Wladca Pierscieni / Tajne Forum Fantasy

[Nimrodel]

Gary¶ szarpa³ siê królik z³apalny w sid³a. Lil smia³a siê przera¼lwie patrzac na szamoc±cego sie dzieciaka..
- I gdzie sie pakujesz..takie sprawy nie sa dla ciebie...- mowi³a- musisz poniesc kare..nalezy ci sie..
Gary¶ lubi³ Xana ale ei chcia³ aby sprawic mu przytkosc..obieca³ ze zaiwadomi Leilê... albo Teluumena..obojetnie..byleeby pomoc nadesz³a jak najkszybciej...
- Zostaw mnie... nie jestes moj± matk± zeby mnie karaæ.!! - krzycza³ Gary¶ wsciek³y jak tur..
Lil smia³a siê nadal.. Gary¶ zamachn±³ sie i kopn±³ nog± Lil w plecy..
Wtedy usmiech zszed³ z jej twarzy i oczy wypeni³a nieokie³znana groza..
- Nie pozwalaj sobie ma³y... nie pozwalaj..
Garys mia³ agrafkê wpiêt± w spodnie. Szybkim ruchem odpi±³ j± ischowal we wnetrzu dloni..
- moe ci cos powiedziec..cos na czym ci zalezy..
opczy lil wypelni³ niesamowty b³ysk w oku.. Zrobi³a siê nagle niesamowicie mi³± i ciekawa..
- Wiem..gdzie jest Teluumen..
lil oczy siwecxi³ jeszcze mocniej.. juz tylko to sie liczy³o..Xan i Teluumen...
-Mów. -rzek³a jak przez sen..
Gary¶ obraca³ agrafkê w d³oni i prawi³ k³amstwa tak aby wydawa³o siê jak najbardziej prawdopodobne..
- nie moge ic moiwc tego an srdku ulicy..ktos us³yszy..a ty nie chesz miec k³opotów..
Lil czu³± jakis podstep ale nie chcia³a go do siebie dopuscic.. namaca³a pistolet jednak szybko odrzuci³a zamiar przy³ozenia go dzieciakowi do glowy..
-Schyl siê..-rzek³ cicho m³odzieniec..
Lil s³ucha³a...dlaczeg oto rob..chciwosc ja zmusza..
Schyli³a siê a Gary¶ przyblizy³ siê ustami do jej ucha..
- Teluumen jest... niedaleko stad..
Lil s³ucha³a a jej serce wypelnia³a nieznana rado¶æ...
Oddycha³a coraz mocniej i g³ebiej...
Garys wyczu³ odpowiedni moment. .zamachna³ siê i wbi³agrafkê w szyjê.
Lil krzykne³a warkne³a i miota³a siê z niewidocznym wrogiem..
Garys skorzysta³ z zamieszania i ucieka³ ku znajomej gospodie.. bieg³ szybko tak jak móg³...
Lil sta±³ i wyrwa³a z szyi agrafkê.. Terz by³a pe³na z³osci i nienawisci..
-TY gowniarzu.jeszcze sie policzymy!!! -krzycza³a w kólko..
Warkne³a i wyplu³a slinê niedaleko buta...
- Ef.. ta m³odziez..za grosz szacunku...

[Beren]

Gary¶ bieg³ i bieg³ i jeszcze bieg³. Zatrzyma³siêaby odsapn±æ, przecie¿przez ca³y dzieñ tylko biega³. Przypomnia³ sobie karety rodziców, ale zaraz odrzuci³ t± my¶l. Rozejrza³ siêpo okolicy. Nikt za nim nie biegn±³. Teraz nie móg³ uwierzyæ, jego rodzinne miasto a on nie wie gdzie jest. Skrêci³ w lewo, potem w prawo, kolejn± ma³± uliczkê. B³odzi³ i coraz szybcie biega³, musia³ znale¼æ gospode. Nagle, o ma³o nie przebieg³ g³ównej ulicy i jej nie zauwarzy³. "Uff! Nareszczie" - pomy¶la³ i pobieg³ ju¿ bezb³êdnie do gospody. Nie zatrzymuj±c siê otworzy³ drzwi silnym pchniêciem rêki i wpad³ do sali g³ównej, gdzie znajdowa³o siê wielu go¶ci. Szuka³ szybko wzrokiem znajomych twarzy, co nie by³o trudne, poniewa¿ wszystkie by³y skierowane na niego.

[Teluumen]

- Przeciez nigdy nie bylo tu tylu gosci?! Nieprawdopodobne... - Mysl przeskoczyla tak szybko jak dotychczasowy bieg chlopca. Fakycznie, karczma wypelniona byla po brzegi ludzmi. Roznymi. Niektorzy zdawali sie wygladac na lekko zawianych inni stali jak wytoworni arystokraci, no istne zoo ludzi. Tylko pada pytanie co dalej? Pytac sie karczmarza? Hmm...

- Przepraszam najmocniej... Szukam Teluumen'a tego elf'a z rana postrzalowa. Widzial go pan prawda? Moze nawet go pan zna? Prawda? - Zapytal garys podchodzac do zatloczonej lady.

- Ze co!? Teluumen? Aaa... Ten koles co dzieki niemu prawie nie serducho nie wywalilo... Juz go tu nie ma, potrzebowal lekarstw! I nie mam pojecia gdzie poszli! Ta mala ladna panna go stad zabrala.. Nie wiem... Dla pana ta pinta korzenna?! ... - Barman troche widocznie przygluchy na sluchu dal jedno do zrozumienia. Teluumen'a trzeba szukac gdzie indziej. Tylko gdzie do cholery!? Jeszcze pozostaje fakt tego ze rodzice moga szukac...

--------------------------------------------------------

- Xan? Zyjesz? Ej.. Wielkoludzie... - powoli w stodole robilo sie jasno. Niesamowite ze xan nadal spac jak zarrzniety i nie dawal wiekszych znakow zycia jak lekki stopniowy oddech. Nimrodel siedziala ze zwiazanymi rekoma i nogami na kupce siana i zastanawiala sie co sie stanie jak wroci ta wredna krowa.

