Wladca Pierscieni / Tajne Forum Fantasy

[Glifion]

Mo¿e po¿a³ujê zamieszczenia tego tutaj, a mo¿e nie... zobaczymy. Zacznijmy od najnowszego.

¿a³oba kirem opleciona

Czas ¿a³oby kiedy¶ musi nadej¶æ
Czerñ i biel zdominowa³y wszystko
Jedni smutni i p³acz±
Inni siedz± rado¶ni i szczê¶liwi

Wpatrzeni w ekrany i monitory
Smutek nas zewsz±d oblewa
Ludzkie cierpienia i tragedie
Wszystko to, tu¿ ko³o nas

A my z u¶miechem g³upim rado¶ci
¿e to nie my tam le¿ymy
¿e ¿yjemy nadal
Kiedy kto¶ inny musia³ umrzeæ

Rêce wszystkich splecione
Po³±czone kirem w smutnym u¶cisku
Wstêga biegnie miêdzy lud¼mi
Oplata siê wokó³ serca

Ruchy skrêpowane jak sznurem
Zag³êbienie w rozmy¶laniu
Bezsensowne trwanie w tym bezruchu
Odciska na nas swoje piêtno

Czas up³ywa, gdy czekamy na wolno¶æ
Aby siê z tego oswobodziæ
Mijaj± smutki i wszystkie ¿ale
Pozostaje nic niewarta pamiêæ

Na co to umar³ym?
Nikt nie podziêkuje za my¶li
Za s³owa wspomniane
Nie maj± z tego wielkiego po¿ytku

Dziwnym jest widzieæ kogo¶
A na nastêpny dzieñ go straciæ
Rozpoczyna siê ¿a³oba
I wkrótce siê koñczy

Jakie to proste i oczywiste
Gdy wci±¿ siê jest ¿ywym


Poeta

S³awa i chwa³a, niczym pomnik
Ro¶nie, tê¿eje, twardym siê staje
Poety los ciê¿ki, do¶wiadczenia straszne
Powstañ liczba wielka dooko³a

Gdy g³owa pos±gu wci±¿ budowana
Nogi ju¿ kto¶ podcina m³otem
Zawi¶æ ludzka ponad potêgê, pod piêknem schowana
Strach pomy¶leæ co bêdzie potem

Wieszcz wielki, poeta ludzi
Zmar³ dawno, lub w Stambule zosta³ otruty
Kto lubi ludzi ten siê nie nudzi
W obozie jeñcy, chronieni przez kolczaste druty

Smutni i posêpni s± jako¶
Szare ludzi szeregi, po horyzont stoj±
Czytaj± w ukryciu otuchy wzajemnej sobie dodaj±c
Przed okiem schowani, cisi, ciszy siê boj±

Szkielet poety, jego poezja, sztuka martwa
Umar³ych pie¶ni siê nios±, dla umar³ych
Cz³owiek jest ju¿ tylko cieniem swoim
Mniej znaczy ni¿ swoje dzie³o

Jeden zapamiêta, drugi zapomni
Pierwszy za¶piewa, kolejny z pogard± spojrzy
Jeden siê zakocha, drugi znienawidzi
Pierwszy stworzy, a kolejny zniszczy

Z³em siê zas³aniaæ, groz±, tematu nieznajomo¶ci±
Cytowaæ Bibliê, Abyssus abyssum invocat
Niszczyæ twórczo¶æ innych, wykazywaæ siê zazdro¶ci±
Zachowywaæ siê niew³a¶ciwie, broniæ z³a niczym diab³a adwokat

Pogrzebane ludzkie ko¶ci, zupe³nie jak marzenia
Krwawe ¶ciany, trup posok± ociekaj±cy
Szcz±tki nikn±ce od pieców p³omienia
Gaz duszê ludzk± stale wyrywaj±cy

Poeta z ludzi, dla ludzi pisz±cy
Gdzie siê podzia³ nasz narodowy romantyzm?
Z niepodleg³o¶ci± znikn±³ lud cierpi±cy
Krew za wolno¶æ przelana, w ziemiê wsi±k³a

