywala czegos w oddali. I najwidoczniej zobaczyla. - Cholera... Musimy wracac na targ i to natychmiast... Wiesz co? Masz klucz?
- Tak, jeszcze mam... Co sie stalo? -
- Nie pytaj, mam sprawy do zalatwienia... Idz do mnie, wroce niedlugo. -

[Nimrodel]

Nimrodel zapuka³a do bram iasta. Nikt nie otwiera³. Wesz³± sama, nieproszona... DOpiero co wysadzono j± z karety a ju¿ bedzie sie pak0wac w k³opoty..wyra¼nie to czu³a..
Ludzie patrzyli na nia dziwnie..z ukosa. Narzuci³a kaptur na g³owê i ruszy±³ ulicami miasta.
g³od dreczy³ j± ostatnio totez szuka³± jakiegos miesjca..godnego noclegu i porzadnej strawy..
Po g³owie kreci³o siê jej wiele my¶li...Zastanwia³a siê po co w ogóle ³azi po tym swiecie..po co..co to jej da..
Nagle w oddali jakis szyld zacza³ skrzypieæ....NIe widzia³a figruki widniejacej na nim... Ale wesz³a..
By³o przyjemnie.. Samara zacze³± jej wydawac sie przyjaznym miastem...
Podesz³a do balrimana.. Poprosi³± o strawê..
Czeka³a z parenascie d³ugich potwornie minut az talerz wyladawa³ na jej stoliku. Zacze³± jesc..w³±scwie pozerac..by³a niesmaowicie glodna.
Nagle ktos przysiad³ siê do niej.
-Smacznego..-rzek³ niewatpliwie meski g³os..
Elfka podnios³a wzrok. Zobaczy³± tylko pare oczu swidrujacych i przeszywajacych na wylot.
- Skad przybywasz?-rzek³ przyajznie..
ELfka nie odpowiada³a..dopiero potem uzna³± to za stosowne..
- Tego chyba wasæ wiedziec nie musisz...
Szybko skonczy³± jesc i wysz³±..to nie by³o w jej stylu..a byc moze w³±snie sciagne³± na siebie k³opoty..
Us³ysza³± szum wody..Port- pomy¶la³a.. Kocha³a wode..i wszystko co z nia sie wiaze..Pobieg³a...

[Teluumen]

Teluumen nie widzial jakie klopty moga czekac zarowno jakiego jak i Leile. Postanowil zdac sie na doswiadczenie dziewczyny i na fakt ze jest sam w wielkim miescie pelnym roznych niebespieczenstw pomijajac fakt ze miasto samo w sobie bylo poprostu piekne. Powoli na ulicach robilo sie luzniej, ludzie rozchodzili sie po roznych zakatkach. Wchodzili do urzedowm zaczeli okupowac sklepu i wytwornie. Podroznik podarzal lunym krokiem obladowany siatami ktora troche krepowaly jego ruchy. Nage jak wychodzil zza zakretu uslyszal rownomierny bieg. Ale bylo troche za pozno by uniknac starcia. Tylko gdy jego glowa wychylila sie zza winkla wpadala na niego jakas mloda dziewczyna majaca pelnie zycia w oczach. Pomidory i inne warzywa rozsypaly sie po ulicy niczym kamyczki.
- O choroba, przepraszam, to moja wina... - powiedzal zaaferowanym glosem Teluumen. Z uderzenia zsunal mu sie glowy kaptur. - Naprawde przepraszam, jakis oglupialy jestem ostatnio - Dziewczyna siedziala okrakiem na ziemi podpierajac sie rekoma. Ale nic nie mowila, dziwne mozna by rzecz. Patrzyla sie tylko na poprdoznika z dziwnym zainteresowaniem. teluumen natomiast staral sie lapac wszystko co mu wypadlo z siatek i nie zwaracal wyjatkowej uwagi na dziewczyne. Dopiero po momencie ich oczy spotkaly sie i zobaczyly ten sam blysk w oku.
- Jestes elfem? - zapytala
- I chyba ty takze... -