- Dobra... Gorth... Masz tu 4 szterlingi i znajdz se inna robote. - Tlumok o imieniu Gorth poslusznie wstal, wziol 4 monetki i oddalil sie czlapiastym krokiem. nieslychane bylo to ze taka kupa miesa potrafi byc tak samo glupia jak i masywna. Ale fakt faktem ze glupia krowa wrocila. Lecz jej szyja owinieta byla biala chusta lekko zakrwaiona z lewej strony. - No co sie tak patrzysz slodziutka? Ten gowniaz co z nami tu szedl mnie tak urzadzil. - Nimrodel wybuchla smiechem a Lil patrzac na to na poczatku kamienna twarza postanowila usmiechnac sie wraz z nia. - Powiem tak... Neuer nie chce mi zaplacic po tym jak mu powiedzialam ze nie zyjecie. Tak wiec mam dla was propozycje... Ja was uwolnie i wrocice do Teluumena i tej drugiej krowy i zapomne o naszych zatargach a wy mi pomorzecie ukatrupic Neuera ktory i tak ostatnjimi czasy uznawany jest za martwego... Co wy na to ptaszynki? -

[Nimrodel]

Xan spojrza³ siê na chichraj±co w dobre Nimrodel..
Lil sta³a i kamiennym wzrokiem wpatrywa³a siê w Xana..
-Najpierw powiedz co ci zrobi³ Gary¶..- rzek³ XAn
Lil usmiechnela siê i dotkne³± ranê.
- nie widzisz?..krew sie leje jak cholera jasna... Wbi³ mi agrafkê w szyjê Gnojek....
Xan zacza³ sie smiac.. w koncu parskna³bo nie mog³ sie opanowac..
A ten garys...ale z niego zio³ko..pomysla³ sobie..
Nimrodel przerwa³± chichot i rzek³a do Lil.
- mozesz zostawic nas samych? my sie naradizmy i odpowiemy ci..

Lil sta³a w drzwiach i wyglada³± jak Beduinka...
- Dobrze.. ale nied³ugo przyjde..
Wysz³± i zamkne³a za sob± drzwi.. zstawi³a nozyk aby wieznowie zrozcieli swoje wez³y na nogach i dloniach..


-Wiec jak?- zapyta³ sie xAn..
Nimrodel przerwa³± szarpanie nozyka o weze³ i parskne³a..
-Nie wiem..nei znam jej ale urzadzi³a nas jak nic....
Xan p[atrzy³na zdeerwowana Nimrdoel szamotajaæ± siê z w³asna osob±.
- Pieni±dze..wszystko przez pieniadze..co to wam takiego daje... bo ja nie wiem...
Xan wsta³ i obmaca³ d³onie.. Podzeszd³ do bram stodo³ i stana³ w zamysleniu..
- Nie udawaj ze ty pieniedzy nie cenisz..z³oto srebro..
Nimrodel wsta³a i rzuci³± nozyk w siano..
- Nie wypieram ie ale nie cenie ich na tyle zeby wyprawiac jakies polowania..cholera...
Xan sta³ i wzbiera³a sie w nim jakas niepochamowana radosci niepewnosc co do szczerych zamiarów lil...
-Wiesz....ja nie wiem..nie znam jej w ogole wiec eni patrz sie na mnie jak cielak.. chcoaz w zasadzie widzia³am jej oczy..mog³abym jej zaufac..chcoaz nigdy nie wiesz kiedy zaskoczy...-mowi³a nimrode..
Xan obawia³sie ego samego..Lil zna³ d³ugo a Nimrodel prawie wcale..
A ona elfka odgad³a juz po³owê natury Lil...
-Nie³ugo przyjdzie..musimy sie zdecydowac...potraktujmy to jako przygode..dorywcze zajecie...
Nimrodel na dzwiek s³owa przygoa zerwa³a sie na rónwne nogi..
- Przygoda rzek³es....pomy¶lmy...dobrz.e.zgadzam siê..a.le co z Teluumenem..a Gaysia jak nie by³o tak nie ma...powinni juz by..

- Nie panikuj...
Zapad³a g³ucha cisza i nerwy opad³y ³±godnie w umys³ach dwójki wiezniów...Czeali na przybycie Lil..nie chciieli jej wo³ac..woleli poczekac az sama przyjdzie..zawsze wiecej czasu na przemyslenia..

[Beren]

Po chwili zza drzwi wydoby³ siê znajomy g³os:
- ¿yjecie?
- To ty Gary¶? - zapyta³ Xan
- Tak... - mówi³ ch³opiec ciê¿ka dysz±c - Nie ma ich... Ca³± noc biega³em i zagl±da³em do ka¿dego okna... Teluumen gdzie¶ znikn±³... Nie ma ich w gospodzie... Nie mam ju¿ si³y... AAAAAA!!!
- Ty jeste¶! - krzyknê³a Lil wpadaj±c do stodo³y trzymaj±c Garysia za... koszulê. - Teraz siêpoliczymy! Agrafka! Co?! Zaraz ci poka¿e co mo¿e agrafkla w odpowiednich rêkach - i wyci±g³a z kieszeni niewielk± agrafkê, nale¿±c± wcze¶niej do Garysia.

[Teluumen]

- Teli... Hej Slonko.. Odezwij sie choc na chwile... - Leila kleczala przed lozkiem Teluumen'a. Dzien chylil sie ku zachodowi. Od momenty jak zmienili miejsce pobytu minely jakies 4 godziny. Domek stal na przedmiesciach, nie byl maly ani duzy. Ale fakt ze nikt w nim nie mieszkal juz od dobrych aru lat mozna bylo zauwazyc momentalnie po niszczejacym grewnie. Starymi drzwiamy przektore przeswitywaly wiazki swiatla. Pokj byl nieprzyjemny ale zdawal sie jednym schronieniem o ktorym nikt procz Leili nie wie. - Hej.. Powiedz cos... Wiesz ze wygladasz juz coraz lepiej? naprawde... Nareszcie masz wiecej kolorow na twarzy, przestales kaszlec... A rana przestaje sie powoli gnoic... Jest coraz lepiej z toba.. Tylko powiedz cos bo stesknilam sie za twoim glosem niepoprawny elfie... - Dziewczyna uronila lezke...

- Dziekuje... Ze sie mna zajmujesz... - Glos Teluumena byl bardzo cichy i chrapliwy. Nie otwieral nadal oczy. Powieki zdawaly sie dla niego ciezkie jak z olowiu. Doskonale wiedzial ze jego sily moga sie przydac na kolejne ucieczki.. Musial sie oszczedzac. Leila chwycila go za dlon i scisnela mocno tak by byl pewien ze dziewczynie na nim zalezy. - Leila.. Chcialbym bys wiedziala jedno... Troche niemilo sie czuje lezac tak przed toba i mowiac to.. Ale jak sadze nie znajde w najlizszym czasie takiej chwili by Ci to powiedziec... Gdy Cie pierwszy raz zobaczylem... Tam na ulicy... I spojrzalem w Twoje oczy dostrzeglem w nich wszechswiat. A najpiekniejsze bylo to ze ten wszechswiat patrzyl rowniez na mnie. Pomimo twojego zadziornego charakteru, pomimo wszystkich wad ktore posiadasz... Masz w sobie cos co przyciagnelo mnie do Ciebie bez opamietania... Nie wiem jak nazwac to uczucie... Poprosty za kazdym razem, gdy zamykam oczy widze ten wszechswiat zagladajacy w moja dusze... I wtedy przestaje sie bac.. Czuje ta sile... Leila... - Dziewczyna polozyla glowe elfowi na brzuchu... I polozyla mu reke na czole... I zaczela cichutko szlochac... - Nie placz Sloneczko... Tylko nie placz... -

Ciezkie uderzenia czuis butow zbudzily Leile w srodku nocy... Ktos byl nazewnatrz przed domkiem i trzymal latarenke. Jej swiatlo dokladnie badalo drewniane sciany domku i zagladalo do srodke pojedynczymi promyczkami. Teluumen spal tak samo.. Jeczac od czasu do czasu... Dziewczyna wstala i wyjela z pochwy sztylet. Stanela przy drzwiach i spokojnie nasluchuchiwala... - Sadzisz ze tam sa? - Powiedziala osoba po drugiej stronie drzwi. - no tak mowila ta glupia kurtyzana zza rogu. W koncu dales jej 10 szterlingow to nie powinna klamac. Ty.. Cicho... - Drugi glos pod koniec schiszyl glos bo widocznie cos zauwazyl... Leila nadal stala chochi przy drzwiach i trzymala sztylet tuz obok klamki. Nagle wszystko jakby zawirowalo jej w glowie...

