Wladca Pierscieni / Tajne Forum Fantasy

[Teluumen]

W pomieszczeniu bylo ciemno i duszno. Jedyne swiatlo dobiegalo ze szczelin miedzy grubymi belkami z ktoych sfabrykowany byl sufit. Teluumen lezal na porozrzucanym sianie i jeczal dziwnie przez sen. Nagle dotknela go Nimrodel.
- Bynajmniej Teluumenie... Bynajmniej... -
Elf otworzyl oczy i dostrzegl blask duszy swojej towarzyszki. jazyla sie niczym pochodnia w glowie podroznika, lecz nie byla to jedyna dusza ktora sie swiecila. Byl ktos jeszcze.
- Kim jest ten drugi elf? - Zapytal przytlumionym glosem odchrzakujac sline.
- Drugi elf? Jestesmy tylko my dwoje i Leila... -
- Nie widzisz tego? Jej dusza sie swieci... Nie tak mocno jak twoja ale... Tak wiec... - Teluumen powoli wstal na nogi. Zaczal powoli zdawac sobie sprawe ze uderzenie przywloklo razem z omdleniem cos jeszcze. Jakas zdolnosc z ktorej wczesniej nie zdawal sobie sprawy.
- Leila? Zyjesz? Leila? - Dziewczyna lezala na ziemi i oddychala bardzo powoli. - Ty nie jestes w pelni czlowiekeim prawda? Co oni ci zrobili... Malenka... - Nimrodel usiadla na nodze i z zamknietymi oczami wsluchiwala isie w slowa elfa. Nie wiadomo co czula w tym momencie ale napewno przezywala cos z zamieszchlych czasow. Cos o czym przypomniala sobie na nowo po slodkim slowie "malenka".
- Niech cie szl.... - W Leile uderzyla nagle swiadomosc. Lecz tak mocno ze poderwala dlonie do gory i zlapa glowe Teluumena tak jakby miala ja zaraz wykrecic. Otworzyla swoje piekne czarne oczy i spogladala w zrenice wystraszonego elfa.
- Leila... Juz dobrze, jestesmy tylko my. Juz nic ci nie bedzie. Spokojnie.- Dziewczyna popatrzyla sie po pokoju szukajac czegos szczegolnego, lecz ciagle trzymala glowe elfa a jej oczy byly w pelnym poszerzeniu. - Leila! Przestan! Juz dobrze... - Dziewczyna jakby oprzytomniala i zdala sobie sprawe z tego co do tej pory robila.
- Stad nie ma wyjscia - rzekla cichutko Nimrodel. - Sprawdzial wszystko po tym jak mnie tu wrzucili. potem wpadliscie tu wy... Nieprzytomni... Nie wiem.. Nie mam zadnego pomyslu. Przykro mi... Spodziewalam sie ze sobie poradze. -
- Nie ma co debatowac teraz. - odrzekl teluumen rownie cicho i spokojnie. - Grunt ze jestesmy razem i ze zyjemy. Cos sie napewno znajdzie. Ale wyglada na to ze nalezy teraz tylko czekac. -

Podroznicy nie wiedzieli ktora jest godzina. Stracili zupelnie poczucie czasu w tych ciemnosciach. od czas du czasu slychac bylo gluche stapnie po syficie jakby ktos przewracal jakies wielkie przedmioty. Jedynym wyjsciem a zarazem wejsciem byla klap w syficie na wysokosci jakies dwoch i pol metra. Ale byla zamknieta z drugiej strony. Chocm oze nie zamknieta tylko cos duzego na nie stalo.

Nagle zapanowala cisza. Wedrowcy usiedli w kregu i patrzyli sie na siebie pomiedzy ciemnosciami. Kazde z nich mialo twarz wykrzywiona zmartwieniami, pustymi nadziejami i wielka checia jakiego kolwiek zakonczenia tej zwariowanej historii.

- Moze i faktycznie nie jestem w pelni czlowiekiem. - Odparla jakby bez powodu Leila. - Nie chce nikomu o tym mowic ale chyba nie bedzie juz odpowiedniejszej sytuacji. Wygladam na jakies dwadziescia piec lat... Prawda? Moze i tak... Ale zyje juz ponad 79... Wygladam jak czlowiek, zachowauje sie jak czlowiek. Ale nim nie jestem. Kiedy mieszkalam jeszcze na straym kontynencie poznalam bedac mloda dziewczyna pewnego elfa. Bylismy w sobie bardzo zakochani, mozna rzec tak bardzo ze bysmy zabili sie dla siebie. Ale pewnego dnia.. Ktorego nigdy nie zapomnie ale nie warto wam o nim mowic... na wioske napadli barbarzyncy. Ertai byl wtedy ze mna... Bil sie z jednym z nich... Lecz chwile potem strzala przeszyla mu gardlo. Nie powiedzial juz nigdy wiecej nic... Bylam przy nim kiedy odchodzil... Krwe zalewala mu twarz, a mimo to pocalowalam go na pozegnanie... Widac tym pocalunkiem oddal mi cos z siebie. Nie wiem czy traktowac to jako przeklenstwo czy dar. Bo zawsze bede zyc, bede pamietac o tych chwilach spedzonych z nim i bez niego. Wiem ze juz nigdy tak sie nie zakocham. Chcialam uciec... Od wspomnien, od znajomych mi ludzi ktorzy zaczeli cos podejrzewac. Poza tym balam sie zostac... I tylko jak zaczeto przyplywac na Irime... Wsiadlam w pierwszy statek. Jestem tu juz prawie 40 lat... A wciaz pamietam... I jeszcze Ty Teluumenie... To dlatego mi Cie bylo szkoda... Jestes do niego podobny, wiesz? Masz te same blekitne oczy.. Ten sam spokojny glos... Dlatego cie uratowalam tamtej nocy. Dlatego przyjelam cie pod swoj dach nie pytajac o nic... - Po policzku Leili zaczelu splywac lzy.. Teluumen podniosl dlon i star³ jedna splywajaca po policzku. Leila podciagnela rekaw i wytarla sobie twarz. - Dziekuje wam... za to ze mnie wysluchaliscie.. Widac bylo mi to potrzebne... - Nimrodel patrzyla sie na dziewczyne w taki sposob jak nigdy. Oczy zrobily jej sie szkliste i lzy zaczely zachodzic w kacikach powiek. Nie chciala zdradzic po sobie tego uczucia wiec opuscila glowe zakrywajac twarz po czesci dlugimi kasztanowymi wlosami... Teluumen przysunal sie blizej dziewczyn... Objal je razem...
- Przepraszam was... Za to ze wszedlem wam w zycie... Przepraszam... -

------------------------------------------------
PS. Jesli wkladam w to za duzo uczucia to powiedzcie... Postaram sie ograniczyc...

[Nimrodel]