Na czele od tysi±clecia umêczonego narodu
Mickiewicz, S³owacki stoj±
Ich poezja ju¿ nie zachwyca ludu
Nie porywa do walki o w³asn± wolno¶æ

Teraz w³a¶nie zamiast pomniki niszczyæ
Wspomnienia, s³awê i chwa³ê niszczyæ
Trzeba walczyæ z komercj±, potworem demokracji
Gdzie ka¿dy Mickiewicza mo¿e sprzedaæ

Kupuje kto chce, kupuje cierpienia umys³ów
Dramatyczne losy mas ludzkich, umieraj±cych
Stawia na równi z setkami chorych, kosmicznych pomys³ów
Fantazj± i magi±, pe³n± p³omieni i ogni gor±cych

O ludu starodawny i waleczny, powstañ znów
Poetów swych wielkich ratuj
Niechaj szarlatanów nowych, spadn± setki g³ów
I problemem pieni±dza siê wiêcej nie katuj.


Sen II

Noc ponura, snów ob³oki
Ksiê¿yc znika, ciemno¶æ
Gêsta mg³a ¶wiat otula
Mrok i cisza, noc ponura

Cieni szepty siê unosz±
Cmentarz ¶pi, groby-³o¿a
Dusze o swój spokój prosz±
Umêczone, có¿ to za lito¶æ Bo¿a

Krzy¿y las, ¶mierci sw±d
Dooko³a snuj± siê trupy
Martwe i puste ich oczy
Przeganiaj±, wyrzucaj± nas st±d

Co¶ diabolicznego
Anio³ów czarne pos±gi
Zmursza³e trumny
Ku ¶mierci jad±ce poci±gi

Szepty umys³u nocnego
Konszachty z diab³em
¦mierci na karku oddech
Pêkniêta p³yta nagrobna

G³osy spod kamieni
Niczym s³owa smutnej pie¶ni
Cia³o le¿±ce pod kup± ziemi
Gnije a¿ siê zbezciele¶ni

Budzê siê w nocy
Krzyk na ustach, serce bije
Dreszcze straszne, silne
Czy umar³em? Nie!

Znów je widzê... cia³a
Trupy wszêdzie gdzie spojrzê
Z mg³y siê wy³aniaj±
Oni nie umarli, oni tylko ¶pi±.


P³acz

Krzyk niezmienny, potworny
Krzyk rozpaczy, bólu
Krzyk jaki¶ suchy, wytworny
Krzyk umieraj±cej pszczo³y w ulu

Nies³yszany przez nikogo
Bolesny ponad wszelk± miarê
Wyzywaj±cy ludzi wrogo
Niszcz±cy nasz± wiarê

P³acz, p³acz samotnie
Rozwiñ ¶miertelne skrzyd³a
Nie sied¼ sama tak markotnie
Co z tego, ¿e mi³o¶æ Ci obrzyd³a

Nad grobem sama stoi
Z ¿y³ p³ynie czarnej krwi struga
Twych ran nic ju¿ nie zagoi
¦mierci chwila strasznie d³uga

Kropla po kropli wyp³ywa
Tak ³atwo up³ywa Twe ¿ycie
Nam wszystkim czasu ubywa
Ach marne to nasze bycie

Daruj choæ tego widoku
Odejd¼ st±d, bardzo daleko
Wyjd¼ dopiero po zmroku
Kryj siê ¶miertelna kaleko

Ja ¿yjê tylko swoimi sprawami
Nie pokazuj swoich cierpieñ
Nikt nie nagrodzi tych czynów brawami
Tak powoli up³ywa sierpieñ

Chcesz cierpieæ? Cierp sama
Otó¿ prze tob± otwiera siê grobu brama
Proszê nie rób tego na pokaz
B³agam trochê lito¶ci nam oka¿


