Wladca Pierscieni / Tajne Forum Fantasy

[Keira]

Keira zblad³a. Spojrza³a na Berena, swojego mê¿a, Elronda. S³owa Gil-galada postwi³y j± w nieciekawym ¶wietle. Podesz³a do stolika, pozbiera³a szk³o do¶wiadczalne i wysz³a z sali. nie mog³a tam tak staæ. Beren spojrza³ na nia jak wychodzi³a. W jego oczach nie by³o z³o¶ci by³ ¿al. Czarodziejka zamknê³a drzwi sali. Kompania w ciszy spogl±da³a na Berena. Nagle uslyszeli trzask t³uczonego szk³a. Pladyn zerwa³ siê i wybieg³ na korytarz, Keira klêcza³a na pod³odze w¶ród kawa³ków szk³a. Mia³a rozciêt± ostrym okruchem d³oñ. Klêcza³a i p³aka³a.

[Galad]

Paladyn podbiegl na ukochanej. Trzymal ja na rekach, Zaraz potem na korytarz wyszedl Elrond. Gil-galad wymownie spojrazl na pol elfa. Zaraz potem cala trojka poszla do komnaty. Elrond zamknal dzwi. Obaj zaczeli opatywac Keire. Niedlugo potem szklo zostalo wyjete z jej reki. Paladyn spojrzal na Kere.
-neimiej mi tego za zle tego co zrobile.
Elrond spojrzal na Keire.
-Chyab wiesz Gil-galadzie ze ze zrobiles
Paladyn odwrocil sie do Elronda
-tak wiem
-niech to bedzi edla coiebie nauczk , nigdy nie wolno wkraczac w kogos zycie, nigdy

[Keira]

Czarodziejka spojrza³a z ¿alem po pokoju:
-Gil-galadzie...powinni¶my opu¶ciæ ¦ródziemie...otwórzmy portal, wracajmy do mojego ¶wiata
Paladyn prze³kn±³ g³o¶no slinê i zerkn±³ na zonê.
- To chyba najlepsze wyj¶cie... - odezwa³ siê Elrond - Wasza przys³o¶æ nie nale¿y do tego ¶wiata...Powinni¶cie przenie¶æ siê do Neverlandu
Keira wsta³a, podesz³a do Paladyna i objê³a go:
- Tam prowadzi ¶ciezka naszego przeznaczenia...nie wkraczajmy w nie - wyszepta³a - Wracajmy...
- Nic was tu nie trzyma...czas nagli. Chcia³bym aby¶ jutro otworzy³a portal Keiro, dajê wam dzieñ na po¿egnania i wieczorn± ucztê. - Elrond wyrzek³ to z powag±
- Oczywi¶cie. Wszytsko bêdzie tak jak byæ powinno...Kochanie, wrócisz ze mn±? prawda? - Keira dopiero teraz spojrza³a na jego niewyra¼n± minê - Prawda...?

[Galad]

Gil-galad patrzyl na Keire.
-tak wroce tak z toba, napewno.
Elrond wyszedl z komnaty. Zaraz za nim podazali czarodziejka i paladyn.
Szli oni do sali gdzie przebywala reszta. Cala trojka weszla do komnaty. Elrond stanal po srodku.
-a wiec Berenie wiez juz co sie stalo. Ne miej zalu do Gil-galada - bronil paladyna Elrond wiedzac ze Gil-galad dostal juz nauczke.
Beren wsta.
-nie mam - krotko odpowidzil wojownik - tylko obiecajcie mi ze nie bedziecie probowali mnie ju zzatrzymac ani robic niczego wbrew mojej woli
-zapeniam cie ze juz nigdu to sie nie zdarzy - powiedzial Gil-galad
Elrond usiadl na najwyzszym krzesle.
-teraz powinniscie zdecydowac co robicie. Jesli chcecie mozecie pozostac tu jak dlugo chcecie. Jednak Beren chce jak najszybciej odniesc Kamienie wiec zdecydujcie co robicie.