Siedzieli przytuleni do siebie w jakims niesamowitym napieciu. nikt nic nie mówi³... Jedynie cisza odbija³± siê od ¶cian. Nagle odezwa³a siê Nimrodel.
- Mo¿e i ja wygladam na beztrosk± istote, która niegdy nie wiedzia³± co to ból i cierpienie...
Teluumen spojrza³ siê na twarz zadumanej elfki i s³owa wypowiadane przez ni±. Widzia³ j± do tej pory jako roze¶mian± i weso³±. W³asciwie to do dnia spedzonego na pla¿y... Potem jakby ciñ osnu³ jej serce i duszê.
Leila wci±z siedzia³a skulona trzymajac twarz w kolanach. Wydawa³a sie spaæ jednak nie robi³± tego.. Wciaz s³ucha³a.
-mieszka³am dalego stad w moim rodzinnym lesie. Wtedy jako dziecko by³am tak± jak± mnie widzieliscie. Szczesliwa, beztroska... Wszystko by³o piêkne. W osadzie by³a nasza rodzina i jeszcze parê innych... Z góry bia³o wiadomo ¿e w razie jakiegos napadu nie bedziemy mieli szans... Jednak ¶lepo wierzylismy ze nigdy to sie nie stanie.. Na darmo.. Któegos dnia siedzia³am na kolanach matki która spiewa³a akurat pie¶ñ... Nagle jakies huki i zapach ognia u¶wiadomi³ wszystko.. mi i sasiadom. Matka kaza³a mi uciekaæ. A ja w koñcu uleg³am i schowa³am sie somianym koszu...
Czeka³am az wszystko ucichnie.. Tak mi kazali.. Gdy wysz³am dopiero po nocy zobaczy³am jedno wielkie pogorzelisko.. zaczê³am szukac trupów.. Widzia³am sasiadów.. Znalaz³am i matkê. Jej oczy wbite w niebo osuniete bia³± mg³±. Jej zimne rêce trzymane na sercu. zacisniete na z³otym wisorki zawieszonym na ³ancuszku.... - Mowiac to wyciagne³a ów przedmiot z kieszeni p³aszcza..- To wszystko co i zosta³o... I to wszystko co moge powiedziec...nic wiecej nie ozsta³o mi w pamieci...
SIedzieli dalej w ciemnosciach... Chwila ciszy ponownie spowi³a wszystko wokó³.
- A a my¶la³am.. ze to ja mam najwiekszy problem- rzek³± Leila któej wciaz ³zy sp³ywa³y po policzku.. S³owa te skierowane by³y do Nimrodel ale ona tylko siedzia³a i wpatrywa³a siê w nik³e swiat³o dochodzace ze szpar miedzy deskami.. Nuci³a pie¶ñ.. Wtedy zamkne³a oczy i po policzkach sp³ynê³y jej ogromne periste ³zy...
Teluuen tylko rzyglada³ siê wszystkiemu.. chciacos powiedziec ale nie zdazy³. Us³ysza³ glos za scian±.. g³os kroków i cichy gwizd..

[Teluumen]

Przesuwanie ciezkiego przedmiotu znad pokrywy moglo zapowiadac pewne zmiany. Albo kolejna osoba zapytalas sie o nieodpowiednia rzecz albo Ci ktorzy trzymaja tu naszych podroznikow doszli do jakiego wniosku. Coraz wiecej swiatla wpadalo co ciasnego pomieszczenia. Poderwano z sufitu jakies plotno i teraz juz jasne strugi swiatla dostawaly sie do srodka odslaniajac walajace sie na ziemi warzywa. Teraz moglo wydawac sie jasnym ze werdowcy nie opuscili gospody. Tylko kto to mogl byc... Ponownie sufit zaskrzypial... Nagle uslyszeli jak podnosi sie lancuch na ktorego koncu bylo oczko od klapy. Klapa otworzyla sie... Strumien swiatla oslepil podroznikow. Zachowywali sie jakby przez dni nie widzieli Slonca. Ich zrenice zrobily sie tak male ze prawie nic nie widzieli procz swoich rak przeslaniajacych snop.

- No Juz! Wychodzcie... Szybko! - Glos nie byl podobny do zadnego jaki slyszeli wczesniej. To byl wysoki meski glos. Nie dalo sie odczoc jego zamiarow. Na dol zostala spuszczona drabina. Teluumen pierwszy spojrzal sie po swoich towarzyszkach i zlapal sie kurczowo drzewca. Podciagnal do gory i wstal na rowne nogi wspomagany przez nieznajomego. Odziany byl w czern, lecz w jaeg wizerunku malo bylo zla. Wydawal sie uprzejmy i pomocny. Zamienili spojrzenia i ocenili zagrozenie. Teluumen spojrzal w dol i zachecil Nimrodel do wyjscia wyciagajac ku niej reke. Zlapala sie mocno i wciagnela do gory. Po niej Leila, lecz dopiero teraz bylo widac iz dziewczyna jest ciezko poturbowana na plecach i ciezko jest jej chodzic.

- Tedy... Droga wolna... - Odezwal sie cicho meszczyzna. Nie bylo wiadc co mial pod plaszczem - Tu leza wasze rzeczy. - Te "wasze rzeczy to byly jedynie plaszcze i dwa sztylety nalezace do dam.

- Jak Cie zwa? - Zapytala Nimrodel przypatrujac sie postaci. Nie widziala jej twarzy, jedynie blyszczace oczy i kawalek porzadnie dbudowanej rzuchwy.

- Nie czas teraz na to... Dowiecie sie pozniej, teraz trzeba stac uciec poki tamci nie oprzytomnieja. - Wyszli przez niskie drzwi. Podroznicy nie wiedzieli zupelnie gdzie ida. Kierowali sie na nieznajomym jak male kaczatka za matka. Weszli schodami na gore. Przesli kolejne drzwi. Dopiero teraz poczuli w nosach ten sam zapach palonego opiom o zapachu roz. Wydawalo by sie ze sa blisko glownego wyjscia. Lecz nagle przeszli przez ducha kuchnie z wieloma piecami pod ktorymi powoli dogasal ogien i staneli przed wielkimi stalowymi drzwiami za pewne bedacymi przejsciem dla sluzby. Nieznajomy wyciagnal z kieszeni klucz i wlozyl go w zamek. Przekrecil kilkakrotnie i drzwi stanely otworem. Wyszli na zaplecze karczmy. Dookola walaly sie jakies skrzynie, worki z ktorych wysypywala sie maka, cukier... Stalo tam mnostwo beczek niewiadomo z czym ale bylo ich tak wiele ze czlowiek moglby szybko stracic kierunek. Nimrodel spojrzala w gore. Niebo bylo tak czyste i klarowne ze bylo widac wszystkie gwiazdy. Nagle uderzyla ja mysl. Przeciez jak tu wchodzil to rozpoczynala sie noc... A teraz gwiazdy patrza sie na nich najjasniej jak tylk moga? Widac spedzili tam wiecej niz kilka godzin.

- Ile tam bylismy? - zapytala Nimrodel

- Od momentu jak was sledzilem nad morzem minely trzy dni. - Odparl nieznajomy.

- Sledziles nas? To jak mozemy Tobie zaufac!? - Pociagnela meszczyzne za czarny plaszcz. - Stoj! - Zatrzymali sie posrodku waskiej uliczki. Dookola nie bylo ani zdziebka swiatla ktore by chocby na moment umilalo zaistniala sytuacje.

- Widac musicie bo nie macie innego wyjscia. Oni beda was scigac, za to co widzieliscie, za to co wiecie. Nie ma przed nimi ucieczki. I zanim was zlapia radze jeszcze troche powalczyc o przetrwanie. A teraz siedz chicho elfko i daj mi pomyslec. - Mimo iz osobnik byl poddenerwowany pytaniamy Nimrodel to nie dal po sobie poznac oznak gniewu, lecz byly one wyczowalne. Odwrocil sie od Nimrodel i Teluumena podtrzymujacego ledwo trzymajaca sie na nogach Leile i uniosl rece do twarzy. Widocznie zastanawial sie co mozna by dalej poczynic z tym faktem.

- Sadzilem ze jesli juz ktos zechce nam pomoc to bedzie mial juz wszystko zaplanowane... - Irytacja Nimrodel widac rosla... Ale nie chciala aby teraz cala ich nadzieja odwrocila sie na piecie i odeszla.

- Uznam ze tego nie slyszalem. A teraz chodzcie. Znam dobre miejsce by porozmawiac w spokoju. - Nieznajomy wyrwal z kopyta i powoli sie oddal. Trzej towarzysze jednak stali i przygladali sie jego malejacej sylwetce.

- Nie ufam mu... Nawet nie chce mu zaufac... - Mruczala pod nosem Nimrodel.

- Z takim ciezarem jaki teraz za soba niesiemy chyba bedziemy musieli. Nie przychodzil tu po to tylko by nas wyciagnac a potem obrabowac. Mogl to juz zrobic na miejscu - Odrzekl Teluumen poprawiajac uchwyt na pasie dziewczyny. Glowa Leili opierala sie teraz bezwladnie na policzku elfa. - Powiem wrecz ze musimy teraz zaryzykowac.-

- Idziecie czy nie? Mowie wam do cholery ze nie mamy czasu! - Ruszyli za nieznajomym. Nieswiadomi niebezpieczenstw, nieswiadomi przygod jakie dopiero teraz zaczely sie przed nimi...

--------------------
PS. Przepraszam za literowki...