[Nimrodel]

-Nie przeczê...trudno nie zauwa¿yæ..-rzek³± z lekkim usmiechem na twarzy. Jakby ocknê³a siê z orêtwienia i zacze³a pomagaæ zbieraæ warzywa Teluumena.
- Jakie imiê nosisz?- rzek³ Teluumen nie zastanawiaj±c siê zbytnio.
elfka spojrza³a siê na elfa z lekk± poderzjliwoscia.. ale szybko stwierdzi³± ze swojemu pobratymcowi moze zaufaæ.
- Nimrodel- rzek³a cicho jednak na tyle dosyæ aby mog³ je us³yszeæ.
Teluumen w tej¿e chwili wsta³ i ostatniego pomidora wrzuci³ do siatki.
- Jestem Teluumen..-rzek³ i doda³ po chwili patrz±c na nimrodel- A cuty tutaj ropbisz?.. W Samarze nie ma zbyt wielu elfów..
Nimrodel u¶miechne³a sie a w tym usmiechu by³o tyle rado¶ci ale i powagi zarazem..
- W³óczê siê od miasta do miasta..w nadziei ¿e...sama nie wiem... - odpar³a..
- Lubisz morze..prawda?- spyta³ sie teluumen widz±c blade iskierki w jej oczach..
- Tak..wielce je kocham...-rzek³a..-jesli chodzi o wypadek to ty mi wybacz..to ja bieg³am za szybko..- doda³a z usmiechem na twarzy..
Dostrzeg³a jednego jeszcze pomidora tocz±cego siê po ulicy. siegne³a go, podrzuci³± i odda³a w d³onie Teluumenowi..

[Teluumen]

- Dziekuje... Hm... Nie chce bys myslala ze jestem tu stalym bywalcem miasta. Przybylem wczoraj i los tak chcial ze odrazu natknalem sie na przygode. Ale moze o tym kiedy indziej. W kazdym badz razie wystrzegaj sie karet - rzekl z usmiechem podroznik.

- Tak? Czmuz to? - Zainteresowana Nimrodel wyrazila to w taki sposob ze nie bylo mozliwosci zaprzeczenia ze juz spotkala sie z jakas kareta.

- Wiesz, jak narazie szkoda gadac... A wlasnie, niestety spieszy mi sie okropnie. Musze to siaty zostawic u mojej nowej znajomej.-

- Jest czlowiekiem?-

- Chyba, ale tak szczerze mowiac do konca nie jestem tego pewien. Zapewnie miala duzo do czynienia z nami. Ale nie ma sie co martwic. Ja przynajmniej sie nie martwie co do jej zamiarow. Wyglada na dobra dziewczyne. To moze mi dotrzymasz towarzystwa w drodze do jej mieszkania a potem odwiedzimy Twoje ukochane morze?- Teluumen patrzyl sie tak sedecznie na Nimrodel ze nie sposob bylo odrzucic jego prosbie.

- Dobrze, nawet bede zaszczycona. Przynajmniej bezpieczniej bedzie nam razem. -

- Dobra uwaga... To niedaleko.. Jakies dwie przecznice dalej. -

I ruszyli spokojnym krokiem przed siebie przemierzajac kamieniste ulice Samary. Wiatr wial spokojnie i rownomiernie czasem tylko dajac mocniejszy podmuch, ktory z gracja unosil wlosy obu elfow. Razem czuli sie razniej. Rozmawiali o swoich przygodach, miejscach z ktorych sie wywodza. Mozna powiedziec ze nawiazywali coraz to glebsza znajomosc. Zdjeli nawet kaptury by ich glowy zlapaly troche swiatla. Nawet nie wiedziec kiedy dotarli na miejsce swojej przechadzki. Dom wygladal dokladnie tak samo jakim zostawil go rankeim Teluumen. Podroznik wyja³ z kieszeni miedziany klucz i wlozyl do zamka. Lecz cos dziwnego sie wydarzylo. Zamek w ogole nie odpowiadal na krecenie. Drzwi byly otware.