Nie wiedziala co robic... Nie czula sil.. nie czuja nic.. Rak, nog...

Dluga wlocznia wystawal z jej piersi jak rog jednorozca. pojedyncze krople czerwonej cieczy dobywaly sie z niej i plamily jasno niebieska bluzke... Wiedziala ze to jej koniec... Odwrocila glowe s trone nieprzytomnego Teluumena... Probowala krzyknac lecz glos zamarl jej w gardle... Wszystko co czula.. Wszystkie doswiadczenia.. Prysly.. w mgnieniu oka... Ciemnosc zblizala sie wielkimi krokami... Teraz juz tylko jej cialo zwisalo przyszpilone do drzwi... konczyny opadly bezwladnie wzdloz ciala.. Sztylet upadl na ziemie wydajac metaliczny dziwek... Glowa poadla jej do przodu a wlosy zaslonily niewinna twarz...

[Nimrodel]

Teluumen leza³ i sni³... widzia³ morze i Xana... widzia³ Leile biegn±ca po ³±ce..

Nagle cos poczu³.. Cos wyrwa³o go ze snu. Spojrza³ na Leilê lez±c± na jego ciele.. Szturchn±³ j±.. nie poruszy³a siê..
- Leila..nie spij...- mowi³.. Ale ona nie rusza³a siê..

Teluumen zepchna³ j± z siebie.. a jego serce wypelnia³± jedna wielka w±tpliwosc.. Dotkna³ miejsca na którym leza³a.. Krew.. Zrozumia³.. Zerwa³sie z ³ozka ostatkmi si³ i rozejrza³ sie dooko³a..
Nagle ko³o jego twarzy pojawi³o siê parê w³oczoni wycelowanych w niego. Ktos przy³ozy³ mu noz do gard³a..

-Ty jestes Teluumen prawda?

------------------

W stodole panowa³± niespokojna sytuacja.
Lil trzyma³a w jdnej d³oni agrafkê a w drugiej Garysia któ o dziwo nie wyrywa³ siê ani nie szamota³..
- I co ja mam z ta agrafk± zrobic.. powieddz mi..
Lil opusci³± go na ziemiê i podsune³a j± przed oczy..
-|Moze wbic ci j± w rêke...w chrzastke...
Garys spojrza³ na lezac± Nimrodel i Xana..
Nas ich ustach tkwi³ nieywjasniony usmieszek,..
-A moze...
Lil zasmia³a siê niewyt³umaczalnie i obejrza³a siê na jej by³yych wiezniow..
Garys rowniez na nich patrzy³.. Nic nie rozumia³..
- Zostaw mnie...!!! -krzycza³ i wyrywa³ siê..
Xan postanowi³ wstac i podejsc o niego i uspokoic. .tak tez zrobi³ i to w najodpowiedniejszym momencie gdy Garys próbowa³ ugrysc Lil w rêke..

[Galad]

Xan zasmial sie i poczochral malca po glowie aby go uspokoic.
-dobra to idzcie, ja jeszcze zplace tamtemu gorylowi na zapleczu....

Cala trojka byla juz spokojna o to co moze sie stac. Nie przewidziala jednak tego - Szybko rozlego sie glos Lili, Gorthot zniknal. Pewnie wie ze was uwolnila i teraz zawiadomi Neuera. Jednak nie glupi byl ten facet.....

Nie wiedzilei gdzie mieli szukac Teluumena. Nic. Pozostalo im tylko szukac go. Jak jednk to moglo byc mozliwe kiedy Samara jest tak duza....

Postanowili wrocic do gosody w ktorej wczesniej. Tam mieli poczekac do rana a wtedy zaczac szukanie. JSzli uliaca - jedna z tyvh wielkich ulic Samary.... W pewnej chwili Lili wydala pzerazajacy dzwiek.... Cholera moja noga... Szybko spojrzeli sie do tylu. NIc nikogo nie bylo.
- Chodz musimy szybko to wyjac i opatrzyc - owiedziala Nimrodel ktora jakby niewiadomo dlaczego zyskala zaufanie Lili...

Teraz juz biegli nie chac aby przydarzylo im sie jeszcze cos. A moglo...
Niedlugo potem byli juz w gospodzie. Weszli do pokoju ktory wynajmowal Xan. Polozyli Lili na lozku - ak samo jak Teluumena.
-boli - spytal sie Xan
-nie - odpowiedziala Lili patrzc sie w jego niebieskie oczy.
-Gary¶ zejdz na dol - wygonila chlopca Nimrodel.
Garys popatrzl sie jeszcze raz na Xana a potem szepnal do blizej stojacej Nimrodel :
-uwazajcie na nia
Po czym wyszedl....

[Nimrodel]

Nimrodel patrzy³± na zamkniete drzwi.. Garys labo bardzo jej nie lubi³, chcoaz tu by sie z tym nie dziwi³a, albo ze cos wie... to z reszta wyda³o siê niedorzeczne.

-Cholera!- rzkne³a Lil gdy Xan polewa³ jej ranê spirytusem..Z rany wystawa³o cos na kszta³ od³amka szk³a.. bardzo ma³ego odlamka...
-Cholera!- zawtórowa³± gdy Xan wyjmowa³ zrod³o tego bolu.- Nie odsyc ze was uwiezi³am, Neuer sie dowie gdzie jestescie i co zrobi³am, to jeszcze bede nas opuzniac...

Nimrodel mimo tak powaznej sytuacji to wyglada³o smiesznie. Lil siedzia³a oparta plceami o scianê z jedn± nog± po³ozon± na sto³ku.
Xan natomiast siedzia³ przed ni± i próbowa³ cos z tym zrobic...

Nimrodel sta±³ za i wpatrywa³± siê tylko i rozglada±³ woko³..
Nagle przed oczami migne³a jej butelka z ciemnym, brazowym p³ynem.
-Co to jest?- apyta³a..
Xan spojrza³siê na ni i usmiechna³ siê.
-ALe moja dorga..s³ynne Samarskie Ale... nie jeden za to by duzo da³..
Po czym zwróci³ siê do Lil..
-S³uchaj..to moze troche bolec..bardziej niz spirytusem...
Lil spojrza³a siê na niego odwaznie i twardo..
- Ze ja musze przez was tyle cierpiec..- wycedzi³± przez zeby..
Xan usmiechna³sie jeszcze i zacza³ powoli wylewac ALe.. Krople po kropli..
Lil wrzasne³a a ³zy potoczy³ siê jej z oczu..Wyprezy³a siê i chor± nog± kopne³± Xana z ca³ej si³y w twarz..
Jedna z nog± bylo juz obrze..