[Nimrodel]

Jedyna rzecz± o której Nimrodel my¶la³a w tej chwili by³o to " Co to za facet".. W³ascwie nie tylko jej przechodzi³o jej to przez g³owê.. Leila ciêzko my¶la³a ad tym wszystkim..Jedynie Teluumen zdawa³ siê uf±c mêzczy¼nie.
- Dobrze sie czujesz? -rzek³a nimrodel cicho w stronê Leili..
Leila z³apa³a sie za obola³e plecy i widocznie przez ból rzek³a:
-Tak...mam nadzieje ze do jutra sie wygoi


Na jej twarzy ukaza³ sie blady usmiech..
Pod±zali z cicha ulicami miasta. Nie by³o nikogo.. az dziw bierze ze tak ogromne miasto w nocy nie chowa nikogo w zakamarkach.
Mêzczyzna szed³ pare stóp przed nimi. Nie wydawa³ z siebie zadnego dzwieku. Jedynie p³aszcz lekko furkota³ na wietrze.
- Ufacie mu?- rzek³a Leila
Teluumen spojrza³ na obojetna twarz Nimrodel
- nie mamy innego wyjscia rozumiecie?..Gdyby nie on nie wiadomo co by sie z nami sta³o..-rzek³
Leila spojrza³a siê na nimrodel
-Jesli bede mia³a jakis wiekszy argument zeby moc mu zauifac..dopiero wtedy to zrobiê..
Teluumen parskn±³ cicho
- Nie ufasz mu wiec mi tez nie ufaj..
Nimrodel spojrza³a sie jadowicie na elfa.
- Nie porównuj siebie do niego.. ciebie znam troche d³uzej niz jego.. i nawet nie znamy jego imienia.
Teluumen nie zwróci³ na to do tej pory wiekszej uwagi. chcia³ cos powiedziec ale mezczyzna stana³ i odwróci³ sie w ich stronê
- mam nadzieje ze zbytnio sie nie zmeæzyliscie ta drog±..juz nied³ugo bedziemy na mejscu..w³asciwie to zaraz..

[Galad]

WNieznajomy caly czas szedl na przodzie. Nie ogladal soe do tylu. Po prostu szedl przez siebie...
Caly czas szli ciemnymi uliczkami Samary. Dopiero teraz zorientowali sie jakie jest to miasto w nocy.... Co chwile mijali zebakow, lotrzykow ktorzy tylko czekali az przejdzie kolo nich bezbronna osoba, pijakow....
Kilkanascie minut pozniej zobaczyli gospode, nie byla ona jednak tak duza jak ta w ktorej byli uwiezieni ci ktorych uatowal wedrowiec....
Przybysz odwrocil sie do nich, jednak caly czas kaptur oslaniall jego twarz.
-to tu - powiedzil krotko i otworzyl dzwi do gospody.
Weszli do ¶rodka. Nikogo nie spotkali w malym hollu. Wszyscy spali. Po cichu weszli na pietro. Nieznajomy otworzyl dzwi do swojego pokoju. Trojka uratowanych weszla do srodka. Nic do siebie nie mowili. Wszyscy spojrzeli sie na nieznajomego. Nawt wtedy nie odslanial twarzy. Nimrodel w koncu nie wytrzymala i musiala ponownie zadac to pytanie:
-To jak sie nazywasz?
Leila i Teluumen tylko patrzyli na ubranego w czern wybawce.
-Jka widze to jest dla was najwazniejze, wiec dobrze......nazywam sie Xan....
Wszyscy ciagle patrzyli na niego. Leila ani Nimrodel nie wiedzial yco to znaczy ze tak nazywa sie nieznajomy....
Xan zdjal w koncu kaptur z glowy. Popatrzyl soie w oczy Elfowi....
-witaj Teluumenie......

[Teluumen]

- Oni sie znaja?! Dlaczego Teluumen nic nie powiedzial! - Mysli Nimrodel klebily sie coraz bardziej. - W takim razie dlaczego... - W tym momencie Leila polozyla sie na lozku i odetchnela geboko. Drzwi zamknely sie pozostawiajac podejzliwa Nimrodel i druga dziewczyne w srodku.

- Nie sadzilem ze Ty jeszcze zyjesz. Myslalem ze tamtego dnia wszystko bylo przeciw nam. - Odrzekl meszczyzna sciskajac reke elfowi.

- Powiem szczerze ze bylem podobnego zdania. Tylko powiedz mi przyjacielu dlaczego akurat to miasto? Co tym razem sie dzieje? -

- Doskonale wiesz ze sciagam klopoty. Tak szczerze mowic to nie wiem i moze nawet nie chce wiedziec, ale mialem przeczucie ze tu przybedziesz predzej czy pozniej, a chcialem sie z Toba zobaczyc by przekazac ci pewna rzecz. - Xan odslonim swe lica i oczom Teluumena ukazala sie nie ta sama mlodziecza twarz co 12 lat temu. Teraz pokrywaly ja male acz liczne blizny. Byla idealnym odzwierciedleniem tego przez co przeszedl ten czlowiek. Wiele razy musial otrzec sie o smierc. Lecz jaego piwne oczy nadal mialy ten sam przeszywajacy wyglad. Lekki zarost podkreslal jego zacietosc i chcec zycia, chociazby dlatego by sie pewnego dnia znow ogolic. Tak wiec Xan odchylil swoj plaszcz i z jednej z licznych skorzanych schowkow wyjal jakis maly wisiorek. Wygladal niczym mala fiolka na ktorej szczycie siedzial maly smok a swoim ogonem obkrecal ja dookola tak by nigdy mu sie nie wyslizgnela. Smok byl szczerozloty, przez swoje bloniaste skrzydla mial przelozony lancuszek. Natomiast zawartosc? byla zielona i mocno fosforyzowala otaczajac reke Xan'a lekim zielonkawym blaskiem. - Wiesz skad to mam? Byles moze kiedys w Duaten? Pierwszym miescie zalozonym tu ponad 130 lat temu na ruinach dawnych plemion? -

- Nie, jakos nigdy nie zapuszczalem sie az tak daleko. Przeciez to za gorami Garadestru... -

- Powinienes kiedys jednak sprobowac poplywac, bardzo ulatwia to zycie. Nawet jesli masz paniczny lek przsed lodziami. -

- Poruszyles drazliwy dla mnie temat czlowieku. Mimo iz znamy sie juz troche to nigdy nie wybacze tobie tej przeprawy lodzia. Moglem faktycznie wtedy utonac je³opie. - Twarz Teluumena w pelnej krasie odzwierciedlala to co wlanie mowil, o czym mysal. Az bylo widac ponownie ten strach w jego oczach.

- Za to Cie lubie elfiku. Za ten cholerny brak poczucia humoru. - Xan objal wdzieczne podroznika i opklepal do po plecach. - A teraz trzymaj to paskudztwo, nie wiec co z tym zrobic. A znalazlem to w takim miejscu ktore nic nie moglo mowic o jego pochodzeniu. -

- To znaczy? -

- W sciekach na brzegu morza, plywalo sobie tuz przy brzegu gdy rozladowywalem transport z Trytonu. -

- Dziekuje... Widac zrobil sie z Ciebie wielki podroznik drogi Xanie. Duaten, Tryton... Teraz Samara, a co jutro? Moze inne wyspy? -

- Przesadzasz, czlowiek jak dobrze wiesz zrobi wszystko dla kilku zlotych monet w sakiewce. A swego czasu mialem taka potrzebe. - Gdy Teluumen wzial tajemniczy wisior do reki jego blask jakby ucichl. Schowal sie wewnatrz i nie dawal zadnego znaku. Zielonkawe zabarwienie stopniowo tracilo swa barwe az wreszcie plyn zrobil sie przezroczysty. Lecz oczy elf nie zwrocily na to uwagi gdyz byly bardzo zaaferowane nowym wygladame przyjacila z dawnych lat.