[Beren]

- Tak! Musimy jak najszybciej wyruszyæ i dorêczyæ kamienie komu trzeba! - zabra³ g³os Beren - Nie mo¿emy czekaæ ani chwili.
- Nie mo¿emy wyruszyæ od razu - odrzek³a stanowczo Nimrodel - Musimy siê przygotowaæ do wyprawy. Od wielu dni nie podró¿owali¶my i musimy siê rozruszaæ.
- Nie mamy tyle czasu. Nie mamy wogle czasu!
- Uspokujcie siê - przerwa³ Elrond - Musimy wszystko na spokojnie przemy¶leæ. Zreszt± wasi przyjaciele chyba chc± was opu¶iæ - powiedzia³ Elrond i spojrza³ siê na Keire i Gil-Galada

[Keira]

Elrond skin±³ g³ow±, a Keira uowazni³a siê do zabrania g³osu:
- Kochani...rozwa¿ali¶my z Gil-galadem mo¿liwo¶æ powrotu do mojego ¶wiata. Nie ustalili¶my nic konkretnego, ale chcia³abym, zeby¶cie wiedzieli, ze kiedy¶ przyjdzie nam siê rozstaæ. Ta chwila siê zbli¿a...coraz szybciej...Wybaczcie
- Je¶li to z mojej winy - zacz±³ beren, ale przerwa³a mu czarodziejka
- Tu nie ma niczyjej winy, tak musi byæ...nasz sce¿ki musz± siê rozej¶æ, kiedy, gdzie i jak...teo jeszcze nie wiem...

[Beren]

- Skoro ju¿ to wyj±¶nili¶my mo¿e przejdziemy do tematu, od którego zaczeli¶my- powiedzia³ Elrond, zanim którykolwiek z zgromadzionych zd±¿y³ zaeragowaæ - Wiêc kiedy chcecie wyruszaæ.
Po chwili ciszy Beren cicho odrzek³ - Jak najszybciej.
- Zgoda! Ale nie od razu. Daj nam jeszcze tydzieñ Berenie na przygotowanie - odrzek³a Nimrodel
- Tydzieñ i ani dnia wiêcej - zgodzi³ siê na ugode Beren
- Je¶li ju¿ to ustalili¶cie, to mam nadzieje, ¿e te ostatnie dni spêdzicie w szczê¶ciu. - zakoñczy³ spotkanie Elrond

[Galad]

Calu tydzien druzyan przygotowywala sie do podrózy. Wszyscy spedzali te chwile w szczesciu. Jedynie Beren siedzial posepnie w swojej komnacie. Kompania ani razu nie widziala go n adwozu. Wojownik caly czas nie wiedzial co mial myslec o tym zdarzeniu sprzed niecalego tygodnia wczesniej.
Powoli dochodzil czas rozstania sie z Rivendell. W koncu cala dryzuna przygotowana do podrozy zeszla sie na dzieziniec. Elrond pozegnal wszystkich. Druzyna zostala wyposarzona w prowiat. Dostala takze konie.
Dzien w ktorym wyruszyli w dorsza podroz wydawal sie pieknym dniem. ednak tak tylko sie im wydawalo.
Po polowie dnia marszu zaczal adac deszcz. Padalo coraz mocniej.
-musimy sie gdzies schronic - wolala Eyon
Beren i Gil-galad od razu znalezli jedna z jaskim. Jednak w tym czasie jeden do drugiego nie odezwal sie ani razu.
-cgodzcie - zowalal paladyn do reszty
Cala kompania weszla do jaskini. Konie ulokowali w dalszej czesci korytarza. Nie mieli nawt jak rozpalic ogniska a pogoda na zewnatrz byla okropna.
Dobiegla wieczur. Deascz nie ustawal padac. Kompania myslal a o przenocowaniu wjaskini. Po pau godzinach zdecydowali sie zostac wniej.
Okolo polnocy kompanie zaskoczyla grupa orkow. Kompania zerwala sie.
Kazdy wzial bron do reki. Przygotowywali sie do walki.
-co oni tu rabia Orki w tym rejonie - spytala Luthien
-najwyrazniej tos chce nam utrudnic droge - posepnie odpowiedzial Beren
Chwile pozniej walka rozpozela sie. Druzyna nie walczaca uz od miesiaca ledwo radzila sobie z mala grupa Orkow.
W pewnym momecie najlepiej walczacy Beren , ktory mial najwieej sily i nie odniosl wiekszych raz w przedmiesiecznej walce wyszedl na przod i bl sie z wszystkimi Orkami naraz. Kompania patrzyla na Berena. Chwiele pozniej wszystkei potwory lezaly na ziemi. Wojownik odwrocil sie do druzyny. Zaczal isc w strone plecakow. Chwile pozniej jedn z Orow podniosl sie wyjal miecz i zamachnal sie na Berena. .Ork jednak nie rzucil w wojownika. Chwile poznij lezal marwy na ziemi w wbitym toporem w glowe.
Beremn popatrzyl sie na Gil-galada.
-dziekuje - powiedzial
Paladyn popatrzyl a wojownika i wyciagnal reke do niego
-mam nadzije ze mi wybaczysz
Beren pochylil glowe. Chwile pozniej ja podniosl i powidzial
-wybaczam ci.
Cale zajscie bylo szczesliwe dla druzynyy .Wydawalos ei ze kompania znowu bedzie pogodzona....