Xan z³apa³ siê za policzek i wrzasna³
- Czys ty dziwczyno zg³upia³a..!!!
Lil siedzia³a i trzyma³± siê za g³owê.. mia³± ochote zapasc sie pod ziemie..
-O Diabli.... ja nie chcia³am.. mnparawde...
Nimrodel smia³a siê perliscie i by³a jedyna osoba w caej gospodzie któa teraz sie smia³± jak najszczerzej...
- Co cie ta ksmieszy ?-pisna³ Xan ocierajaæ policzek..
Nalge przed cozyma Nimrodel stana³ Teluumen gdy Leila przywail³a mu we g³owe..
O boze.. Zapomnia³± o nim.. AJkze bardzo to j± poruszy³o.. Jak mog³a zapomnic o Teluumenia...

[Teluumen]

Uderzenia serca przyprawialy Teluumena o mdlosci... Wciaz nie byl pewien co sie tak naprawde dzieje dookola niego... Widzial zamazane ksztalty przypominajace raczej blyski swiatelek choinkowych nizli konkretne przedmioty... Czekal tylko na jedno... By otworzyc oczy i wstac z tego okropnego snu. Zapomniec i wiedziec ze wszystko to bylo tylko wytworem jego wyobrazni... Obudz sie... Tylko sie obudz...

Nadaremnie...

- Ruszaj sie elfiku... Zachcialo sie takimu wyrzutkowi przyjerzdzac do miasta ludzi... Nieslychane.. Ty to chyba basz szczescie do klopotow prawda? No ruszaj sie! - Zamaskowany meszczyzna zdzielil Teluumena wlocznia po nogach. Elf zachwila sie i prawie stracil rownowage. - No jak!? Idziemy czy nie? Nie mam ochoty sie z Toba bawic! -

- Uspokoj sie troche Ven... Neuer chce go w jednym kawalku... A ja chce dostac forse wiec nie przesadzaj z tym co tu wyprawiasz! Moje dzieciaki potrzebuja nowych ubran m³otku - Odezwal sie drugi meszczyzna. Teluuemn wiedziedzial ze jak sie zatrzyma choc na chwile to jego dni beda policzone. Jednye co go trzymalo na nogach do pamiec o dzisiejszej nocy... I bijaca do zyl adrenalina...

Worek...

Ta mysl przeszyla jego glowe jak strzala...

Elf zaczal po kryjomu grzebac w przednich kieszeniach plaszcza. - Gdzie jestes.. Gdzie jestes... - Teraz tylko ta mysl pozwalala mu nie zalamac sie po srodku ulicy... Szli.. Elf z przodku.. Dwa z tylu... Szli...

- Jest... -

Reka powedrowala w zakamarki elfich kieszeni... Wziela garsc zawartosci worka...

Jedna mysl... Jedna sekunda... Wystarczyla by sytuacja zmienila sie diametralnie... Zamaszystym ruchem Teluumen odwrocil sie do sledczych i wypuscil zawartosc reki... Pyl zawisl w powietrzu tworzac pylista chmure...

- Naveras! - Teluumen po tych slowach padl na ziemie jak kloda...

Bysk wypelnil zaciemniona ulice. Pyl momentalnie zapalil sie i pochlonal meszczyzn w swojej otchlani. Oni zas mieli za malo czasu by skojarzyc wydarzenia.. Poddali sie bez walki... Chmura ognia wypelnila ulice i wzbila sie w gore przechodzac w czarny jak smola dym...

W oknach nieopodal zaczely zapalac sie swiatla... Ludzie zaczeli podchodzic do szyb i wygladac na zewnatrz... Drzwi otwieraly sie... Dookola gromadzilo sie coraz wiecej istot... Przygnadajacych sie trzem zweglonym lezacym na ziemi postaciom...

Zapadla cisza... Bloga cisza... Na ktora Teluumen czekal cale swoje zycie... Nie obchodzilo go co sie dzieje dookola... Nie bylo to wazne... Widzial tylko jej piekne oczy.. pogladal ponownie w wszechswiatl.. Nieprzemierzony, niezbadany... Pelen gwiazd i oblokow radujacych ziemskie oczy...

[Nimrodel]

Teluumen leza³.. Patrzy³ w iebo. By³o jasne, b³ekitne i piekne.
Czxyzby umar³...?
Nie.. ruszy³ rêk± rozejrza³ siê wokó³. Bola³a go noga i szyja..
Gdzie niegdzie unosi³± siê nieprzejrzysta mg³a py³u zas³ani±j±ca wszystko orpóæz nieba. Teluumen dojarza³ tyuz obok d³on jednego z orpychów.. Us³ysza³ tez jego stekanie..
Podczo³ga³ siê troche jednak ból w nodze by³ na tyle silny ze przesta³.. Chcia³ wstac.. i tak tez zrobi³.. Ma³ymi krokami oddala³ siê od pechowego miejsca. ³zy ciek³ mu teraz jak nigdzy przedtem..Teraz dopiero dosz³o do niego ze Leila niezyje..
By³ szczesaliwy i przybty jednoczesnie..Szcesliwy bo byc moze uda mu sie uciec..przyboty bo jest sam, bez Leili,, i bez reszty...
Oprych stwierdzajac ze go nie ma p[odnios³ sie i z przerazeniem pocz±³ ozgladac siê wokó³...
Teluumen szed³ powol przed siebie... niczego nie s³ucha³ nic nie widiza³..szd³ na oslep...
Ludzie w ko³o stali i próbowali wypatrzec co siê dzieje.. Chmura dymu zacze³a powoli opadac.. Teluumen znikna³ za najblizszym rogiem...

------------------


Noc zapad³a ciemna i straszna... Na ulicach pusto a w gospodzie gwar..
Nimrodel usiad³a przy jednym ze stolików i zamowi³a pajde chleba ze smalcem i kielich wina elfów..
Barliman ochoczo podbie³ do niej i zagada³..
- D³ugo macie zamiar zostac?
Nimrodel wzruszy³± ramionami nie majac czasu odpowiedziec ze wzgledu na pelne usta strawy.
Barliman zasmia³ sie i rzek³ do niej jak do dziecka.
-Musisz byc glodna..jedz jedz..dobrze ci to zrobi..
Nimrodel zasmia³a siê i zabra³± do poa³aszowania reszty jedzenia..
Nagle ze schodó zszed³ Xan i za nim Lil..
Xan wciaz trzyma³ siê sie za policzek i nic nie mowi³.. a lil biega³a na oko³o i wciaz przeprasza³a.. Z jej nog± bylo coraz lepiej, acz lekko kula³a..