- Cholernie sie zmieniles Xan. Z poczatku nie mialem pojecia ze to mozesz byc Ty, mimo tego glosu. Ale pomyslalem sobie... Nie bede kusl losu. A jednak... -

- Niezbadane sa wyroki bogow jak widzisz. Ty z kolei jestes tym samym pierdola co i te 12 lat temu. -

- Moze nie bede wam przeszkadzala, starzy przyjaciele co? - Glos Nimrodel dobywajacy sie zza uchylonych drzwi byl tak ironiczny ze zaraz mozna bylo sie spodziewac nieprzewidzianych nikomu reakcji. I tak faktycznie bylo... Szybkie uderzenie zwinnych ramion elficy powalilo Teluumena na ziemie. - Czemu nic nie mowiles ze go znasz!? Ja tu ze strachu umieralam a Wy sobie teraz zarty stroicie! Zero sprawiedliwosci na tym choernym swiecie...! - Nimrodel widac potrzebowala tego wyladowania. Zatrzasnela drzwi i slychac bylo przekrecany z drugiej strony klucz. - Mam was dosc konspiratorzy na ten dzien! -

- Ciekawa osobka, nie ma co... To jakas nowa znajomosc? - Xan pomogl wstac elfowi ktory trzymal sie za obolala szczeke. - jejku, z Ciebie naprawde jest ta sama dawna pierdola. Moze i dobrze, nie bede musial zmieniac nawykow by zawsze ratowac i tylek. -

- Jasne... Potrafisz podniesc na duchu. Tak, poznalismy sie rano. To znaczy z tego co mowiles trzy dni temu rano. Nimrodel ma swoj tupet , nie ma co ukrywac. A ta druga jesli chcesz zapytac... Leila, mieszka w tym miescie juz troche... Uratowala mi zycie przed rozjechaniem pierwszej nocy. Tez niezla osobka. -

- Obydwie sa niezle... Ty to zawsze miales dar do znajdywania ladnych a zarazem zaradnych dziewczyn. Cholerny szczesciarz... Choc... Chyba musimy wynajac inny pokoj bo tu nas nie chca. Przy okazji postawie ci pinte piwja jak za dawnych lat... -

[Nimrodel]

Schody zaskrzypia³y pod stopami Xana...Teluumen schodiz³ lekko pogr±zony w myslach i rozmowie z Xanem.. Siedli przy któryms z bardziej ubocznych stolików i poprosili barlimana o piwo..
- A wiec.. porozmawiamy o dwnych czasach.?
Teluumen usmiechna³ siê na widok kufla piwa..
- ty zawsze luibi³es wspominac...zawsze duzo opowiada³es..
Xan spojrza³ na kolejn± postac schodz±ca ze schodów. by³a to Nimrodel. Wyglada³a teraz na bardziej opanowan±.. Nic nie by³o bardziej widoczne niz odrobina niepewnosci.... Nimrodel podesz³a cicho do stolika i spojrza³a przeszywaj±co na Xana..
- Moge sie przysiasc? -rzek³a
Teluumen odwróci³ sie i usmiechna³ siê jadowicie..
- Wiêc mogê czy jedynie przeszkadzam?
Xan wskaza³ miejsce obok... nimrodel usiad³a
Spojrza³a na dwojke dawych byc moze przyjació³.
-nie chcia³am cie zabic.. - rzek³± Teluumenowi..
Teluumen usmiechna³ siê ponownie i rzek³ gdzies w scianê.
- Tak wiem... powinienem by³ wam powiedziec wczesniej.. a co z Leil±?
nimrodel opar³a siê o stól lokciem.
- Lezy.. boli ja wszystko..musi wypocz±c..-rzek³a..
nik³e swiatla tajemniczej gospody oswietla³y sylwetki 3 postaci..

[Teluumen]

- Teli? Czemu nie ulzysz dziewczynie? Takiej dziewczynie nie ulzysz? - Zapytal Xen ze szczerym usmiechem na twarzy. Byla to prawde mowiac gigantyczna podpucha ze strony Xan'a, ale tazke moze chcec ukazania prawdziwej natury Teluumen'a.

- A masz to czego bede potrzebowal? Barman?! Sól Cypryjska jest? - Barman zrobil oczy wieksze nizli przy normalnym zdziwieniu. Jego twarz mowial poprostu "mow do mnie jeszcze".

- Sadzisz ze proponowal bym Tobie udzialy bez zaopatrzenia?- Xan wyjal zza pazuchy maly czarny woreczke przewiazany rzemykiem. - Oto i twoja sól -

- Co to jest? Co z tym bedziecie robic chlopaki? - Nimrodel wygladala na wyjatkowo podekscytowana zaistaniala sytuacja. Teluumen usmiechan sie do niej delikatnie zachecajac do daleszych pytan. - Ej no... Przepraszam Cie za to na gorze... No powiedz mi... Prosze... - Elfka zrobila jedna z tych dziewczecych blagalnych min, lecz Teluumen pewny ze w tym momencie nadeszlo jego 5 minut nie chcial uszczypnac nawet funta tajemnicy.

Zlapal dziarsko woreczek i wstal od stolu. Obydwoje ruszyli za nim na gore. Xan doskonale wiedzial co zaraz sie bedzie dziac dlatego jeszcze bardziej podpuszczal Nimrodel roznymi opowiesciami, lecz wciaz nie mowil co sie zaraz stanie. Teluumen poprosil elfke o klucz. Dziewczyna podala miedziana rzecz i oczekiwala z niecierpliwoscia. Drzwi juz staly na osciez gdy Teluumen uklekna przed lozkiem Leili.

- A wy co? Przyszliscie sie poznecac nademna? - Teluumen przylozyl palec do ust i pomogl dziewczynie przekrecic sie na plecy. Zakryl jej oczy i kazal oddychac spokojnie kladac reke na piersi.

- He... Teraz bedzie najlepsze... - Zasmial sie opierajacy o framuje drzwi Xan. Nimrodel uklekla przy Teluumenie i z bacznoscia obserwowala co sie bedzie dziac.

Elf podniosl worek. Z gracja rozwiazal i uszczypnal zawartosc sakieweczki. Nimrodel przyjrzala sie uwaznie zoltawemu proszkowi miedzy palcami Teluumen'a. On zas posypla poszkodowanej brzuch i kawalkiem wegla trzymanym w drugiej rece narysowal dziwaczny znak tuz obok rozsypanej soli.

- Radze zamknac Ci oczy Nim... - Oznajmil Xan.

Teluumen przymknal powieki i recytowal pocichutku jakas formule. Nagle jak nie zablyslo! Pokoj na chwile stanal w swietle a potem wszystko wrocilo do normy. Nimrodel zaczela trzec oczy z bolu ktory z reszta z chwila kolejna ustapil, ale bylo to niemile doswiadczenie. Nagle znazcek psany weglem na brzychu Leili zaczal sie poruszac. Powedrowal w strone jej ramienia, potem zniknal na plecach. Dziewczyna nie ruszala sie, oddychala tak jakby nic sie nie stalo. A jednak sie dzialo.. I to duzo jak na jeden raz. W chwile potem Teluumen wstal, otrzepal rece i oznajmil - No... To tyle sztuczek na dzis. - Smiejac sie przy tym do Xana i obserwojac reakcje Nimrodel.

- O cholera... - Dziewczyna dalej kleczala przy lozku. - I ty mi o tym dopiero teraz...! Tak... Nic nie mowiac...!? No wiesz? Jak mogles... - Reakcja byla nadzwyczaj dziwna. Ciezko bylo zgadnac co tak naprawde bylo na mysli w efki glowie, ale mialo to bardzo duzo wspolnego ze slowem "wow".

- Hej Leila? Mozesz juz otworzyc oczy, juz po wszystkim. - Powiedzial Xan marszczac troche brwi.

- Jak to po wszystkim, przeciez dopiero co kazales mi zamknac oczy a juz po wszystkim? - Dziewczyna bez problemu podniosla glowe i usiadla na lozku. - Yyy... Jakto? -

- Takto... Najdrozsza... Idziemy dopic piwko, co nie? - Zapowiedzial Teluumen i ruszyl na dol.