[Beren]

Po walce dru¿yna usunê³a z jaskini cia³a orków i po³o¿y³a siê spaæ, choæ tak naprawdê nikt ju¿ tej nocy nie spa³. Wszyscy martwili siê brakiem formy. Wczesnym ranem spakowali rzeczy i ruszyli dalej. Deszcz ju¿ nie pada³, ale chmury nadal zakrywa³y ca³e niebo. Podró¿nicy szli pomiêdzy wielkimi ka³u¿ami. Ich cele by³a mroczna puszcza, bardzo odleg³a. Przed dró¿yn± by³a d³uga droga, mêcz±ca i dokuczliwa, ale wszyscy byli zadowoleni, ze dru¿yna by³a pogodzona.

[Galad]

Druzyna cale dnie szla przez gory. Bardzo czesto zatrzymywali sie na postoje. Wszystkich martwila niespodziewana napasc Orkow. Nikt nie wiedzial co to moglo byc. Kompania mogl atylko przypuszczac kto sie za tym kryje.
Po wielu dniach meczacej wedrowki w koncu dotarli do miejsca z ktorego mogli zejsc z gor i isc dalej palskim terenem. Jednak zejscie z gor nie bylo takie lawe jak wszyscy przypuszczali...

[Keira]

Robilo siê coraz ch³odniej, w dodatku zacz±³ wiaæ paskudnie zimny i porywisty wiatr. W dodatku poprzedniej nocy i pada³a deszcz i zamiast bezpicznej ¶cie¿ki czeka³o ich strome zejscie po mokrych i ub³oconych ska³ach. Pierwszy chcia³ i¶c Beren:
- Pójde pierwszy, potem dziewczyny, Aurechiel i na koñcu Gil-galad. Tylko ostro¿nie, ejst ¶liskoooo- jego g³os zgin±³ w odg³osach chlupotu b³ota w które wpad³. Rycerz zacz±³ zje¿d¿aæ po mokrych skalach, nagle zatrzyma³ siê, jakby kto¶ go przklei³.
- Trzymaj siê - zawo³ala Keira, która utrzymywa³a Berena si³± swojej woli i magii. Czarodziejka postawi³a sobie za punkt honoru chroniæ jego ¿ycie. Aurechiel powoli schodzi³ w stronê Berena i pomóg³ mu wstaæ.
- Nic ci nie jest? - zawo³a³a Luthien
- Auæ...chuba nic, trochê sobie obt³uk³em...yyyy...no sami wiecie - odpowiedzia³ ze ¶miechem

[Nimrodel]

Szli kilka dni bez przerw i odpoczynku..czas goni³ ich a s³once pali³o niemi³osiernie...z daleka po³yskiwa³a delikatnie Anduina....
-Jestesmy na mniejscu..utniemy sobie drzemke i cozywiscie odpoczniemy torche...-rzek³a nimrodel
Wszyscy odetxchneli z d³ugo wyczekiwana ulga w g³osie. Bezslinie opadli na d³onie i opar³ siê ³okciami o co popad³o..
-Wszysytko mnie boli...-rzek³ Beren...
- Wszystkich cos boli..strasznie d³ugo nie odpoczywalismy...
Nagle z daleka us³uyszeli wybuch...nie byli zainterresowani..nie mioeli si³ nawet o to by spytaæ siê .co i kto to....
-jak przeprawuimy sie przez rzeke?- szepna³ ktos...
Luthien wsta³a lekko i zwinie..
- O to sie nie martwcie...
Owe wybuchy to ska³y które p[od wp³wem jakiejs magicznej mocyuhniso³ sie na tyle by moc po nich przejsc...
nastepnego dnia przeszli wypaczeci na druga strone...
juz tak niewiele zosta³o aby wykopnac ostateczna misje...i rozejsc sie kazdy w swoja stronê..
-Poczekamy do jutra..jestem zmeczony..-rzek³ wojownik
-Ja sie zgadzam..- odpar³ aurechiel... nied³ugo potwierdzili to wszyscy...