[Morgul]

Teluumenowi wreszcie uda³o siê doj¶æ do jakiego¶ schronienia... By³a to chyba jaka¶ gospoda.... Tak mu siê przynajmniej wydawa³o. Stwierdza³ to po cha³asie. Nadal przed oczami mia³ ciemno. Czu³ siê s³aby. Zmêczony. Marzy³ tylko o tym, by siê przespaæ w miêkkim ³ó¿ku... Ale nie mo¿e sobie na to pozwoliæ. Co by zrobi³, gdyby go znale¼li? Ale czu³ siê taki s³aby... Taki s³aby... Taki s³aby...

------------

Nasta³ ranek. Teluumen ze zdziwieniem stwierdzi³, ¿e znajduje siê w ³ó¿ku. Ale kiedy? Sprawdzi³ czy nic mu nie zginê³o. Ale wszystko by³o na miejscu. Równie¿ czu³ siê lepiej. Czego¿ to sen nie zrobi! Jedyn± rzecz± jak± teraz by chcia³ zrobiæ to przypomnieæ sobie co tu robi, no i to, ¿eby spotkaæ siê z przyjació³mi. Zrobi³o mu siê smutno, bo przypomnia³ sobie o Leili... Oby spoczywa³a w pokoju...

Wsta³ i ubra³ siê. Nadal go bola³o, ale ju¿ nie a¿ tak bardzo. Zszed³k na dó³ gospody. Dziwna sprawa, ale znalaz³ siê w gospodzie, w której wcze¶niej by³ zakwaterowany z reszt± dru¿yny...

[Teluumen]

Wszystko bylo dokladnie takie samo jak zapamietal z poprzednich dni... Ale czegos brakowalo temu miejscu. Ogarnelo go dziwne uczucie. Nie bylo barmana ktory codziennie rano przeciez wycieral resztki po nocnych zabawach. Kazdy stol wiekszy czy mniejszy byl pusty. Zniknely szklanki, beczki za lada... Pomieszczenie bylo czyste jak nigdy dotad. Jedyne co moglo dodawac otuchy to swiecace za oknem Slonce. Teluumen podszedl do okna wychdzacego na ulice, lecz nie ujrzal ulicy... Widzial rozlegle morze... Szumiace tak samo jak dnia gdy poznal Nimrodel... Swiatlo odbijalo sie od fal i blyszczalo mu prosto w zaspane oczy.

- Hej Slonko... - Uslyszal ten znajomy glos za swoimi plecami... Faktycznie to byla Leila, opierala sie o pobliskie krzeslo i wygladala bardziej kuszaco niz zwykle. Miala na sobie biala lekko przeswitujaca halke a poza tym stala przed elfem naga... Zastanawiajace stalo sie czy to nie przypdkiem sen, ale Teluumen bal sie sprawdzac... Chcial tu zostac, chcial widziec dziewczyne taka jaka byla w tej chwili... Podszedl do niej... W pewnym malo oczekiwanym momencie zrozumial ze nie czuje bolu... Temblak zniknal jak znika poranna rosa a on sam czuje sie jak nowo narodzony. Leila patrzyla sie na niego zagryzajac lekko wargi. Nie znal jej takiej, ale mozna rzec bylo to dla niego bardzo mile urozmaicenie.

Dotknal nosem jej malego noska i spojrzal sie jej w glebokie oczy. Ale nie byly to te same oczy co poprzedniego dnia... Byly puste... nie dostrzegal w nich zycia i energii... Byly bez zycia... Z kazda chwila coraz bardziej blade i zabielone. Teluumena ogarnelo przerazenie... Nie wiedzial co ma zrobic. - Co sie stalo Skarbie? - Dziewczyna zapytala potulnym glosem. Elf przylgnal glowa do jej piersi i zobaczyl... ...Z brzucha dziewczyny splywala struga krwi. Bylo to za duzo jak na jeden moment... Odskoczyl gwaltownie od zmory... Teraz widzial wszystko dokladnie. Wlocznia przebila ja na wylot i tkwila tam jak przyspawana. _ Slonko co robisz? Boisz sie mnie? - Dziewczyna przechodzila coraz mocniej czerwienia i czernia. Teluumen opadal z sil i blad z sekundy na sekunde...

Dziewczyna ruszyla w strone elfa, wycianela ku niemu swoje blade i kosciste dlonie wciaz wpatrujac sie w niego swymi bialymi i pustymi oczami. Teluumen zawachal sie i nogi sie pod nim ugiely... Przeszyl go dotkliwy bol ktory mialby mu zaraz wyrwac mozg i rozsmarowac nim posadzke...

Mrok... Zdawal sie byc dookola... Pod... I nad... Nieslychane uczucie gdy ktos zasypia nawet nie wiedzac kiedy... Juz nawet nie obchodzi Cie co sie dzieje z twoim cialem.. Ma przeciez ono role tylko skorupy otaczajacej prawdziwe twoje zycie... Ale ten wirujacy przed toba przedmiot... Przypomina ci o czyms? Moze o kims? A moze widzisz go pierwszy raz... Moze kiedys procz niego zobaczysz cos jeszcze... Przedmiot zablysl zielonym swiatlem... Teluumen zblizyl sie i chwycil wirujacy wisior z zielonakwym plynem... Popatrzyl sie na smoka siedzacego na gorze buteleczki. Smok odwzajemnil spojrzenie... - Kim jestes ? - Zapytal elf godzac sie ze wszystkimi konsekwencjami. Smok odwinal swoj ogon z buteli i owinal go wookol przegubu elfa. Wskoczyl mu na dlon, natomiast butelka wciaz zwizala lekko w przestrzeni... - Potrafisz mowic? - zapytal ponownie... Ale smok spojrzal sie na Elfa i zasnal mu na reku...

Teluumen otworzyl oczy... Glowa pekala mu w kazdym miejscu. Dochodzil powoli do wniosku ze zachowaujac taki tryb zycia nie pociagnie napewno zbyd dlugo. Szczesliwei ta noc byla w miare ciepla i nie nabawil sie odmrozen... Rozejrzal sie dookola... "Czerwony Ksiezyc?" .. To jush wiem dlaczego jestem tu w rynsztoku...

[Teluumen]

Dzrzwi gospody byly zamkniete. Na klace wisiala karta "Kwarantanna, Zamkniete do odwolania!". Nie bylo to najlepsze co chcial zobaczyc Teluumen. Widac po wydarzeniach ze schwytaniem jego i jego dwoch towarzyszek wydarzylo sie tu cos jeszcze. O ktorym chyba nikt nie wiedzial procz jednej osoby - Xana.

Elf znajdowal sie w bardzo dogodniej pozycji. "Czerwony Ksiezyc" stanowil idealny punkt orientacyjny gdyz byl jako pierwszy na jego myslowej mapie miasta. Ruszyl w dol ulicy. Szturchany od czasu do czasu przez natretnych przechodniow przypominal sobie te noc... noc jak poznal sliczna dame...