- Nie dziekuj mu... On nie lubi tego po takich numerach. - Szepnal Xan i ruszyl za Teluumen'em - Ej, poczekaj! Zebys sie nie rozpedzil z tym piciem! -

Leila dziwnie spojzala na Nimrodel. Tak jak sie spoglada po tym jak ktos powie cos glupiego. Ale bylo to troche inne spojrzenie. Majace wiele wiecej z niedowierzania. Nm wzruszyla ramionami i wstala. Nastepnie pociagnela Leile za reke i obie poszly na dol zamykajac za soba drzwi.

[Nimrodel]

Xan siedzia³ przy stoliku a Teluumen przy nim. Na radosny krzyk Leili odwrócili siê oboje i nik³ usmiech pojawi³ siê na ich twarzach..

- Ty masz w sobie cz±stke c¿³owieka wiesz?- rzek³ Xan do Teluumena.
Ten nie rozumia³ tych s³opw.. Wydawa³ay mu siê wprost ¶mieszne.

Leila i Nimrodel usiad³y obok nich..
-No to jak..co tutaj robimy?-rzek³± Leila spadajac z tonu..
Xan spojrza³ na Teluumena a potem na Leile i Nimrodel
- Chcia³em tylko porozmawiac..
Nimrodel nie mog³a usiedziec cicho.. Tyle mysli swidrowa³o j± w g³owie.. nie dawa³y jej spokoju.
- Co ty tutaj robisz? jak nas uratowa³es..sam.. -rzek³a
Xan wiedzia³ ze takie pytania nadejda..
- Jak wiecie z eluumenem ³aczy mnie kolezenska nic..

nimrodel spojrza³a siê dziwnie na Xana..
- nie o to mi chopdzi w pierwszej kolejnsci.. jak nas wydosta³es w pojednynke?
Xan nie dawa³ po sobie poznac oznak lekkiego niepokoju..Odetchn±³ gleboko i chia³ mówic gdy przez drzwi gospody wlecia³ jakis czlowiek..

Przeturla³ sie po podlodze zwracajac na siebie powszechn± uwagê siedzacych..
Opar³ siê o stól. do sali wesz³o dwóch w miarê przysadzistych osób.. mezczyzn,,

Teluumen kiwna³ glow± znacz±co w stronê Xana. Nimrodel i Leila tazke sie poruszy³y.. Ca³a czwórka podesz³a do krêgu zainteresowania jednak przedtem rzuci³± okiem na ca³± sytuacj.e

Przestraszony karczmarz wybieg³ przed bandziorów i krzykna³ b³agalnym g³osem:
- Nie róbcie mi burdy w karczmie...tyle lat to wszystko sk³ada³em w kupe..
Mêzczyzna spluna³ mu pod nogi i odepchna³ nie patrz±c na niego wiecej. Patrzy³ tylko na mêzczyzne patrz±cego beradnie w jego nadchodz±ce przeznaczenie..

Teluumen wyszed³ przed niego wraz z Xanem. Nie wiesdzia³ dlaczego co zrobi³. Teraz siê ba³. By³ ma³y w porównaniu z dwoma oprychami.
chcia³ odejsc, cofnac sie ale nie móg³. Ugrzêz³ w miejscu. nie móc nic zrobic byc ca³kowicie bezczynnym..
-A to co..przeszkadza ci co¶..?- rzek³ jeden z nich ..wiekszy
Teluumen zacza³ siê jakac. Leila i Nimrodel sta³y na uboczu.. trzymajac drzace dlonie na sztyletach.


Xan jednak wyszed³ prze³ykajaæ sline na przeciwko im..
- Mozecie go zostawic.. nic wam nie zrobi³..-rzek³ donosnym g³osem..
Mêzczy¼nio spojrzeli siê na twarda twarz czlowieka..
Spojrzeli sie na siebie a potem oboje na Xana..
-A zejdz z oczu... - rykneli obaj i rzucili sie przed siebie.
-Nie radze- krzykne³a Leila dzierzac krótki jozyk w dloni.

Xan spojrza³ siê na ni± .. potem wszystko dzia³o sie jak
by³skawica..szybko ..

Pmogli po tejze burzy wstac mezczyxnie.. obaj zbójcy lezeli w ka³uzach.. nieprzytomni..
-Jak sie nazywasz?-zapyta; Xan..
-Dziekuje za pomoc.. a imie nie bedzie potrzebne...
Wszyscy spojrzeli na ow± osobistosc ocieraj±c± kurz i py³ z ramion.
- usiadz z nami.. -zaproponowa³a Leila..
Nieznajomy spojrza³ na twarz Xana i przestraszy³ siê niezmiernie..
- nie..ja dziekuje...ja..ja musze isc..
Wchodzac zdazy³ rzec
- Odwdziecze wam sie innym razem..
Nikt nie mog³ zrozumiec dlaczego tak czlowiek postapi³. Leila mia³a pewne preczucia co do Xana.. z³e przeczucia..

[Galad]

....Jednak nie dawala poznac tego po sobie. Wszyscy znowu usiedli przy stole. Kolo nich stal karczmarz.
-dziekuje wam, dziekuje - wyszeptal
-nie ma za co - przyjacielsko odparl Teluumen zwracajac sie do wlasciciela karczmy.
Dwaj zbojcy nieprzytomie lezeli na podlodze. Byli zwiazani sznurami.
-A co z nimi bedzie - zapytala Nimrodel
-zaczekamy do rana i wyciagniemy z nich co oni chcieli zrobic...... tamtemu - odparl Xan ktory wpatrywal sie w dzwi, jakby ciagle myslal o tamtym czlowieku.
Teluumen popatrzyl sie na przyjaciela. WIedzial czemu ma taka mine. Sam poczesci jest z tym zwiazany.....

-Ide sie juz polozyc - oznajmila Leila - zmeczona jestem po tym calym dniu....
Odeszla od stolu Stanela przy schodach i popatrzyla sie dziwnie na Nimrodel...
-to ja tez juz pojde do pokoju - wytlumaczyla sie Nimrodel i wstala od stolika....

Zaraz potem kiedy juz weszli na pietro Leila zlapala za reke Nimrodel.
-mam zle przeczucia co do tego Xana...
-nie wiem musimy poczekac, juro trzeba bedzie z nim jesczze porozmawaic jak nas uwolnil i kim on jest...
-tak, zdecudowanie, jednak juz teraz wydaje mi sie on jakos podejrzany....

-myslisz ze wiedza o co chodzi - zapytal Teluumen.
Xan popatrzyl sie na przyjaciela.
-tak mysle ze domyslaja sie o co chodzi...
Przez pare sekund panowala cisza.
-trzeba bedzie cos z tym zrobic, nie mozemy tego tak zostawic.....

[Nimrodel]

- Teluumenie..juz niebawem trzeba bedzie wy³ozyc otwarte karty.. Musimy im powiedziec.. i im zaufac..-rzek³ Xan wpatruj±c siê swidrujacymi oczyma w Teluumena..
- Ty wiesz.ze z zaufaniem to u mnie nie bylo nigdy za ³atwo..

Xan spojrza³ siê teraz zaciskaj±c cos pod sto³em. Teluumen zwazyy³ ten gest jednak nic nie mówi³..
-Musisz im powiedzeæ...a nie³ugo muismy ruszac...Nie rozumiesz?- to ostanie s³owo prawie wykrzykna³..
Teluumen spojrza³ siê na gro¼ny wyraz twarzy Xana.. nie poznawa³ go.. nigdytaki nie by³.. chyba ze lata morskiej p³ywaczki zmieni³y go na twardszego cz³owieka..

Xan rozejrza³ siê woko³ i zrozumia³ co poczyni³.
- Ja przepraszam..ponios³o mnie... te wszystkie k³opoty kte mia³em mam i beda na mnie czyha³y zmieni³y mnie ostantio..

Teluumen us³ysza³ te slowa jakby wyjete z jego samej glowy..
Potem uspokoili siê.. jednak nie wiele mówili..

Jednak chwilê potem Xan wsta³ irzek³:
-Wybacz..muszê wyjsc i obeznac siê z okolica..A tymczasem ty idz i powioedz im co jest grane..
Teluumen spojrza³ na Xana i zapyta³ siê:
-d³ugo bedziesz?
Xan obejrza³ siê drzwiach i usmiechna³ siê
- Nad ranem bêde..

.......................