- Nimrodel, prosze cie zostan przed drzwiami. Cos mi tu nie pasuje...-

- Jak chcesz... Tylko krzycz jak bedziesz potrzebowac pomocy. - Z usmiechem odpowiedziala elfka.

- Mam nadzieje ze nie bede musial. -

Podroznik uchylil drzwi. Chodzily tak samo ciezko jak poprzedniego dnia i dzisiejszego ranka. Szyby lekko przymglone z rana dawaly idealna ilosc promieni slonca by sie dobudzic, Teraz stanowily przeszkode. uchylone drzwi wpuscily troche zywego swiatla. Teluumen nie mial przy sobie zadnej broni, ale mimo to cos go ciagnelo do przodu. Czy to byla odwaga czy glupota chyba tylko on sam wie. Otworzyl drzwi szerzej. Przyjrzal sie pokojowi ale wygladal tak samo jak rano... Z jedna roznica. Na stole lezal kawalek zaczerwienionej szmaty. Podroznik podszedl do stolu i nagle poczul uderzenie w tyl glowy. Padl jak kloda na podloge i momentalnie stracil przytomnosc.

- Cholera! Ty pierdolo jedna! Po cos sie tak skradal... O matko... Co ja ci zrobilam.

- Nie ruszaj go! - Glos Nimrodel wypelnil pokoj i przywolal postac do porzadku. Obie skierowaly ku sobie sztylety wyciagniete na dlugosc reki.

- A Ty kto do cholery!? Jeszcze jeden elf co? Pieknie... Uratujesz jednego to odrazu przyjdzie reszta. -

- To ty jestes Leila? Teluumen mi mowil o Tobie, ale nie powiedzial ze nie lubisz nieproszonych gosci.-

- Choroba... To byl przypadek, przepraszam glupolu... No przepraszam... - Leila schowala sztylet do pochwy i uklekla przy nieprzytomnym elfie. Bardzo szybko na jego karku pojawil sie znaczacy siniak. Nimrodel troche oglupiala sytuacja nie wiedziala co powiedziec, co zrobic by nie wyjsc na kompletna idiotke.

- Nimrodel jestem... A jego spotkalam na miescie i powiedzial ze nie bedziesz miala nic przeciwko... i ze pojdziemy nad morze... - Widac dziewczyna przestala panowac z lekka nad soba i jej oczy podchodzily lzami. - Dosc mam juz tego wszystkiego... Nie moge byc ciagle dzielna...-

- No nie... Teraz Ty? Nimrodel! Wstawaj do cholery! My kobiety nie mozemy plakac w takich sytuacjach! - Leila wziela elfke pod ramie i wciagnela do domu zamykajac za soba drzwi. W tym momencie Nimrodel zauwarzyla na barku Leili dlugie zadrapanie. - Siadaj tu... ja zaraz przygotuje cos dla niego i herbate dla Ciebie... Tylko prosze.. Przestan sie mazgajic...- Dziewczyna usiadla na miekkim fotelu tuz obok nieprzytomnego Teluumen'a.

[Nimrodel]