- Niesamowite... - Teluumen stal przed ciezkimi drewnianymi drzwiami. Te same witrarze w oknach dajace tak malo swiatla. Wszedl do srodka. W mieszkaniu bylo duszno i widac bylo ze zostal naruszony oddawny spokoj przedmiotow. Zamknal drzwi na zasuwke by dalo mu to choc troche poczucia bezpieczenstwa. Na stole wciaz lezala ta stara scierka z lekka nasiaknieta czerwienia. Te same szklanki kolo zlewu. Drzwi do pokoju w ktorym nocowal elf nadal staly otworem. Nadal wewnatrz stalo lozko z tak samo niechlujnie pozostawiona posciela... - Teluumen... - Elf wypowiedzial swoje imie tak jakby chcial postawic obok siebie druga osobe. Osobe ktorej mogly zaufac... Ktorej moglby cos powiedziec w tych trudnych chwilach.

Szafa stojaca nieopodal lozka z wielkim lutrem i ciezkimi zamkami budowala natroj tego pomieszczenia. Elf podszedl do niej spokojnie... I otworzyl drzwiczki. Przestrzen wypelnialo mnostwo pieknych sukien. Sukien pasujacych tylko na jedna osobe... Ktorej do konca zycia nie zapomni i wciaz ja bedzie nosil w sercu... Jedwab splywal po palcach... Byl taki delikatny i piekny jak jej skora... - Leila... - zaintonowal cicho Elf..

- Tak Najdrozszy? Potrzebujesz czegos? - Jej glos wypelnil pomieszczenie. Teluumen obrocil sie spokojnie i ujrzal ja stojaca w drzwiach do pokoju. Patrzyla sie na niego swymi cudnmi oczami. Wlosy miala zwiazane z tylu w pojedynczy warkocz. Ubrana byla w szara sukieneczke idealna do prac domowych. jej sliczne rece trzymaly jakas scierke i starannie sie w nia wycieraly. - Dobrze sie czujesz? Moze bys sie polozyl bo widac ze nosic jakies ciezkie brzemie... Choc.. Utule Cie do snu... -

Oczy otworzyly mu sie spokojnie... Jak nigdy dotad. potrzebowal tego juz od dawna. By obudzic sie i nie musiec uciekac... Nie musiec nic robi tylko lezec i czekac na cos.. Tylko co...

[Nimrodel]

Nagle ta postac kltóra by³a mu tak bliska rozmy³a siê..
do oczu doszed³ b³ysk ksiezyca..Le
Boze.. ile on czasu tutaj jest.. Nie mine³o paru godzin od poludnia jak doszed³ tutaj..
Poczu³ siê dobrze.. Nagle ból go omina³ i móg³ spokojnie oddychac.
Wsta³ i przeszed³ parê kroków.... ruszy³ do niedomknietej szuflady.
nie wiedzia³czemu zacza³ szperac..Jakis klejnot przykrywa³sterte papierów..
Po pomieszczeniu rozniós³ siê zapach.. tak pachnia³± ona..
Widzia³ w szybach jej twarz..ale nagle..to wsyzstko po prostu sie rozmy³o gdy tylko wyciagna³d³on aby jej dotkn±c..
Zacza³ szperac w papierach.jakies rysunki, zamazane pismo... Nic waznego..
Nagle trafi³ na poszarza³± kartkê z wielkimi ;iterami..
Teluumen...
On odetchn±³ i wielki kamien nagle zlecia³ mu z serca..
Wyszed³ na ulicê.. tu i ówdzie rozlega³y siê weso³e smiechy..
Dotka³ rany..mimo lekkosci jak± czu³ trochê bola³a...
Wiedzia³ ze teraz musi znalesc przyjacio³.. Ruszy³teraz w stronê gospody..

[Teluumen]

Ponownie zmrok zapadal nad miastem... Po ulicach jz nie chodzil prawie nikt porucz czlowieka podpalajacego latarnie. Teluumen synal jak zjawa po kamienistych brzegach ulicy. Plaszcz oslanial go przed ciekawskimi oczami. dawal mu oslona przed swiatlem latarni. Meczyl go nadal fakt ze nie ma przy sobie broni. Kiedys dobrze strzelal z luku lecz odkad zajal sie medycyna musial porzucic nauke strzelania. Choc moze lekcje ktorych pobieral dawniej teraz wyjada mu na dobre?

Zblizal sie do gospody delikatnymi krokami. Powoli na miasto zaczela sie wlewac mlista fala pochlaniajac wszystko co nizej umieszczone w gaszczu mlecznego dymu.

Czuj jej obecnosc przy sobie. Jakby dorownywala mu kroku... Stapala w tym samym czasie co on. Byla z nim... Patrzyla mu w oczy. Juz nic nie mowila tylko usmiechala sie lekko. Nagle wybiegla przed niego lekkim krokiem i zatrzymala sie przed skrzyzowaniem na ktorym Teluumen mial sie zwrocic ku zachodowi... Pokzazala mu reaka by sie zatrzymal... Tak tez uczynil.

-----------------------------------------------------------------------------------

- Wciaz sadzicie ze oni tu przyjda? Jesli w ogole jeszcze zyja? Bo po tym co elfowi ostatnio poczynilam to chyba moze miec nieada problemy. - zapytala Lil siedzac przy oknie i wpatrujac sie w zadumanych Xana i Nimrodel.

- Nie mow tak.. Oni napewno wroca. Znam Teluumena przeciez nie od wczoraj. Jestem pewien ze sobie poradzi. Mimo iz jest straszna pierdola. Leila takze wyglada na dobrze przystosowana przez zycie. - Odezwal sie poddenerwowany czarodziej.

- Ja tak nie moge! Ide ich szukac! Kto pojdzie ze mna? - Nim zerwala sie ze stolika majac nieprzecietny blysk w oku. - No co jest z wami! -

- Nigdzie nie idziemy. Co by bylo gdybysmy spotkami kogos kto by nas ponownie rozdzielil. W grupie sila moja droga. A tutaj mamy idealne miejsce dla spotkania. On wie gdzie to jest, my wiemy. - Odparl Xan

- Tylko jest jeden problem... - Zaczela Lil - Neuer takze wie gdzie to jest... A to jush jest nawet i wiekszy problem - Jej slowa byly twarde i stanowcze.

- Co prawda to prawda... - Nimrodel zbita z tropu widac ze dala sobie spokoj z nowymi pomyslami. Lecz los Teluumena i Leili nadal ja trapil.

- Wiecie co... Nie wiem czy to odpowiedni moment na takie prawdy, ale powinniscie wiedziec troche o nas. Znaczy sie o Mnie i Leili. Jestesmy siostrami. jak widac bardzo zadziornymi i czasem bedacymi po dwoch stronach barykady, ale nie zapomnialysmy o wzajemnych wiezach. - Powiedziala prosto i klarownie Lil nie zwracajac na niedowierzanie ze strony Nimrodel.