Nimrodel i Leila siedzia³y w swojej izbie.. My¶la³y o Xanie..
Leila prychne³a cicho..
- Wymkna³ siê od odpowiedzi... ale ja sprytnie..

nimrodel ca³kiem o tym zapomnia³a..jej twarz nie przybra³a zadnego g³ebszego wyrazu ale za to serce zaczê³o biæ szybciej../

- Tak faktycznie..wymiga³ sie..ale spytamy siê go jutro..teraz jest juz pó¼no..-rzek³± Nimrodel
Leila wpatrywa³a siê w ksiezyc..

- Juz po pó³nocy..-rzek³a Leila

-Tak..Switaæ nied³ugo zacznie..dzisiaj najkrótsza noc w roku... jednak ch³odno jest..-niedobrze..-odpar³a Nimrodel..

-nieodobrze to jest cos z tym Xanem..- rzek³a Leila
Nimrodel za¶mia³a sie jednak jej w±tpilowsci co do niego by³y coraz wieksze...od chwili w której tylko sie poznali..
- Tak wiem...cos z³ego w nim jest... czuje to... ale teluumen z³ego s³owao nim nie da powiedziec..

Zaszy³y sie w cisze gdy do pokoju wszed³ Teluumen.
]
-Gdzie Xan?- zasadnicze pytanie obu dziewcz±t.
Teluumen odpar³ wachaj±c siê trochê
-Wyszed³.
-Jak to wyszed³..gdzie? -pyta³a dociekliwie Leila..
Teluumen by³ coraz bardziej meczony podobnymi pytaniami i przerwa³..

Usiad³ na krze¶le obok zasloni³ d³oni± oczy i przemowi³ g³osem zdziwionym i lekko poruszonym

-Xan zmieni³ sie..nie poznaje go..kiedys by³ spokojny opanowany a teraz o ma³o co by sto³u nie wywróci³ do góry nogami..- szepta³ coraz g³osniej.

Nimnrodel siedzia³± i czu³a ze cos jest niae tak.. tak samo jak Leila..od samego poczatku..

-Mowi³am ci ze nie ufam i cos jest nie tak.- parskne³a w stronê Teluumena

Teluumen spojrza³ na Leilê. Jej oczy same mowi³y ze zgadza siez Nimrodel..
-Dziewczyny..to przez te morskie wyprawy...
Nimrodel spojrza³a siê bez slowa. Tym razem rpzemoiw³a Leila
- wiesz fgdzie p³ywa³?

Teluumen spojrza³ siê na ni± i usmiechna³ siê..

-Wszedzie...oprócz paru miejsc w Irimie..
Leila chcia³± wiedziec wiecej i konkretniej...
- Po¼no jz...jestem zmeczona -r zek³a Leila

Potem wsta³a³ i odesz³a do swojego ³ozka ustawionego pod scian±..

Dwie osoby pozosta³ê nie mia³y juz ochoty na nic.. u³ozy³y si e wygodnie w swoich ³ozkach. teluumen widzia³ za mia³ powiedziec.. powie..ale jutro...
Nie.. nie móg³by..musi terasz..

-SPicie?-zapyta³ siê lekkim i drzacym glosem..
Us³ysza³ w odpowiedzi dwa s³owa.. ( nie i nie )
-chce wam cos powiedziec...bynajmniej musze..

[Teluumen]

Noc byla jedna z tym mrocznych. Chlod ksiezyca ogarnial wszystko co stawalo mu na drodze. Lekka mgielka unosila sie nad brzegiem morza i powoli wlewala sie w miasto. Ulice pokryly sie lekkim bialym nalotem jak na poczatku zimy. W karczmie zgasly swiatla, wydawac by sie moglo ze juz nikt nie czekna na nikogo. Karczmarz nie spodziewal sie juz nowych gosci bo o tej porze juz dawno kazdy powinien sobie znalezc odpowiednie lokum. Luna ksiezyca dwawala odpowednie swiatlo by cokolwiek widziec w Samarze. I bardzo dobrze...

Xan wyszedl z karczmy. Okryl sie plaszczem i wlozyl skorzane rekawice. Ta noc przypominala mu jedno wydarzenie ktore zmienilo cale jego zycie. 8 lat temu w okolicach kopalni niedaleko Hentan zdarzyl sie wypadek. Znal juz wtedy dobrze Teluumen'a ale byla to chwila gdy musieli rozdzielic swoje scierzki na pewien czas.

- Uff.... Zimno... - Powiedzial z cicha Xan przechodzac przez most. Rzeka przeplywajaca przez Samare pokryla sie tak samoj ka wyszstko dookola lekka mgla. Nagle... W odleglosi jakis stu krokow od mostu meszczyzna spostrzegl znikajaca za winklem postac. Bylo to cos czego bardzo nie lubil. Faktu ze kto go sledzi, patrzy na kazdy jego ruch i czeka az przyneta zlapie haczyk za ktory potem wystarczy posiagnac. Ruszyl w strone skrzyzowania. Kaptur zsuna sie z krotko obcietej glowy. Brakowale jeszcze kilka krokow. Uslyszal przyspieszone kroki. Teraz byl to odpowiedni moment by puscic sie w pogon za szuja. Biegl... Minal zakret... Widzial uciekajacego czlowieka... Jego szybko przemieszczajace sie nogi podrywaly do gory dlugi plaszcz. Kolejny zakret, kolejna dlugosc ulicy... - Czego chcesz odemnie?! - Huknal Xan lapiac czlowieka za ubranie i unoszac do gory. - To ty... Ten facet z karczmy! -

- Nie zabijaj mnie, blagam! Powiem ci wszystko! Wszystko co chcesz tylko mnie nie krzywdz.. Blagam... - Jeki meszczyzny byly niedo zniesienia dla Xan'a. Puscil scierwo na ziemie i patrzyl sie z politowaniem na ten kawalek miesa. Odwrocil sie na chwile y zobaczyc czy oprocz nich nie ma tu niekogo jeszcze. Wtedy poczyl przeszywajacy bol...

Dlugi sztylet przeszyl go na wylot. Lekka steruga krwi juz splywala bo jego klindze za ktora trzymal ow maly niepozorny meszczyzna. Xan padl na kolana i chwycil sztylet obiema rekami. Meszczyzna zaczal uciekac, ogladajac sie co chwila za siebie. Biegl w nieslychanej panice. Obijal sie o sciany, potykal o wlasne nogi. Przerazliwie sie bal... Niewiadomo czy tego co zrobil, czy tego co moze sie mu przytrafic...

Xan lezal juz w kaluzy krwi. Lekka para unosila sie z jego ust... Smierc przychodzila szybko. Zalewala mu oczy ciemna poswiata, tracil powoli sluch, konczyny odmowily mu posluszenstwa... Powoli przestawal myslec o czymkolwiek... Zasypial... Lecz coraz mocniej czol cieplo rozchodzace sie od zranionego miejsca... Przechodzilo go wzdloz, powoli rozchodzilo sie do rak.. Nog... Juz nie czol bolu... Wstal, jednym zamaszystym ruchem wyciagnal kawalek zaostrzonego zelastwa z piersi... - Jeszcze Cie znajde gnido... I wyrrzne was wszystkich... - Mysli byly jasne...

Meszczyzna biegl nadal... Nagle schowal sie w zaulku i dyszl mocno ze zmeczenie... Ze strachu...

- Wybierasz sie gdzies? - Glos Xana stojacego tu obok wydal sie tak przeszywajacy jak stos kamieni spadajacy z duzej wysokosci. Wrzask...
I to byla jedyna rzecz jaka zdarzyl zrobic przestraszony czlowiek... Chwile pozniej jego cialo zwisalo nabite na reke Xan'a... Widok byl okropny... Bo reka przedziurawila klatke piersiowa i uniesiona w gore robila za wieszak... Czlowiek rzucal sie w przedsmiertnych konwulsjach probojac wydobyc ostatnie tchnienie... Na prozno... Xan zrzucil scierwo na ziemie... Zdjal rekawicze i wytal ja o niezakrwawiona czesc ubrania trupa...