[Teluumen]

Ranek nastal dosc drastycznie... Lecz nie bylo porannych swiergotow lesnych ptakow. Ptaki siedzialy cicho na galeziach nie chcac pobudzic rosil, zwierzat do codziennosci... A co najgorsze i samej druzyny ktora zmeczona po ostatnim marszu zapadla w ciezki sen... Moze to przez ta jedwabicie miekka trawe, ktora poprzedniego dnia nie wydawala bys sie taka wyjatkowa? Moze przez uspokajajacy nurt rzeki toczacej swe wieczne wody... Pytan wiele... Tylko nie mial ich kto zadawac...
W tej idyllicznej krainie minelo wieke czasu nim jeden z podroznikow raczyl otworzyc oczy. Ale ku jego zdumieniu wystko bylo takie samo jak poprzedniego dnia. Nic z jego snu nie mialo odwzorowania w rzeczywistosci. Zaden szczegol. Nawet czas... Pora dnia przedstawiala sie byc taka jak w chwili gdy kladl glowe na miekkim podlozu.
- Nie jestescie stad? Prawda?
Glos brzmial dumnie i dostojnie... Lecz nie mial w sobie ani krzty agresji...
- Kim jestes przybyszu? - Zapytala Luthien nie zdajac sobie sprawy jeszcze z tego co widzi i co ja otacza.
- Chyba ja pierwszy powinienem uzyskac odpowiedz... To wy naruszyliscie moja prywatnosc. Domagam sie wyjasnien... - rzekla postac.
Odziany byl w szaty przedziwne, jakich dotad nie widzialy zadne oczy. Ich szarosc podkreslona niewiarygodnie czysta zielenia odbijala sie tyko w cieniu. Swiatlo nie dawalo tu ani krzty widocznosci.. Mozna by rzecz ze dzieki temu strojowi mogl byc niewidzialny w srodku dnia. Luthien nie widziala jego twarzy gdyz skryta byla starannie pod dlugim kapurem okalajacym glowe.
- To jak? Doczekam sie kiedys odpowiedzi przybysze?

[Galad]

Wszyscy nagle sie podniesli.
-my mamy ci odpowiedziec, to ty nas naszedles - powiedzial satnowczo Beren
-Rozejzyjcie sie, co widzicie?
Kompania rozgladala sie, nie widziali jedak nic dziwnego.
-nic, jesesmy tam gdzie wczoraj
-a gdzie byliscie wczoraj - zapytal przybysz
Druzyna jednak nie potrafila odpowiedziec na to pytanie...

[Teluumen]

Atmosfera nabrala niepewnosci. Las jak przed chwila zyl jeszcze swym wlasnym zyciem nagle jakby stracil dech. Zamarl w swej istocie. Nie poruszyl sie ani lisc. Ani kropla wody nie spadla z koron drzwe. Cisza... Lecz nie byla to cisza na jaka czekali wedrowcy. Miala w sobie cos magicznego, mrocznego i nie dalajacego wewnetrznego spokoju zadnemu z nich procz tajmenniczej postaci ktora zza kaptura wpatrywala sie w nich. Nagle zauwazyli ze spod plaszcza wylonil sie dlugi prawie na dwa metry kij i zakreconej koncowce. Napewno byl drewniany gdyz zaden metal nie mogl przyjac tak zorganizowanej formy lecz odbijalo sie od niego swiatlo jakby powleczonyzostal czystym mithrilem. Postac oparla sie na nim jakby jej w pewnym momencie zabraklo sil.
- Nie chce by to wszstko potoczylo sie w dla was zlym kierunku... Jesli nie pamietacie gdzie byliscie wczoraj to jest to minus dla was, a plus dla mnie. W takim razie jak sie zwiecie i skad pochodzicie wedrowcy?