- Zaraz... Jakto!? Przeciez... Ile ty masz lat? - zapytala elfka

- A... To... No tak... A co wam Leila powiedziala? Ze zakochala sie w elfie? Tak.. Historyjke ladna wymyslila, nie mozna jej tego zapomniec. A tak serio to mam 133 lata. Tak samo jak i ona. Przyplynelismy tu jakies 40 lat temu. A nasza dlugowiecznosc jest efektem tego ze mialysmy rodzicow z troche rozniacych sie srodowisk. I tyle. Zapewne stad Lei wziela marzenie o tym elfie... Ja tam wole nic nie ukrywac bo i po co. -

Xan nawet nie drgnal po tej krotkiej historyjce z zycia wzietej. Nimrodel miala oczy wieksze niz denka od szklanek.

-------------------------------------------------------------------------------------

Minely ze dwie godziny. Noc opanowala jush na calego kazda ulicze miasta i tworzyla niespotykana atmosfere. Z reszta jak kazdej nocy. Zawsze gdy ktos wchodzil do karczmy "Pod Zielonym Smokiem" drzwi skrzypialy niemozebnie lecz nigdy nie znalazl sie smialek by owe drzwi naoliwic. Moze barman w ten sposob zaoszczedzal wydatek na stalowy dzwonek.

Drzwi zaskrzymialy jak zawsze. Otwieraly sie raczej wolno acz stanowczo. Do srodka weszlo trzech ludzi ubranych w czarne plaszcze. Roejrzeli sie po karczmi w ktorej siedzialo kilka osob lacznie z naszymi bohaterami. jeden z nich podszedl do karczmarza a dwoch innych zostalo przy drzwiach.

- Niech to szlag... Wypaplalam.. To ludzie Neuera... Ten znak na ich rekawicach... Widzisz Nim? - Wyszeptala Lil lekka przestraszona sytuacja.

- Przyszli tu po nas prawda? - zapytala elfka...

- A jak sadzisz mloda damo? - Odparl Xan siedzacy plecami do nowo przybylych.

Czlowiek rozmowil sie chwile z barmanem. Zostawil ja jego ladzie mala sakiewke ktora momentalie zniknela w czelusciach skrzynki obok karczmarza. Meszczyzna pokazal malo znaczaco palcem na trojke towarzyszy i podszedl do nich. Dwaj obok zrobili to samo i juz stali tuz za plecami czarnoksieznika.

- Mozemy panstwa prosic o wyjscie na chwile z gospody? Mamy mala sprawe do omowienia. - Odezwal sie wyzszy meszczyzna.

- Jak dziewczyny? macie cos przeciwko? Bo ja chetnie zaczerpne swierzego powietrza. Tak... Chodzmy wiec. - odezwal sie Xan.. Nie wygladal na przestaszonego. W kazdym badz razie dlaczego mialby sie bac trzech mlodych meszczyzn trzymajacych pod plaszczami po dwa pistolety i dlugie szable.

Wyszli nazewnatrz. Pierwszy wychodzil meszczyzna w czarnym plaszczu. Za nim Xan i dziewczyny a jako ostatni dwaj pozostali. Ich twarze nie zdradzaly niczego po sobie. Zadnego strachu. Zadnej litosci. Nic... Byli twardzi jak kamien.

Swita szabli Lil rozcial jednemu z meszczyzn stojacych za Elfka plaszcz. ich rekacja byla podobnie szybka i drastyczna. Jeden zlapal niespodziewanie Nimrodel pod szyje i przystawil jej noz do gardla. Drugi wyciagnal pistolet i wymierzyl w Xana glowe. Trzeci bez plaszcza zablokowal kolejny atak Lil dlugiem rapierem.

- Kochani... To nie musi sie tak skonczyc. Choc prawe mowiac musi. - Odparl meszczyzna z pistoletem. I wystrzelil ni z tego nie z owego Xanowi prosto miedzy oczy. Jego glowa odskoczyla ciagnac za soba reszte ciala skrecanego z drgawek. Padl na ziemie... A z jego czaszki szla struga dymu...

Na to Nimrodel chciala sie wyrwac z trzymania zabojcy ale widziala ze pomoze jej to jedynie stracic glowe. Lil zawachala sie i ta chwila pozwolila meszczyznie wybic jej bron z reki...

Byly tylko one... Bezbronne... Przeciw trzem meszczyznom ktorzy w kazdej chwili moge zabic obie w jednej sekundzie. Lecz nagle cialo Xana poczelo sie ruszac. Glowa przestala dymic, a rece zacisnely mocno piesci. Kolejny strzal padl z drugiego pistoletu. Przebite serce jednak wciaz bilo. Xan otworzyl oczy. Lecz nie byly to oczy czlowieka. Byly czarne jak zrenica. Saczyl sie z nich jakies plyn ktory powoli wylewal sie na zmasakrowana twarz Xana. To samo dzilo sie z dziura w klatce piersiowej. Nasiakala blyskawicznie czarnym plynem. Xanem rzycaly torsje. konczyny zaczely dygotac i rzucac sie. Meszczyzni tak samo jak i dziewczyny byly przerazone scena. Nagle z rzeber Xana wyrosly dodatkowe lapy jak u pajaka. Tylko ze byly czarne ze srebrzystym polyskiem. Palce czarnoksieznika przestaly miec cokolwiek wspolnego z ludzkimi. Zastapione szponami dlugosci maczet sialy groze w umyslach znajdujacych sie obok. Istota bedaca kiedys Xanem wstala. Byla wysoka niczym rosly meszczyzna. Poszerzony w klacie i ramionach potwor dyszal gleboko... Twarz pozostala ta sama tylko byla lito czarna a z oczu posiadajacych czarne dziury w sobie ciekla ciecz...

Terror zagosil w oczach meszczyzn. Lil i Nimrodel nie wiedzialy co zrobic. czy monstrum wie kim one sa? Czy tez zgina? Meszczyzni momentalnie rzucili bron... Lecz nie ustrzegli sie przez zemsta...

Reakcja przebudzeonego byla blyskawiczna. Wystarczyl ulamek sekundy by meszczyzna z pistoletami zostal rozpolowiony i rozszarpany na kawalki po calej ulicy. Nie zdarzyl nawet krzyknac... Pozostali dwaj poczeli uciekac, lecz szpony przebily ich miekkie ciala jak maslo. Obaj nabici na glugie jak wloczni ramiona bestii stracili jakakolwiek mozliwosc wydania dzwieku. Jednym uderzeniem Xan scial ich glowy a reszte cial rozsmaowal po pobliskiej scianie.

Dziewczyny upaldy na kolana przed Smiercia i podczolgaly sie do granicy ze sciana karczmy. Bestia stanela przed nimi gdy krzyk podniesiony przez postac na krancu ulicy odwrocil uwage "Czerni". - Dazgarath! -

Teluumen uniosl worek. Bestia nie baczac na nc dookola rzucila sie z niesamowiata predkoscia na elfa. Lecz ten twardo stal az do momentu gdy potwor mial na niego skoczyc i skonczyc jego istnienie rozsiewajac go po okolicy. Zawartosc worka wysypala sie... - Manas! - Bestia pograzona w pyle zawyla tak ze popekaly pobliskie szyby. Jasnosc ogarnela oboje postaci. Nie byla to zwykla jasnosc... Przechodzila ona przez drewno, kamienie... Cialo...