-------------------------------------------------

- Nie bylem przy tym... Akurat wtedy musialem pojsc z misja do pobiskiej wioski gdzie panowala zaraza... On pracowal przy wykopaliskach wraz z innymi ludzmi... Natrafili na cos co wycielo w pien wszystkich... A tylko jego pozostawilo przy zyciu. Gdy go znalazlem lezal pol martwy w pobliskim zagajniku. Nie chce wiedziec co oni tam znalezli, ale widok byl okropny. Ludzie mieli poodrywane czesci ciala. Glowy zmasakrowane... Wszedzie plynace rzeki krwi. Naliczylem sie 28 trupow... A tylko jeden ocalal... Tylko Xan... Wyzdrowial po jakis dwoch miesiacach. Mial pocharatana noge i jak moze zauwazylyscie wciaz lekko na nia kuleje. Udalo mi sie wyleczyc go ze wszelkich blizn, ale cos w nim zostalo po spotkaniu z tym czyms. Nigdy nie chcial mi powiedziec co to bylo... Mowil tylko ze bawilo sie ludzmi jakby byli z papieru... Rozrzucalo po okolicy z taka sila jakiej dotad nie widzial... To bylo straszne... Straszne tazke to ze wiekszosc z tych ludzi byla wlasnie z owej pobliskiej wioski... Wiecie jak wyglada 28 swierzych grobow? Wiecie jak wygladaja twarze ludzi ktorzy ja kopali? Jak patrzyli sie na ocalalego Xan'a? Wniosek z tego byl jeden... On ocalal.. Ale w jakim celu? -

[Nimrodel]

Nimrodel by³a wsluchana w te slowa. A najbardziej w te ostatnie... odbija³y sie echcem od jej g³owy jak pi³ka rzucona od dziecka do dziecka..Potem juz nie my¶la³a.. Usne³a tak jak Leila..

Teluumen jeszcze spoglada³ na bia³± otynkowan± sciane. Wiedzia³ ze przez to co powiedzia³ pog³ebil jeszcze bardziej podejrzliwosc w sotsunku do Xana. Potem zamkna³ oczy... Zobaczy³ swiatlo, niebo i usna³..

Na ulicy by³o ciemno.. niemalze tak samo ciemno jak wtedy kiedy 4 zosta³a uratowana. Xan kroczy³ ulicami lekko... Szed³ tera brzeguem morza. Spojrza³ na delikatna tafle iwyrzuci³ zakrwawione rekawiczki do morza..Zacz±³ myslec na g³os..:
-Ah Teluumen'ie..kiedys by³ês moim przyjacielem... Ale teraz...- Tu przerwa³ i odwróci³ siê..

Ruszy³ ku gospodzie..

Otworzy³ drzwi i wszed³. Na ladzie pochrapywal jakis pijaczek, a Barliman wycieral scierk± stoliki... U¶miechna³ siê do Xana i zaprosi³ do lady.
-Chcesz cos do picia..?
Xan spojrza³sie na niego i prychna³.
-Piwo korzenne..najlepiej kufel..

Barliman krzata³ sie miedzy beczkami az wyja³ kufel pe³en piwska.

Xan usmiechna³ siê do niego i podziekowa³... To nie by³o w jego typie - dziekowac... Opar³ siê ³okciem o stó³ i zacz³± saczyc napój..


Barliman zacza³ ponownie wycierac stoliki. Tym razem zacza³ od swojej lady. Pogwizdywa³ przy tym cicho..

- Mozesz podniesc rêke? -zapyta³ siê grzecznie gdy scierka mia³a przetrzec miejsce pod kuflem i dloni±. Xan ponidós³.. Z rêkawa pociek³a mu krew..
Barliman z przrazeniem spojrza³ siê na Xana...
- Jestews ranny?- zapyta³ siê po chwili.

Xan poczu³ ze lodowaty dreszcz przeszywa jego cia³o.. potem jednak wszystko przesz³o... Zastanawial sie tylko czy zbic czy cos wymyslic..

Xan usmiechna³ sie i zblizy³ siê do barlimana..
- By³em na miescie.. potkn±³em siê i rozerwa³em kawa³êk skóry..
Barliman uspokoi³ sie.. Xan równiez wydawa³ mu sie podejrzanym typem..
-Moze obejrzec..nie trudno za³apac tu jakiegos ¶winstwa..
Xan czu³sie niepewnie..
- Nie..lepiej nie.. to niewielkie drasniecie..
Barliman nie ustepowa³.. w koncu rzek³
- W takim razie zawiadomie twoich przyjació³..oni ci pomoga..
Xan chcia³ go udusic..powiesci..zabic..
-Naprawde nie trzeba... Oni za bardzo sie mn± przejmuja..nie ma co im opowiadac i daremnie ich zamartwiac..
Barliman nie okazywa³ strachu przed Xanem... t³umi³go w sobie gdy ten poszed³ na góre. Odetcxhna ³g³eboko po jego glowie chodzi³a jedna jedyna my¶l..

On jest jakis dziwny...ta rana..to spojrzenie przeyszywajace na wylot.. cos jest nie tak...

Barliman stwieridz³..ze zawiadomi o tym Teluumena jutro..przy najblizszej okazji...

[Teluumen]

- Teli... Prosze obudz sie... - Szepnal do ucha teluumena Xan - Potrzebuje Cie... Teli? Spisz? -

- Rawen przestan... Daj mi pospac... -Odezwal sie elf mowiac we snie. Nagle Xan szturchnal elfa tak mocno ze nie sposob sie bylo nie obudzic. - O cholera, co jest?! -

- Cicho, bo dziewczyny pobudzisz a tego nie chce... Chodz ze mna - Xan wszysedl z pokoju. Teluumen chwile jeszcze lezal, az nagle poderwal sie z lozka i wyszedl za meszczyzna. Za oknami czail sie juz brzask. Widac bylo z wysokiego budynku jak morze powoli nabieralo niebieskawych barw. Xan siedzial sam w rogu karczmy i masowal swoje dlonie. - Teli... Jestes jeszcze moim przyjacielem? Powiedziales im? -

- Co ty za glupoty opowiadasz... Tak jestm i mam nadzieje zostane do konca naszych dni. A co do hiostorii. Tak powiedzialem, a co rozmysliles sie? - Elf usiadl obok Xana i oparl glowe na rekach opierajac sie tym samym o stol.

- Nie... Dobrze.. Bardzo dobrze... Moze to im cos wyjasni. nie chce by mnie podejrzewaly o byle co. Wiem ze ostatnimi chwilami zachowuje sie dziwnie. - Teluumen przytaknal rozpoznawczo. - Wiesz... On chyba wraca, nie daje mi zasnac nocami, ilekroc zamykam oczy wciaz wiedze ten sam obraz... Zaczynam sie bac ze przejmie nademna kontrole i strace wszyscko to budowalem tak dlugo w swym zyciu. Prosze... Musisz mi pomoc... Ten czlowiek ktorego uratowalismy dzisiejszen nocy... Spotkalem go jeszcze potem... Ale nie pamietam co sie dzialo.. Niem oge sobie nawet przypomniec momentu jak wchodzilem do karczmy.. Dopiero jak siedzialem przy Twoim lozku... -

- On juz nie zyje prwada? Xan? On nie zyje? -

- Tak latwo to poznac... Tak... Rozszarpalem go... Nawet nie wiem jak... Jakby moja swiadomosc zastepowalo cos innego.. Ale ja wciaz widze, wciaz pamietam. -

- Wedle tego nie ma co zostawac w tym miescie. Nie wiem co sie dalej moze dziac.. Musimu uciekac do Hentos... Mam tam znajomego ktory chyba bedzie mogl nam pomoc. Po drodze bedziemy starli sie zaradzic efektom. A ten naszyjnik ktory mi dales... On stracil kolor... -

- Jak to stracil kolor... Przeciez... Robiles z nim cos? -

- Nie.. Poprostu trzymalem go w kieszeni.. A on zbladl... Moze lepiej bedzie jak go Tobie oddam. -

- Nie! - Xan krzyknal lecz sam sie przejal tym co zrobil - Zatrzymaj go, tak wlasciwie trzymaj go odemne z daleka. Prosze, to chyba mozesz zrobic na ten czas. - Xan wydawal sie byc bardzo zdenerwowany wszystkim co sie dzialo... Ranek wstawal coraz szybciej... Bylo to nawet troche dziwne bo byla dopiero 4 w nocy...

