Wladca Pierscieni / Tajne Forum Fantasy

[Ozz]

Najpierw co¶ o mi³o¶ci - m±drze

Deska do krojenia, wszystko wie o mi³o¶ci
Zwi±zek zna od podszewki, pocz±tek, ¶rodek i koniec
Wie, kto kogo odwiedzil i kto u kogo go¶ci³
W k³ótni nigdy nie by³a po ¿adnej zwa¶nionej stronie.

Gdy pad³o pierwsze spojrzenie, i rozbudzi³o serce
Wtedy pozna³a smak jab³ek, dro¿d¿y i cynamonu
Potem, gdy zasz³o to dalej - dewolaja w panierce.
Pierwsza do¶wiadczyæ musia³a smaków tego wieczoru.

I nadszedl czas namiêtno¶ci, czerwonych papryk chili
Zielonego pieprzu, grzybków, ubranych w wina bukiet
Z czasem ich kolor przybra³a, barwy ulotnej chwili
gdy nó¿ kroi³ raz za razem str±czki marne i kruche.

Skoñczy³y siê dobre czasy, ona to wiedzia³a
Zamiast papryki zaczê³y pojawiaæ siê cebule
i ³zy, zmieszane z jej sokiem, ona je poznawa³a
Po s³onym smaku, ciekn±ce, prosto na bia³± koszulê.

A gdy kto¶ wreszcie zrozumia³, ile ona wiedzia³a
Ze doswiadcza³a wszystkiego, a¿ do koñca - nico¶ci.
W kuble na ¶mieci z ³oskotem w chwili wyl±dowa³a
Jako ostatnia pami±tka po tej minionej mi³o¶ci.



Potem, uwaga uwaga! pierwszy wiersz bia³y w karierze Ozza

Szelest p³aszcza. zryw
patrzê. spogl±dam.
to nie ty.
zdecydowanie nie ten nos.
i u¶miech tak jakby siê nie zgadza.

Mija czas. parasolem
czyja¶ zas³oniêta twarz.
wo³am! - nie.
nie jeste¶ brunetk±.

Pada deszcz. mg³a.
patrzê.
kto¶ biegnie w¶ród skrzyde³ go³êbi.
czy jeste¶ ni±? - pytam.
nie. to nie ty.

Z zimna dr¿±cym wzrokiem
spojrzenia dzikie rzucam doko³a.
i pytam
ka¿dej kropli spadaj±cej z nieba:
-widzia³y¶cie j±? -
nie. nie ma.

Zw±tpiony spogl±dam w taflê
ka³u¿y z nut± westchnienia.
z nadziej± spotkania twego
prosto z ruczaju spojrzenia.
jednak uparcie! nie i nie ma!
co za z³o¶liwo¶æ chwili!
czemu ten czas tak wolno p³ynie?

Oh, powietrza.


Co¶ o wio¶nie

Zazieleni sie krzew agrestu i bzu
Zoltym pierwiosnkiem pokryje sie laka
I dolina mlodosci mojej, jak ze snu
Kolorowa, szczesliwa zimowa rozlaka
Nastapi nareszcie i zejdzie snieg
Wiatr letni przez lasy, rad bêdzie biegl.

Zazieleni sie brzoza i buk, kwiat jasminu
Won swoja pogodna bêdzie roznosi³
I dni szczescia nastana i nigdy nie min±
Natury dar, z serca, o ktory nie prosi³,
Nikt, lecz co roku w tej porze przychodzi
By zycie umilic, ubarwic, oslodziæ.

Z czubkow drzew puch zniknie, i slonce zaswieci
Oplatajac promieniem zielone pastwiska
Tak mocno, ku twarzy usmiechnietych dzieci
Ktore wsrod traw i lak znajda swoja przystan.
W kielichach nasturcji i w tulipanach,
Blagam, wiosno nadejdz, blagam na kolanach.

Zazieleni sie jablon i grusza, lecz teraz
Szaro jest za oknem i mroz namalowal
Na szybie mej mozaike, widzialem ja nie raz
I choc piekna, to dosc ju¿! Niech dzialaja slowa
Moje, sprawcza niech sile zyskaja
I zimy mi znudzonej szybko postradaja.


Impresja, bo kole¿anka wyjecha³a

W czym tkwi owa tajemnica,
¿e po¿egnañ smutnym czarom
Oprzeæ siê nie potrafimy
W ¿adnym razie, ¿adn± miar±?
¿e gdy przyjdzie czas roz³±ki
Choæ chwilowej - uci±¿liwej
Wci±¿ zbieramy ³zawe str±ki
Kwiatów doli nie¿yczliwej.

Mo¿e to ulotno¶æ ¿ycia?
I ¶wiadomo¶æ, ¿e nie wiemy
Czy nie skoñczy siê czas bycia
Tu, w tym ciele, czy umrzemy
Nagle, jutro, i ju¿ teraz
Chwila, która miêdzy nami
Wspominana bêdzie nieraz
Rzewnie, ze szczerymi ³zami.

Cz³owiek zawsze ma nadzieje,
¿e kolejne po¿egnanie,
Z my¶li czasu wiatr wywieje
Gdy nadejdzie spogl±danie
Sobie w oczy tak g³êboko
Po u¶cisku takim mocnym
My¶l pofrunie gdzie¶ wysoko
W ³ez potoku bezlitosnym.

Me spojrzenie roztargnione
Dojrzy na koñcu chodnika
Inne oczy rozognione.
Serce w pier¶ uderzy z cicha.
Gdy roz³±ki czas ju¿ minie
I wybuchnie z iskry szczê¶ciem
Powiem cichym, lekkim g³osem:
Cieszê siê, ¿e w koñcu jeste¶.


I mi³osna szmira na koniec

Noc bezsenna za mn±, dzieñ rozpaczy czeka
Bez mi³o¶ci ranek, samotna pobudka
Bez Twych spojrzeñ oddech, ka¿da chwila krótka
Jest tak pusta - niby ta wyschniêta rzeka.

³ez na mych policzkach rzezbione koryta
Zostawiaja slady, przez czas niezatarte.
Wniosek w myslach jeden - zycie nic nie warte,
pozostaje bole¶æ, we wnetrzu ukryta.

Poniewaz powodem jest i jednym sprawc±
bólu najwiêkszego, najwiêkszej radosci,
najgorszego zimna, wielkiej namiêtno¶ci -
ona - jest opoka, ona - jest oprawc±.

Czymze zycie bez niej? To namiastka tylko.
Czymze jest smierc bez niej? Rozpacz± najwiêksz±.
Czym jej posiadanie? Tego nie upiêksz±
najwspanialsze s³owa - czym¿e one? - chwilk±.



Pozdrawiam mi¶ki

[Keira]

No no. Nie¼le

Pierwszy mi siê bardzo podoba ze wzglêdu na pomys³. Ca³a kulinarna metaforyka... Mmm

Wiersz nr 2... Za bardzo mi siê narzuca przy nim tekst piosenki Myslovitz "Kraków"
Widocznie jeste¶ stworzony dla rymów

Nr 3 jest dla mnie za d³ugi i przeladowany To wy³±cznie kwestia mojego gustu, ale wolê wiersze krótsze, przy których ³atwiej siê zatrzymaæ. I ³atwiej nie przedobrzyæ z ilosci± epitetów i ca³ej reszty ¶rodków stylistycznych

Nr 4 i nr 5 - zgrabne