Nimrodel powstrzymywa³± ³zy..Teraz chcia³o jej siê smiac. Ta ca³± sytuacja by³a tak bardzo ¶mieszna.
-Nic ci nie jest?- rzek³a powstrzymujac ³zy ¶miechu.
Teluumen opar³ siê ³okciem o oparcie pobliskiego fotela.
- Nie wiele...jedynie siniak..
Nimrodel usmiechne³a siê serdecznie a do pokoju wesz³± Leila z mokrym rêcznikiem.
- Wybac nie chcia³am cie zabic..ale cholera...przestraszy³es mnie...musisz przesatc byc taki podejrzliwy- rzek³a smiejac sie do nimrodel i robi±c przy tym smieszne miny.- A ty..co ty taka p³aczliwa?- zwróci³a siê do nimrodel
Elfka troche sie zawstydzi³± ale zaraz odpowiedzia³a..
- Mam juz dosæ...non stop przesladuj mnie pech...
Teluumen zacz±³ parskaæ ¶miechem mimo bólu który nadal czu³ gdzies na karku.
- Pech...azeby mnie tylk pech prze¶ladowa³ - rzek³
Leila wyczu³a cos co by³o skierowoane do niej.. i Nimrodel czu³± lekk± aluzje do owego zdarzenia.
-No tak...my tu gu hagdu a drzwi na osciez otwarte..- zmieni³± temat szybko aby nikomu nie naraziæ..
-nimrodel chcesz cos do jedzenia?
Elfka kiwnê³a przecz±co g³ow±. Widok siedzacego teluumena z obola³± mina jakos przestawa³ j± smieszyc...
- To jak pojdziemy na morze?...
Leila u¶miechnê³a siê i rzek³a
- Tak zaraz.... Oczywiscie jesli teluumen bedzie w stanie..
Teluumen spojrza³ siê na Leile z lekkim jadem ale jednoczesnie takim rozbawieniem w oczach i rzek³.
- Az tak ¼le nie jest..- po czym wsta³ i pomaca³ obola³e miejsce..

[Teluumen]

- Mmm... Ten wiatr... Ta nieograniczona wolnosc! Nie sadzisz?! Przeciez to jest piekne! Zadko widuje tak piekne rzeczy! -
- Heh... No tak, ja gapie sie na morze kazdego dnia i juz nie widze tylu rzeczy co Ty Nimrodel. A szkoda, bo pamietam ze jak pierwszy raz zobaczyla mmorze to faktycznie przybilo mnie do ziemi, to piekno oczywiscie. Zeby sobie kto tu czego nie wymyslal. - Teluumen i Nimrodel glupio sie na siebie popatrzyli bo chyba nie zrozumieli aluzji. - Dobra! Siedzie cicho! Nic nie mowie! - Ze smiechem parsknela Leila.

I tak stali sobie nabrzegu morza... Wsluchiwajac sie w odglosy fal. Powoli nastawalo poludnie. Wredne mewy jednak caly czas rozdzieraly swoje dzioby i nie dawaly skupic sie rozchwianym myslom.

- Leila? Jak sie dostac do "Czerwonego Ksiezyca"? - W pewnym momencie zapytal Teluumen.

- Przez frontowe drzwi, a co? Spodziewales sie innej odpowiedzi?-

- No raczej... Ale tylko frontowe? Przeciez musi byc jakies inne wejscie! -

- A co cie tak to wzielo, koniecznie chcesz stracis swoja glowe? Juz w pierwszym dniu?!

- No ja nie odchodze do tego tak pesymistycznie... -

- O czym wy gadacie! Chyba ja tez tu jestem, co? - wtracila sie Nimrodel, lecz usmiech z jej ust nie znikal. Spojrzeli sie na nia jak na idiotke.

- A Tobie to do szczecia!? - Warkneli obydwoje tak ze dziewczynie mina zrzedla. Elfka odwrocila sie na piecie i podreptala wzdolz brzegu. Nagle na ramieniu poczula jego dotyk.

- Przepraszam, nie chce Cie poprostu narazac, ale wygladna na to ze sama sie prosisz. - Na twarzy dziewczyny spowrotem zawital usmiech...