Nagle gdy kompani siedzilei tak w rogu karczmy, drzwi zaskrzypialy i otworzyly sie. Wszedl do srodka czlowiek ktorego Teluumen widzial pierwszego dnia gday tu przybyl... - Ta kobieta od karety... - Rozejrzala sie dookola. Ubrana byla w dlugi skorzany jasno brazowy plaszcz. A pod nim byla kurtka skorzana z licznymi paskami. Obejrzla sie w strone Teluumen'a i Xan'a. Spontnicznie wyjela spod plaszcza pistolet i oddala jeden strzal... Hukniecie... Struga bialego dymu... Drazniacy zapach prochu... Jedna rana...

---------------------------------

Postac zniknela tak samo szybko jak sie pojawila. Na podlodze lezal Teluumen z przestrzelona piersia. Krew zalewala kolejne deski. Wookol niego krzatali sie jacys ludzie. nie widzial ich twarzy. Zdawali sie byc jak duchy przelatujace nad jego glowa. ich zamazane sylwetki nic mu nie mowily kim sa...

- Leila! Co robimy.. On nam tu zaraz umrze... Xan jak mogles na to pozwolic. Teli.. Odezwij sie prosze. - Nimrodel trzymala twarz Teluumen'a i starala sie mowic cokolwiek by elf nie stracil przytomnosci. Jego oczy mimo iz byly otwarte niewiadomo ile widzialy. I czy w ogole widzialy.

- Biegne po medyka! - oswiadczyla Leila. - Wy tamujcie krew. On nie moze sie wykrwawic.

[Nimrodel]

Xan ¶lecza³ obok rannego Teluumena a nimrodel uciska³a mu ranê jak±s chustk±. Teluumen dycha³ siêzko i ledwo móg³ wciagac jego kochane powietrze..

Zalewa³ go zimny pot.. Oczy b³adzi³y wokól.. s³ysza³ tylko glos nimrodel.. i czu³ zimny wzrok Xana..

Nimrodel ciek³y ³zy..nie wiedzia³± czemu nie potrafi³± nad sobo± panowac.. plot³a bez sensu...
- Teluumemn nie odchodz... nie tera.z..jeszcze nie twój czas..
Powtarza³± te s³owa non stop..w kolko..


Xan wpatrywa³sie w to wszystko bez najmniejszego zanazowania.. zimny wzrok spoczywa³to na elfce to na ciele Teluumena..jego przyjaciela...

Nimrodel podnios³a wzrok i spojrza³a na Teluumena..
-Zna³es j±?-zapyta³a Xana

Xan jakby nie kontaktowa³..patrzy³ w oczy Nimrodel ale nic nie rzek³..
-Xan?..
Wtedy dopiero rozejrza³ siê wokó³..
- nie.. nie zna³em jej.. ..


Potem znó zapad³a g³ucha cisza.. w karczmie nikoo nie by³o..zupe³na pustka..nawwet kot na ogó³ przesiadujacy na oknie czmychna³ gdzies niepostrzezenie..

--------------------

Leila biega³a miedzy budynkami.. Szybko oddycha³± a jej serce bi³o coraz szybciej i szybciej...

Szuka³a oczyma szyldu z z lisciem Athelasu.. Ale nigdzie nie by³o..
Nadzieja w jej sercu mala³a z kazdym minietym rogiem...


Dopiero na obrzezach miasta dostrzeg³a nieruchomy szyld z ledwo widocznym lisciem athelasu..
Zapuka³a g³osno i przez ³zy rzek³a
- Potrzebuje znachora.... mamarannego na ulicy..
Nikt nie odpowiadal.z.aleg³a g³ucha cisza..
Opad³a bezslinie na drzwi...

Nagle cos zaskrzypia³o i drzwi otworzy³y siê. Stan±³ w nich m³ody mezczyzna z parudniowym zarostem na twarzy. Spojrza³ sia Leile i zapyta³ ³agodnym glosem..
-Gdzie ranny?

Leila natychamist wsta³a otar³a ³zy i rzek³a;
- na drugim krancu miasta...
Mêzczyzna usmiechna³ sie do niej i rzek³ przyjaznie..
- nie martw sie dziewczyno... wszystko bedzie dobrze..statnio tutaj nikt nie zgina³..nie ma sie czego bac...


Leila odwzajemni³± usmiech i pobieg³a lekko przed siebie... tam gdzie leza³ ranny Teluumen.. Tam gdzie znachor mia³pomóc..

[Galad]

Oboje czekali na medyka...Moze to jednak tylko Nimrodel na niego czekal, Xan jakby nie byl zainteresowany sprawa Teluumena. Patrzyl tylko w jego oczy. Caly czas jakrzyly sie, nawet teraz kiedy Teluumen byl mocno ranny.

-Gdzie ten medyk - ze zlosci wykrzyknela Elfka.
-co sie tutaj dzieje - odezwal sie zza lady Barliman.
-szybko Teluumen potrzebuje pomocy, jakas kobieta postrzelila go, szybko

Barliman potrzedl szybko do Elfa. Potem zaraz za lade i przyniso mocny spirytus.

-Masz polej rane tym..

Nimrodel wziela butelke do reki.
-Xan trzymaj go teraz
-Czaodziej popatrzyl na nia, w jej oczy, zdawaly sie jakby zalezola jej na Teluumenie, albo nawet cos do niego czula...

Elfka przechylila butelke. Strumiec alkoholu lecial na rane w piersci.

-aaa - z bolu krzyczal Elf.
-Teli wytrzymasz, dasz rade...

Teluumen caly czas krzyczal. Barliman bal sie aby inni nie obudzili sie. Jednak bardziej obchodzil go los Elfa. Zawsze mial miekkie serce. W pewnej chwili spod oka splynale lza....

-------------
Do gospody wpadla Leila. Teluumen wtedy juz nie rzyczal . Trzymal rece na piersi. Nimrodel i Xan siedzieli koo niego.

-i jak co z nim? - odrazu spytala Leila, ledwo dyszac z pospiechu
-juz nie krwawi jednak stracil duzo krwi, bardzo duzo... a co z medykiem?
-nie znalazlam, ludzie w tym miescie nie sa za uprzejmi....

--------------
Nastawal swit. Slnce wychodzilo zna horyzont... Ludzie zaczeli wychodzic na ulece. Samara znow stawala sie spokojnym miastem calkiem odmiennym niz w nocy....

Teluumen otworzyl oczy. Popatrzyl sie wokolo. Lezal na lozku. Wokol piersi mial zawaiazany bandarz. - odrazu widzac ze nie bylo medyka - pomyslal.
Wstal z lzka. Ledwo chodzil, rna wcia go bolala. Pociagnal za klamke i wyjzal na korytarz. POdszedl do schodow i postawil noge na pierwszym schodku. Drewniane schody glosno zaskrzypialy. Z parteru mozna bylo slychac szybkie szuranie krzesel. Zaraz otem Teluuman zobaczyl przyjacios na dole. Xan podpiegl do niego i wzial go na ramie. Razem zeszli na dol. Telluman usiadl na krzesle z pomoca przyjaciela. Popatrzyl sie na przyjaciol.

-dziekuej wam ze jesczze zyje - z trudem wypowiedzial te slowa i nie tylko dlatego ze go rana bolala....

Dzieczyny zerwalu sie z krzesle i podeszly do baru. Zamowily jedzenie dla Teluumena i cos do picia. W tym czasie Elf szybko zagadal Xana.

-przyjacielu tylko powiedz mi tak szczerze....
Xan popatrzyl sie na Elfa.
-dlaczego nie uzyles magi, przeciez mogles, mogles....
Xan spuscil oczy. Zaraz potem znow popatrzyl sie wprost na Teli'ego
-na pewien czas skonczylem z tym....

[Nimrodel]

Teluumen przez chwilê poczu³sie tak jakby by³ Xanowi zupe³nie obojetny..
jakby celowo mu nie pomóg³...
Chcia³ cos powiedziec ale Xan mu przerwa³:
- wi