Las

W ciemnej nocy siê gubiê
Dooko³a widaæ posêpny las
Takiego spokoju nie lubiê
Ju¿ nie ma... nie bêdzie nas

Obok ma³y krzy¿yk, krzy¿ dziecka
Wyruszy³o ono w podró¿ do Boga
Umar³o przedwcze¶nie
Smutek budz±c rodziców i rozpacz

Dalej starzec, wielki krzy¿ stoi
Spodziewa³ siê ¶mierci
Odszed³ o w³a¶ciwym czasie
Lecz ju¿ nikt go nie pamiêta

Zmar³y tragicznie, tak nagle...
Cz³owiek to musia³ byæ m³ody
Krzy¿ ¶redni z ziemi wyrasta
³zy kobiety padaj± na kamieñ

Samobójcy z wielkiego budynku
Krucyfiks oto wyrós³ niewielki
Kilkana¶cie lat mia³ zaledwie
Matka p³acze w noce i we dnie

Rosn± krzy¿e kolejne, dooko³a
Ci±gle i ci±gle kto¶ ich wo³a
Jedne ma³ymi pozostaj±
Inne na wielkie wyrastaj±

I mój krzy¿ zobaczy³em, niezbyt okaza³y
Z dnia na dzieñ siê powiêksza³
Patrzy³em na niego ze smutkiem
Licz±c dni do ¶mierci

Lecz to jeszcze nie by³ mój czas
Ale nie trzeba siê martwiæ
Wkrótce spotkamy siê wszyscy
Gdy mój krzy¿ przestanie rosn±æ

Cia³o me le¿eæ bêdzie w¶ród was
Matko, ojcze, siostro, bracie...
Zasilê czarnych krzy¿y las
Gdy tylko skoñczy siê moja mêka


No... to by by³o na tyle. Twórczo¶æ wybrana! Ha!

[v3rt]

Quote:

Krzy¿y las, ¶mierci sw±d Dooko³a snuj± siê trupy Martwe i puste ich oczy Przeganiaj±, wyrzucaj± nas st±d

dalej nie wytrwalem raz rymy, raz na bialo, zero spojnosci... nie myslales zeby wyrazac sie np... w tancu? albo malarstwie?

[elistir]

Bez obrazy, kolego, ale to twój poetycki (zawsze) be³kot

I ty mi zostaw wielkich romantyków w spokoju

[Keira]

Po kolei.
"¿a³oba kirem opleciona: - najpierw przeczytalam ¿aba i sobie pomy¶la³am, ze oryginalny tytu³. Potem doczyta³am i przesta³o byc oryginalnie. Generalnie nie lubiê takich tekstów. Wpada jednym okiem, wypada drugim. Nic nie zostaje.
"Poeta" - adekwatne do nazwy topicu. Be³kot. Pomieszanie stylów, form, poetyk. Generalnie wielki chaos. I na oko niezamierzony
"Sen II" - Harry Potter w wersji pseudopoetyckiej takie mam skojarzenia. To co powiedzia³ v3rt - zero spójno¶ci stylistycznej. I ten mrrrrooook
"P³acz" - dosz³am do strug krwi. Nie trawiê wierszy, w których rz±dz± skrzyd³a i krew. Czarne anio³y, ¶mieræ, krew, cierpienie... nie mogê czytac takich wierszy.
"Las" - dla odmiany krzy¿e. Ech.

Wnioski: kompilujesz rózne style, prawdopodobnie przypadkiem, wychodzi be³kot Poza tym tematyka zupe³nie nie moja. Mam alergiê na mroczn± poezjê w takiej postaci.

Rady: jesli chcesz dalej pisaæ to moze pisz krótsze teksty. ³atwiej w nich utrzymaæ stylistykê, rymy lub biel wiersza Na tym poziomie krótsze teksty sa przyjemniejsze w odbiorze i jest szansa, ze siê doczyta do konca

Aha, jeszcze jedno - tytulowanie tematu 'mój poetycki czasem be³kot' to kokieteria i tania socjotechnika