[Nimrodel]

- Wiem wiem... nie powinnam siê wtykac w wasze w³asne sprawy..tylko wam przeszkadzam.. W koncu nic innego nie potrafiê robiæ..-rzek³a cicho..A u¶miech znikn±³ z jej twarzy,aby pojawiæ se dopiero kiedys...Co¶ siê sta³o, ¿e Nimrodel poczu³± ch³od wewnatrz..nie mog³a siê usmiechac..nawet gdyby teraz chcia³a..W³asnie teraz...I nie wiedzia³a na jak d³ugo.
Teluumen opu¶ci³ d³oñ z jej rmaienia i spoglada³ w oczy zimne jak grudnowy ¶nieg...
-Nie chcielismy cie obraziæ.. naprawdê.. To wszystko nei jest takie ot... jak sobie wyobra¿asz..
Nimrodel chcia³a siê usmiechnac..nie mog³a..jesli chcia³a to tylko po to aby cos rzec..
- Wiem... ale nie przecz temu ze wam przeszkadzam..wy macie swoje plany..a ja nie mam ¿adnych..chociaz kiedys..robi³am wielke rzeczy....
Teluumen zamar³ w bezruchu.. Leila rzuci³a siê z oddali..
- Te..nimrodel..nie martwi sie nami..mamy swoje nerwy..zw³aszcza ludzie..postaram sietego wiecej nie powtózyc...
nimrodel wpi³a oczy w Leile..
-A mozecie mi chociaz wyt³umaczyc o co chodzi?..
Leila spojrza³a naTeluumena po czym rzek³±
- Dobrze..ale teraz chodzmy do miasta...
Odwrócili sie i pomaszerowali w strone jasno palacych sie latarñ..

[Teluumen]

Dzien chylil sie ku zachodowi. Ulice pustoszaly tak samo jak drzewa przestaly byc obsiadywane przez ptaki. Noc dla mieszkancow oznaczala jedno. Brak pewnosci, a pewnosci ludzie potrzebuja najbardziej. Trojka przechodzila wlasnie obok "Czerwonego Ksiezyca". naprzeciw karczmy byly jeszcze niezmyte slady krwi z poprzedniej nocy. Teraz Nimrodel zdawala juz sobie ze wszystkiego sprawe. Jej wzrok powedrowal na szyld tawerny... Znak chybotal sie delikatnie pruszany przez nocne zawirowania powietrza. Mina Nimrodel nie wrozyla wiele dobrego. Leila w pewnym momencie spostrzegla ten przenikajacy kamien wzrok elfki.
- Nimrodel! - Krzyknela stlumionym glosem, lecz reakcja yla za pozna. Elfka ruszyla w strone drzwi. Z sila nacisnela klamke i weszla do srodka.
- Co robimy? - Zapytal Teluumen z lekkim niespokojem w glosie.
- Jak to co! Idziemy za nia! - Weszli do srodka. Z poczatku bylo bardzo ciemno. Mrok rozpedzaly jedynie male ogniki palace sie na kazdym stoliku. Tawerna jawila sie coraz jasniejsza... Czerwienie scian przyciagaly wzrok tak samo jak pogate zdobienia przy kazdym z krzesel, stolikow. Mozna by uznac ze podroznicy znalezli sie w nieodpowiedniej dla siebie restauracji. Zupelnie nie dpowiadajacej ich posiadaniu, ubiorowi i posiadanych manierach. Przy stolikach siedzialo niewiele osob. Widac byli tak zaaferowani toczacymi sie rozmowami ze nawet nie spostrzegli jak wchodza kolejni goscie.
- Nie czuje sie tu najlepiej - odrzekl Elf spogladajac na to wszystko. - To miejsce zdaje sie byc siedliskiem pustki, jakies ogolnego zla... -
- Wy elfy i te wasze glupie gadanie - Leila nie widzla w salonie Nimrodel. Dziewczyna jakby rozplynela sie w poiwetrzu, a weszla doslownie kilka sekund wczesniej.
- Czego panstwo sobie zycza? - Glos zaa plecow byl tak niemily ze zacheta odwrocenia sie spadla do granic niemozliwych.
- Przechwila weszla tu pewna dama, szukamy jej - Odparla Leila - Ubrana byla w dlugi ciemny plaszcz z kapturem. -
- A tak, faktycznie byla tu owa dama, ale nie wiem co sie z nia moglo dalej dziac. - Arogancja siegnela zenitu. Leila drastycznie odwrocila sie i chycila wysokiego chyderlawego kelnera za twarz.
- Powiedz albo zrobie tu taka zabawe jakiej nigdy jeszcze nie widziales. - Teluumen dopiero teraz zdal sobie sprawe ze ta mila i czasem ironiczna Leila nie byla ta osoba za ktora uwarzal ja do tej pory. Drzemalo w niej cos silnego i wrecz demonicznego.
- Nie radze moda damo... - Odparl kelner patrzac sie za plecy Teluumen'a. Elf odwrocil sie i jedyne co zobaczyl to klinga miecza lecaca z zawrotna predkoscia ku jego glowie. Upadl na podloge tam samo jak upadla Leila zdzielona w ten sam sposob. Jedyne jeszcze co pamietal to slowa kelnera - Zabrac to scierwo... Niech dolacza do tamtej dziwki... -.