[Beren]

- Ja jestem Beren, je¶li ci tak bardzo zale¿y na tej informacji - odrzek³ bardzo nisko i gro¼nie wojownik - Czy teraz mogê poznaæ twoje imiê?
- Ja jestem sam a was jest wiêcej, wiêc mo¿e poznam twoich przyjació³ Berenie - odpowiedzia³ bardzo spokojnie nieznajomy.
Wojownik ju¿ chcia³ odpowiedzieæ czym¶ niemi³ym, ale Nimrodel powstrzyma³a go ruchem rêki.
- Ja jestem Nimrodel, a to Luthien, Gil-Galad... - i elfka zaczê³a przedstawiaæ ca³± dru¿ynê.
- Czy teraz mo¿emy poznaæ twoje imiê? - powtórzy³ Beren

[Teluumen]

- Dziekuje, za wesza zrozumienie... Tylko nastepnym razem prosze nie podrywac sie jak sploszony ptak, to nie prowadzi do dobrych sytuacji. Zwa mnie Teluumen... Przybylem tu po was z przyczyn ktorym mam nadzieje dowiemy sie gdy dotrzemy do mojej wioski w Mrocznej Puszczy. Oraz mam szczera nadzieje ze bedziecie chcieli ze mna tam podarzac. Mialem obawy czy to spotkanie nie przerodzi sie w rzez mimo iz slyszalem o waszych czynach wiele dobrego, ale na wasze szczescie okazalo sie nawet pokojowe...

Przybysz odslonil swe lica zdejmujac kaptur. Momentalnie jego plaszcz stal sie lito szary i widoczny z kazdej strony odslaniajac liczne elfickie ornamenty i znaki runiczne. Zielen pokrywajaca czesci plaszcza stracila swoj blask i rozpadla sie w przestrzeni. Teluumen okazal sie nawet wysokim przedstawicielem swojej rasy o dobrze zbudowanej sylwetce. Mial dlugie prostre wlosy nie wiadomo jak dlugie bo schowane byly pod plaszczem. Wedrowcy momentalnie zauwazylu ten charakterystyczny blysk w jego czarnych oczach.

- Tak wiec? ...Nimrodel? - Elf popatrzyl na elfice i usmiechnal sie w jej strone dwuznacznie - Idziecie ze mna?

[Nimrodel]

Nie mieli wyjscia..musieli zaufac tajmeniczemu elfowi.. wyglada³ dosc dziwnie z tymi wszystkimi amuletami i ornamentami.. Na pierwszy rzut oka mozna by rzec ¿e ów, jest z jakiejs sekty..a moze jest jakims kap³anem..
Nawet je¶li uciekliby to nie mieli by gdzie...Elf z pewnosci± odszuka³by ich a w poblizu by³ same pustkowia i równiny..jedynym zielonym szlakiem by³ gêsty las..mroczna puszcza, która rozposciera³± siê daleko za niebiesk± i szerok± wstêg± anduiny..
Wszyscy rozgladali sie woko³ szukajac najmniejszej drogi wyboru opróæz tej któr± zaproponowa³ im nieznajomy...Nimrodel spojrza³a zeñ podejrzliwie i niemal na wylot. Teluuen by³ jednak spokojny.. jedynioe szaty i w³osy powiewa³y lekko na suchym wietrze...
nie wiedzieli co maj± zrobic...by³o cicho..tellumen czeka³ na odpowiedz..
- Dobrze..pojdziemy z tob±...-rzek³a Elfka a mowiac to zdje³a rêke z ³uku..
Tellumen uk³oni³ siiê i zarzuci³ kaptur..
- a wiec..ruszajmy w drogê....
Szli w ciszy bo nie chcieli wydac niczego..nie mieli pewnosci co do Tellumena...
Staneli nad brzegiem Anduiny...Od wykonania ostaniej czescie powierzonego im zadania dzieli³a ich jedynie w³±snie anduina i pare dni marszu do pa³acu króla Thranduila...
-.. Teraz co robimy/..wczroaj by³y tu same kamieni..i w dodatku suche..- rzek³a tinuviel..spogladajac na na kamienie i zalewajaca je wode..
-Sledzi³em was od wczoraj...i to by³o z³udzenie..zadna magia..-rzek³elf..na twarzy elfki widoczne by³o lekkie zawstydzenie...
Przeszli suycha stop± po wodzie..a konie objuczone pakunkami niewiadomo jakim cudem mia³y suche podkowy...
Szli nieca³y kwadrans kiedy Beren usiad³..
-Mam dosc...mam dosc tego wszytkiego...
Teluumen przysiad³ obok..
-wiem ze chcesz..nie tylko ty..chceciue wiedziec o mnie cos wiecej?,,,
-Tak..bardzo bysmy chcieli....-rzek³a Keira z nieukrywanym gniewiem...nie wiedzia³± dlaczego rzek³± tak opryskliwie...