Xan lezal na ziemi w porozszarpywanym ubraniu. Teluumen klekal przy nim i trzymal go za glowe. - Powiedz ze zyjesz sukinsynu... Choc jedno slowo... -

[Nimrodel]

Teluumen slêcza³ nad bladym jak ¶ciana Xanem. Jego oczy przykrywa³a jakas nieokreslona mg³a i zdawa³y siê oddalaæ z kazd± minut±...
Teluumen szarpa³ go teraz i cuci³ psypujac jakis proszek pod nos..
W koñcu kaszln±³ i wyplu³ co¶ obok swego cia³a.
Teluumen podnios³ go wyla³ trochê wody z buk³±ka zabranego z domu Leili.
-Zyjesz ?!- posepnie zapyta³ Teluumen
Xan zmruzy³ oczy i rozejrza³ siê wokó³. Teluumena nie widzia³ bo ten sta³ za nim i przywidzany y³ w czarny p³aszcz.
-Kim jestes?- parskna³ Xan widzac ciemn± sylwetke poklekuj±c± nad nim..
-To ja.. Teluumen..
xan zerwa³ siê i spojrza³ w ciemne oczy elfa.. By³y obojetne i jakies cierpienie malowa³o siê w nich.
xan zrozumia³ jak naprawde go sobie ceni..
Nie móg³ wydobyc z siebie s³owa.. ani jednego..Dopiero jakis huk zmusi³ go do mowy.
- Gdzies ty by³...Gdzie Leila?
Teluumen na s³owo Leila poczu³ uk³ucie gdzies g³eboko w jego duszy i sercu..
- To d³uha historia..
Xan kiwna³ glow± i rozejrza³ siê wokól. Pod schodami karczmy leza³y cia³a Lil i Nimrodel.. Na oko³o zbieg³ siê t³um gapiów..
Jak na t³um by³ on raczej niewielki bo by³o zaledwie paru ludzi..
A to paru ludzi znaczy plotki i niepotrzebny k³opot..
-Co z Leil±?- Ponowi³ pytanie Xan..
Teluumen spusci³ wzrok na ziemiê i spojrza³ na ka³uzê krwi.
- Jej... jej juz nie ma..
Xan zrozumia³ to cierpienie w oczach.. ten niewyjasniony lêk..
- Co z nimi? - rzek³ Teluumen spogladaj±c na t³umik ludzi i cia³a lezace pod schodami..
Xan usmiechna³ siê i widzia³ ten ciekawy wzrok na jego poszarpanych do cna szatach.. jednak wymin±³ go szybk± odpowidzi± na swoje pytanie..
- zobaczymy..cholera.. bede musia³ jakies zaklecie rzucic.. a nie moge..
znaczy./.nie chce...
Teluumen wciaz wpatrywa³ siê w szaty..
-A tobie co?
Xan poczu³ jak cos sie w nim obrusza.. tylko co.. co mia³ powiedziec Teluumenowi.. niech to diabli.. na prawde przyjdzie czas pojzniej..
- To wina tych Neuerowych oprychów.. widzia³es prawda?
Teluumen kiwna³ znacz±co glow± i wskaza³ zaulek za nimi..
- By³em tam.. Mam do ciebie pro¼bê.... chcia³bym abys nic nikomu nie mowi³ na moj temat... muszê cos za³atwic w mieszkaniu Leili.. Jutro siê spotkamy.. z rana.. w karczmie.. badz napewno..
Mowiac to oddali³ siê jak cien ku nieznanym mnu drogom..
Xan wpatrywa³ siê w sicany, wsta³ i przeklna³..
- No tak..a to diabe³.. jak zwykle zostawia mnie sam na sam z problemami..
Odwróci³ siê i spojrza³ na paruosobowy t³um zebrany wokól..
Xan odetchna³ ciêzko jednak nie by³ tak przybity jak wczesniej..zobaczy³ Teluuemna a to juz poprawia sprawê..
Xan wyj±³ d³on z kieszeni p³aszcza i rozejrza³ siê wokó³..
Wzniós³ j± dyskretnie w stronê ludzi ..
Memento... szepna³ cicho..
5 ludzi , znaczy ca³osc t³umu stanê³a bezwiednie i wpatrywa³a sie têpo oczam gdzies w sciany..
- no.. i po sprawie- szepna³ Xan..
Podszed³ do cia³ dziewczyn i poczu³ w sobie jak±s si³ê.. Szybko wczo³ga³ cia³o Lil do karczmy a potem Nimrodel..
Trupy wyrzuci³ do gnojownika na uboczu..
Wszed³ do karczmy zasuna³ zasuwê i odetchna³..

[Galad]

Xan stal na srodku gosposy. Mdlilo go od tego zdarzenia. Glowa go bolala jakby zaraz miala peknac. Xan posadzil nieprzytomne dziewczyny na krzeslach a sam podszedl do baru.
-mozna jakis mocny trunek?
-ale teraz? - zdziwiony zapytal Barliman
Xan popatrzyl sie na niego. Oczy mial caly czas takie same. Tak jakby zostalo mu to... Baran w jednym momecie bardzo sie przestraszyl - jak to czlowiek o takiej naturze.
-Dobrze to fla pana - po czm podal czarnoksieznikowi kufel z jakims dziwnm trunkiem. Xan od razu go wypil. Odczuwal ulge. Moze nie calkowita ale juz dochodzil do siebie... W tym momencie z tylu karczmy uslyszal znajomy glos. Gary¶ - szcze¶liwie pomysal. On napawal go optymizmen....
-co sie tam stalo, jakies przerazajace halasy slyszalem...
Teraz dopiero Xan uzmyslowil sobie co naprawde sie wydazylo. On straszliwa bestia - pewnie obudzil pol miasta...
-chodz Gary¶ trzeba przeie¶æ dziwczyny.
Powiedzial to tak jakby chlopiec mial przeniesc dorosla osobe...
Czarodziej wzial na ramiona Nimordel i LIl po czym wdrapal sie po schodach. Poszlo mu calkiem dobrze ale wciaz cos odczuwal. Nie wiedzial nawet co to jest. Po prostu czul sie jakos inaczj. Czul ze przyplywa mu energia... energia magii....
---------------------------------
Bylo juz pozno. Dzieczyny caly czas spaly na lozach. Xan i Gary¶ siedzieli na dole karczmy. Chopiec byl ciekawy Xana - tak amo jak Xan jego. Rozmawiali tak do Trzeciej w nocy. Gary¶ juz calkowiecie zapomnial o rodzicach - tak przynajmniej sie wydawalo. Teraz dla niego rodzina byla druzyna a w szczegolnosci Xan ktory mial go nauczyc magii... Xan natomiast przygotowywal sie do nauczania a co za tym idzie: do ponownego uzywania magi....