Ciemnosc spowijala mysli i oczekiwania elfa. Sytuacja wydawala sie w najlepszym razie zla. Stal sam posrod wielkiej komnaty z monstrualnymi wrecz kolumnami ciagnacymi sie wnieskonczonosc.
- Moria? - Pytanie w jego glowie zadudnilo niczym grad skla rozbijajacych sie o granitowe podloze. Jedyne swiatlo dobiegalo jakby znad glowy podroznika. Jego blask byl tak niewielki ze w jego swietle dostrzec mozna bylo jdynie czastke monstrualnych budowli. Natomiast bylo na tyle sile ze zarysowaywalo w oddali czyjas postac. Istota nie byla duza, raczej wzrostu niewielkiego, chuderlawego. Przypominajacego goblina, a;e ogolny zarsy byl bardzo poszarpany, jakby ow goblin mial na sobie kolczasta zbroje. teluumen doskonale sobie zdawal sprawe ze nie mial przy sobie zadnej broni procz glowy, ale nawet teraz nie wiedzial jak jej urzyc. Pierscien swiatla stawal sie coraz mniejszy. W oddali przybywalo dziwnych ksztaltow. zaczely sie szepty przyprawiajace elfa to drrganie miesni twarzy. Nagle uslyszal szybki tupot stop, widzial ze jedna z postaci biegnie w jego strone... Ukleknal... Nagle nastala pelna ciemnosc... Nie widzial juz swoich rak, swoich blyszczacych wykonczen plaszcza.
- Niezyje? - zapytal wydajac z sibie spokojny klarowny glos...
- Bynajmniej Teluumenie... Bynajmniej... -

[Galad]

....Wedrowiec przechadzal sie po miescie. Odpoczywal - siedzial nad brzegiem morza. Wpatrywal sie w dal - jakby czegos szukal. On jednak nie szukal na morzu. Caly czas obserwowal ich....
W koncu po poludniu poszedl cos zjesc. Nie mial duzo zlotych moet wiec poszedl do malej knajpki. Zamowil smazona rybe. Po kilkunastu minutach dlugiego czekania kelner wkoncu podal wedrowcowi jego danie.
-no no calkiem dobra nie to co w Mandzie..... - pomyslal.......

-hej koles - zawolal czyis glos
Podroznik nawt sie nie obejrzal. ZNowu ci cholerni kretacze..
-moze z nami zagrasz co?- zapytal glos czlowieka ktorego racze nie obcodzilo jak wyglada i pachnie.
Przybysz popatrzyl sie na niego z obrzydzeiem a potem na jego kompanow.
-nie - stanowczo odpowiedzial przy czym ciagle w patrzywal sie w jedno miejsce....
-chdzcie chlopaki ten facet na pewo nie zagra....
Wedrowec zerwal sie na nogi. Wydawalo sie ze zaraz dorwie tych oszustow. On jednak Zostawil pieniadze na stoliku i poszedl prosto przed siebie, prosto do " Czerwonego Ksiazecy".....